 |
|
|  Tετάρτη 3/9
ΕΛΕΟΣ,ΠΑΛΙΑΝΘΡΩΠΕ!
42χρονος σκότωσε ενα παιδάκι επειδή χτυπούσε κουδούνια για φάρσα,στο Χιούστον τών ΗΠΑ...
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ένας 42χρονος άνδρας στο Χιούστον των ΗΠΑ αντιμετωπίζει κατηγορία για φόνο, αφού φέρεται να πυροβόλησε θανάσιμα ένα 11χρονο παιδί, επειδή χτυπούσε κουδούνια σπιτιών στο πλαίσιο μιας παλιάς φάρσας.
Ο ύποπτος λέγεται Λέον Γκονζάλο Τζούνιορ, και κρατείται πλέον στις φυλακές της κομητείας Χάρις. Αντιμετωπίζει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας σε πρώτο βαθμό.
Κατά την πρώτη του εμφάνιση στο δικαστήριο χθες, ο Gonzalo ζήτησε δικηγόρο που διορίστηκε από το δικαστήριο. Δεν δήλωσε την απολογία του και διατάχθηκε να κρατηθεί χωρίς εγγύηση, εν αναμονή της ακρόασης για την εγγύηση, την Τετάρτη.
Το τραγικό περιστατικό συνέβη το βράδυ του Σαββάτου όταν ο 11χρονος Τζούλιαν Γκούζμαν με τους φίλους του, χτυπούσαν κουδούνια σπιτιών και έφευγαν τρέχοντας, πριν οι ένοικοι ανοίξουν.
Το παιχνίδι αυτό που στην Αμερική είναι γνωστό ως «ding-dong ditch», αλλά στην σύγχρονη εκδοχή του, ως challenge στο TikTok, ονομάζεται “door-kicking challenge”.
Τα παιδιά κάνουν ό, τι έκαναν πάντα σε πολλά μέρη του πλανήτη, αλλά πλέον το βιντεοσκοπούν και κερδίζουν likes στα κοινωνικά δίκτυα.
«Οι αστυνομικοί ενημερώθηκαν ότι το αγόρι χτυπούσε κουδούνια σπιτιών στην περιοχή, και έφευγε τρέχοντας. Ένας μάρτυρας δήλωσε ότι το αγόρι έτρεχε έξω από ένα σπίτι, αφού χτύπησε το κουδούνι, λίγο πριν τραυματιστεί από πυροβολισμό», ανέφεραν οι ντετέκτιβ ανθρωποκτονιών του Χιούστον.
Παρέμεινε ασαφές αν ο Γκονζάλο είναι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού όπου έγινε η φάρσα, ή αν απλώς ζούσε εκεί.
Ο λοχίας της Αστυνομίας του Χιούστον, Μάικλ Κας, είπε ότι επιδόθηκε ένταλμα έρευνας στο σπίτι, και ότι βρέθηκε σημαντικός αριθμός όπλων μέσα στην οικία του. Είπε ακόμα ότι το αγόρι που πυροβολήθηκε στην πλάτη, κατοικούσε περίπου ένα τετράγωνο μακριά, από το σπίτι όπου έγινε το κακό.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
