 |
|
|  Δευτέρα 8/9
ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ
Σε ισόβια κάθειρξη καταδικάστηκε η «δολοφόνος με τα μανιτάρια»
AFP,zougla.gr
Ποινή ισόβιας κάθειρξης με δικαίωμα αποφυλάκισης μετά από 33 χρόνια επιβλήθηκε από δικαστήριο της Αυστραλίας, στην Έριν Πάτερσον, που κρίθηκε ένοχη για τον φόνο τριών ανθρώπων μέσω δηλητηριώδους γεύματος με μανιτάρια. Η δίκη της προκάλεσε παγκόσμιο ενδιαφέρον και παρακολουθήθηκε στενά από μέσα ενημέρωσης από τη Νέα Υόρκη μέχρι το Νέο Δελχί.
Η 50χρονη καταδικάστηκε για τριπλή ανθρωποκτονία, καθώς σε γεύμα στο σπίτι της, το 2023, σέρβιρε δηλητηριώδη μανιτάρια στους γονείς, τη θεία και τον θείο του εν διαστάσει συζύγου της. Η δίκη έγινε στην αγροτική πόλη Μόργουελ, στη Βικτόρια, γνωστή για τα βραβευμένα της τριαντάφυλλα.
Το κίνητρο των φόνων παραμένει άγνωστο. Κατά την ανακοίνωση της ποινής, ο δικαστής Κρίστοφερ Μπιλ τόνισε πως η Πάτερσον προκάλεσε μεγάλο ψυχικό πόνο στα θύματά της και τις οικογένειές τους, ενώ κατηγόρησε την κατηγορουμένη για έλλειψη μεταμέλειας, λέγοντας πως αυτή «ρίχνει αλάτι στις πληγές» των θυμάτων.
Η Πάτερσον θα μπορέσει να ζητήσει αποφυλάκιση υπό όρους σε ηλικία 83 ετών, μετά από 33 χρόνια φυλάκισης. Η υπεράσπισή της έχει 28 ημέρες για να ασκήσει έφεση τόσο στην ενοχή όσο και στην ποινή.
Eνα σώμα 12 ενόρκων βρήκε την Πάτερσον ένοχη για τη δολοφονία των γονιών του συζύγου της Σάιμον, Ντον και Γκέιλ Πάτερσον, καθώς και της θείας του Χέδερ Γουίλκινσον, στο σπίτι της στο Λεονγκάθα, στη Βικτόρια.
Επίσης κρίθηκε ένοχη για απόπειρα δολοφονίας του συζύγου της Χέδερ, Ίαν.
Ο Σάιμον είχε επίσης προσκληθεί στο μοιραίο γεύμα, αλλά την τελευταία στιγμή αρνήθηκε, στέλνοντας μήνυμα στην αποξενωμένη σύζυγό του ότι ένιωθε «άβολα» να παραστεί.
Την περίοδο εκείνη, η σχέση της Πάτερσον με τον Σάιμον ήταν τεταμένη.
Κατά τη διάρκεια της δίκης που κράτησε πάνω από δύο μήνες, η Πάτερσον υποστήριξε ότι το πιάτο με βοδινό και φύλλο ήταν κατά λάθος δηλητηριασμένο με μανιτάρια «death cap», το πιο θανατηφόρο μανιτάρι στον κόσμο.
Τα μανιτάρια αυτά συγχέονται εύκολα με άλλα βρώσιμα είδη και λέγεται ότι έχουν γλυκιά γεύση που κρύβει την ισχυρή τοξικότητά τους.
Ο μοναδικός επιζών του γεύματος, ο πάστορας Ίαν Γουίλκινσον, δήλωσε ότι νιώθει «μισός ζωντανός» χωρίς τη γυναίκα του.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
