 |
|
|  Παρασκευή 12/9
ΣΤΙΒ ΜΠΙΚΟ
Ανοίγει μετά από 48 χρόνια ο φάκελος για τον θάνατο τού διακεκριμένου Νοτιοαφρικανού ακτιβιστή κατά τού απαρτχάιντ και αγωνιστή υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Οι εισαγγελείς της Νότιας Αφρικής θα ανοίξουν ξανά τον φάκελο για τον θάνατο τού διακεκριμένου Νοτιοαφρικανού ακτιβιστή κατά τού απαρτχάιντ και αγωνιστή υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Στιβ Μπίκο, σχεδόν 50 χρόνια μετά από την ημέρα που άφησε την τελευταία του πνοή ενώ βρισκόταν υπό αστυνομική κράτηση.
Ο Μπίκο, ιδρυτής του “Κινήματος Μαύρης Συνείδησης” της Νότιας Αφρικής (Black Consciousness Movement), πέθανε το 1977 σε ηλικία μόλις 30 ετών, φυλακισμένος και έχοντας υποστεί φρικτά βασανιστήρια από τις δυνάμεις της αστυνομίας.
Η ακτιβιστική δράση του Μπίκο ενόχλησε τις αρχές της Νότιας Αφρικής, οι οποίες τον καταδίωκαν συστηματικά, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο, το 1973, να του αφαιρεθεί το δικαίωμα δημόσιας έκφρασης. Τίποτα, όμως, δεν κατάφερε να εμποδίσει τον θαραλέο αγωνιστή να συνεχίσει τον αγώνα του. Στις 18 Αυγούστου 1977, ο Μπίκο συνελήφθη στην πόλη Γκεμπέχα και φυλακίστηκε για περίπου ένα μήνα, όπου υπέστη απάνθρωπα βασανιστήρια από τους αστυνομικούς, τα οποία τον οδήγησαν σε κώμα.
Στη συνέχεια οι αστυνομικές δυνάμεις τον μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα Walmer στην Πόρτ Ελίζαμπεθ, όπου τον κράτησαν γυμνό και αλυσοδεμένο. Στις 6 Σεπτεμβρίου, μεταφέρθηκε στο κτήριο της αστυνομίας Sanlam, όπου υπεβλήθη σε 22 ώρες ανάκρισης, ενώ ήταν δεμένος χειροπόδαρα. Κατά τη διάρκεια της ανακριτικής διαδικασίας, ξυλοκοπήθηκε άγρια από τους αστυνομικούς και υπέστη σοβαρές βλάβες στον εγκέφαλο, οι οποίες του προκάλεσαν εγκεφαλική αιμορραγία.
Στις 11 Σεπτεμβρίου, οι αστυνομικοί τον φόρτωσαν σε ένα Land Rover, γυμνό και δεμένο, και τον μετέφεραν 740 μίλια μακριά, στις φυλακές της Πρετόρια, για νοσοκομειακή περίθαλψη. Δυστυχώς, εκεί, την επόμενη μέρα, στις 12 Σεπτεμβρίου του 1977, ο Στιβ Μπίκο άφησε την τελευταία του πνοή μόνος του, στο κελί.
Ο θάνατός του προκάλεσε διεθνή κατακραυγή και ο Μπίκο έγινε σύμβολο του αγώνα κατά του απαρτχάιντ, το οποίο αρνιόταν τα πολιτικά και οικονομικά δικαιώματα του μαύρου πληθυσμού – ο οποίος ήταν και πλειοψηφία- της Νότιας Αφρικής.
«Ο κύριος στόχος της επαναφοράς της έρευνας είναι να κατατεθούν στοιχεία στο δικαστήριο που θα επιτρέψουν στις δικαστικές αρχές να αποφασίσουν εάν ο θάνατος προκλήθηκε από πράξη ή παράλειψη που ενδεχομένως συνιστά αδίκημα», δήλωσε η Εθνική Αρχή Κατηγορίας (NPA) την Τετάρτη.
Η υπόθεση θα “ανοίξει” εκ νέου στην 48η επέτειο από τον θάνατο του Μπίκο, στις 12 Σεπτεμβρίου.
Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα TheGuardian, μια έρευνα του 1977 είχε αποδεχτεί την αστυνομική εκδοχή ότι ο Μπίκο υπέστη τραύματα όταν χτύπησε το κεφάλι του στον τοίχο και κανείς δεν διώχθηκε για τον θάνατό του.
Ωστόσο, το 1997, πρώην αστυνομικοί που εμπλέκονταν στην υπόθεση παραδέχτηκαν ότι ξυλοκόπησαν τον ακτιβιστή κατά τη διάρκεια των ακροάσεων της Επιτροπής Αλήθειας και Συμφιλίωσης (TRC) για τα εγκλήματα της εποχής του απαρτχάιντ.
Η Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης αρνήθηκε να χορηγήσει αμνηστία στους αστυνομικούς, αποφασίζοντας ότι ψεύδονταν στην κατάθεσή τους και δεν απέδειξαν πολιτικό κίνητρο για τον φόνο του Μπίκο.
Η ιστορία του ακτιβιστή ενέπνευσε το τραγούδι «Biko» του Πίτερ Γκάμπριελ και αργότερα την ταινία «Cry Freedom» του Ρίτσαρντ Άτενμπορο.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
