 |
|
|  Κυριακή 14/9
Ανάλυση Politico
Ο Πούτιν προελαύνει και δεν σκοπεύει να σταματήσει τον πόλεμο
POLITICΟ,zougla.gr
Την περασμένη εβδομάδα, η αποστολή τουλάχιστον 19 drones από τη Ρωσία στην Πολωνία από τον Βλαντίμιρ Πούτιν θεωρήθηκε από το Politico ως ξεκάθαρο μήνυμα: ο Ρώσος πρόεδρος δεν σκοπεύει να βάλει σύντομα τέλος στη σύγκρουσή του με τη Δύση. Η παραβίαση του εναέριου χώρου του ΝΑΤΟ ακολούθησε ένα μπαράζ σφοδρών επιθέσεων στην Ουκρανία, που άφησαν πίσω τους δεκάδες θύματα, κατέστρεψαν κτίρια που φιλοξενούσαν αποστολές της ΕΕ και του Ηνωμένου Βασιλείου και έπληξαν για πρώτη φορά κυβερνητικό κτίριο στο κέντρο του Κιέβου.
Μακριά από την προοπτική ειρηνευτικής συμφωνίας υπό την πίεση του Ντόναλντ Τραμπ, ο Πούτιν έχει ταυτίσει την πολιτική του επιβίωση με τη συνεχιζόμενη αντιπαράθεση απέναντι στις ΗΠΑ και στους συμμάχους τους, σύμφωνα με ανάλυση της εφημερίδας. Όπως τονίζει ο αναλυτής Νικολάι Πέτροφ, ο Ρώσος ηγέτης έχει υιοθετήσει τον ρόλο «προέδρου του πολέμου» και δεν προτίθεται να τον εγκαταλείψει· μια επιστροφή σε συνθήκες ειρήνης θα σήμαινε για τον ίδιο απώλεια ισχύος και κύρους.
Καθώς ο πόλεμος πλησιάζει στο τέταρτο έτος του, η Μόσχα έχει περισσότερους λόγους να αισιοδοξεί σε σύγκριση με την αρχική φάση, όταν στόχευε σε μια γρήγορη νίκη. Οι ουκρανικές δυνάμεις αποδυναμώνονται λόγω έλλειψης όπλων και στρατιωτών, γεγονός που επιτρέπει στη Ρωσία να προωθείται βαθύτερα. Ωστόσο, η πρόοδος είναι αργή και κοστίζει ακριβά: οι ρωσικές απώλειες φέρονται να αγγίζουν το ένα εκατομμύριο, ενώ η οικονομία δέχεται σοβαρό πλήγμα με κίνδυνο ύφεσης.
Παρά ταύτα, από πολιτική σκοπιά το τέλος του πολέμου ενέχει κινδύνους. Αν και η κρατική προπαγάνδα θα μπορούσε να παρουσιάσει μια συμφωνία ως «νίκη», αυτό δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες του πυρήνα των εθνικιστών, οι οποίοι σήμερα αποτελούν τη μεγαλύτερη απειλή για την εξουσία του Πούτιν. Στο εσωτερικό τους έχει υποσχεθεί όχι απλώς επικράτηση στην Ουκρανία αλλά και ταπείνωση της Δύσης και του ΝΑΤΟ. Όπως σημειώνει ο Αλεξάντερ Μπαούνοφ, πολλοί σκληροπυρηνικοί κύκλοι στη Ρωσία επιδιώκουν να αποδείξουν ότι η Συμμαχία είναι ανίσχυρη.
Μετά τη συνάντηση Πούτιν–Τραμπ στην Αλάσκα, που είχε παρουσιαστεί ως «σύνοδος για την εκεχειρία», η Μόσχα αύξησε τις υβριδικές επιθέσεις της στην Ευρώπη. Ρωσικά drones εισέρχονταν τακτικά στον εναέριο χώρο της Πολωνίας, ενώ περιστατικά, όπως η πτώση drone κοντά στη Βαρσοβία ή η πορεία μη επανδρωμένων αεροσκαφών προς νατοϊκή βάση, δείχνουν την κλιμάκωση. Παράλληλα, δηλώσεις όπως αυτή του Ντμίτρι Μεντβέντεφ κατά της Φινλανδίας θυμίζουν τη ρητορική που προηγήθηκε της εισβολής του 2022.
Η Ρωσία μετακινεί κρίσιμες βιομηχανίες μακριά από τα δυτικά σύνορα και πραγματοποιεί μεγάλες ασκήσεις με τη Λευκορωσία, ακριβώς δίπλα στην Πολωνία. Όπως επισημαίνει ο Πέτροφ, ακόμα και αν ο Πούτιν πετύχει τους στόχους του στην Ουκρανία, η αντιπαράθεση με τη Δύση θα συνεχιστεί σε νέες μορφές, περιλαμβανομένης και στρατιωτικής.
Ο ιδρυτής του think tank Re:Russia, Κιρίλ Ρόγκοφ, υποστηρίζει ότι με τέτοιες κινήσεις ο Πούτιν προειδοποιεί τους ηγέτες της Δύσης πως μπορεί να πλήξει κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, δοκιμάζοντας την αξιοπιστία της Συμμαχίας. Η αμφιθυμία του Τραμπ απέναντι στο ΝΑΤΟ και η απροθυμία του να εφαρμόσει αυστηρά μέτρα κατά της Μόσχας δίνουν στον Πούτιν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Όπως λέει ο Μπαούνοφ, για τον Ρώσο πρόεδρο «η στιγμή είναι τώρα ή ποτέ».
Μικρές επιθέσεις όπως αυτή στην Πολωνία αποσκοπούν στο να φαίνεται ότι η Συμμαχία δεν μπορεί να ανταποκριθεί ενιαία, δημιουργώντας εικόνα αδυναμίας. Η Ουάσιγκτον, με αντιφατικές δηλώσεις του Τραμπ που υιοθέτησαν ρωσικά επιχειρήματα –ότι τα drones μπορεί να εισήλθαν κατά λάθος–, ενισχύει αυτές τις εντυπώσεις. Η Λευκορωσία, με τη σειρά της, απέδωσε το συμβάν σε «ηλεκτρονικές παρεμβολές».
Όπως καταλήγει ο Ρόγκοφ, αυτή είναι μια γνώριμη τακτική του Πούτιν: κινήσεις στα όρια του σκόπιμου και του τυχαίου, που του επιτρέπουν να μετρά τις αντιδράσεις της Δύσης.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
