 |
|
|  Κυριακή 7/9
Πέθανε στην Αργεντινή η γιαγιά-σύμβολο των «Μητέρων της πλατείας Μαΐου» σε ηλικία 106 ετών
zougla.gr
Η Ρόσα Ροϊσινμπλίτ, η σπουδαία αυτή γυναίκα και συμβολική μορφή των «Μητέρων της Πλατείας Μαΐου» και του αγώνα κατά της δικτατορίας στην Αργεντινή, πέθανε χθες Σάββατο στα 106 της χρόνια, ανακοίνωσε η οργάνωση της οποίας ήταν επίτιμη πρόεδρος.
Η Ροϊσινμπλίτ, με τον διαρκή της αγώνα, έκανε γνωστές στον κόσμο τις φρικαλεότητες της χούντας τού Βιντέλα, ο οποίος το 1976 ανέτρεψε την Ισαβέλλα Περόν.
Ο Βιντέλα ηγήθηκε του πραξικοπήματος που ανέτρεψε τη χήρα του Χουάν Περόν, στις 24 Μαρτίου του 1976 και μετά από δύο ημέρες ανέλαβε το αξίωμα του προέδρου της Αργεντινής.
Ήταν ο επικεφαλής της τριανδρίας που οργάνωσε το πραξικόπημα και κυβέρνησε με σκληρότητα μέχρι το 1981, σε μια περίοδο που χαρακτηρίστηκε από δολοφονίες αντιφρονούντων, απαγωγείς νεογέννητων και χιλιάδες εξαφανίσεις ανθρώπων, οι περισσότεροι από τους οποίους ακόμη αγνοούνται, ενώ κυβέρνησε τη χώρα βασισμένος σε ένα πολύ στενό πυρήνα εννέα στρατιωτικών.
Η δικτατορία του Βιντέλα στιγματίστηκε από αμέτρητες δολοφονίες, βασανιστήρια, εξαφανίσεις και απαγωγές στο πλαίσιο του «Βρόμικου Πολέμου» του καθεστώτος κατά του «εσωτερικού εχθρού«, των αριστερών και άλλων δημοκρατικών αντιφρονούντων. Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων της χούντας δεν έγινε ποτέ γνωστός. Υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τις 30 χιλιάδες.
Γεννημένη το 1919 στο Βίσα Μοϊσές, χωριό εβραίων μεταναστών στο κεντροανατολικό τμήμα της χώρας της Λατινικής Αμερικής, η Ρόσα Ροϊσινμπλίτ που ήταν μαία, είδε τη ζωή της να έρχεται τα πάνω κάτω την 6η Οκτωβρίου 1978, τη μέρα που η κόρη της Πατρίτσια Ροϊσινμπλίτ κι ο γαμπρός της Χοσέ Πέρες Ρόχο, κι οι δυο τους μέλη του ένοπλου περονιστικού αντιδικτατορικού κινήματος Μοντονέρος, απήχθησαν.
Η κόρη τους Μαριάνα, 15 μηνών, δόθηκε στην οικογένεια. Τη μεγάλωσε η γιαγιά της.
Όμως η Πατρίτσια, έγκυος 8 μηνών, μετήχθη στο διαβόητο κέντρο κράτησης και βασανιστηρίων στη σχολή μηχανικού του πολεμικού ναυτικού στο Μπουένος Άιρες, όπου, μερικές ημέρες αφού γέννησε, το μωρό απήχθη.
Όπως και άλλοι περίπου 30.000 «εξαφανισθέντες», που απήχθησαν από ανθρώπους της στρατιωτικής δικτατορίας (1976-1983), η Πατρίτσια και ο Χοσέ δολοφονήθηκαν και τα πτώματά τους δεν βρέθηκαν ποτέ.
Είκοσι και πλέον χρόνια αργότερα, το 2000, χάρη στην ακούραστη δουλειά των Γιαγιάδων της Πλατείας Μαΐου, οργάνωσης της οποίας υπήρξε συνιδρύτρια, η Ρόσα κατάφερνε να ξαναβρεί τον εγγονό της.
Ο Γκιγιέρμο Ροϊσινμπλίτ συγκαταλέγεται στα 140 «εγγόνια» που εντοπίστηκαν από την οργάνωσή της.
Η Ρόσα Ροϊσινννμπλίτ μαζί με άλλες μητέρες και γιαγιάδες εξαφανισμένων ανθρώπων από τη χούντα, ξεκίνησαν έναν διαρκή αγώνα όπου καθημερινά συγκεντρώνονταν στην πλατεία Μαΐου του Μπουένος Άιρες, φορώντας χαρακτηριστικά λευκά μαντήλια στο κεφάλι τους και ζητώντας να μάθουν τι έχουν απογίνει οι δικοί τους.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
