 |
|
|  Σάββατο 20/9
Δαχτυλίδι… ζωής ή θανάτου
Βρετανίδα κατέληξε στα επείγοντα μετά από πρόταση γάμου
Daily Mail,protothema.gr
Η πρώτη δοκιμασία τής Ιόνα Χάνταγουεϊ στον γάμο της ήρθε νωρίς: Χρειάστηκε να νοσηλευτεί μετά τον αρραβώνα της καθώς ο σύντροφός της, της έκανε πρόταση με ένα δαχτυλίδι που έκοψε την κυκλοφορία του αίματος στο δάχτυλό της.
Η 23χρονη Ιόνα δέχτηκε την πρόταση γάμου μετά από οκτώ μήνες σχέσης με τον Τζέικομπ Μπουγλιαρέλο. Ο 20χρονος γονάτισε σε ένα ιταλικό εστιατόριο στην πόλη Κρου και έκανε την πρόταση, με την νεαρή να λέει «ναι».
Ωστόσο η βραδιά δεν πρόλαβε να τελειώσει όταν ο Μπουγλιαρέλο κλήθηκε να αποδείξει πως θα είναι μαζί της και στην υγεία αλλά και στην ασθένεια.
«Προσπάθησα να βάλω το δαχτυλίδι και ήξερα ότι ήταν λίγο μικρό, αλλά το έβαλα με το ζόρι, γιατί είναι συναρπαστικό, έτσι δεν είναι; Και ήθελα να φορέσω το δαχτυλίδι», είπε η Ιόνα στην Daily Mail.
Το ζευγάρι επισκέφθηκε στη συνέχεια τους γονείς και των δύο για να μοιραστεί τα ευχάριστα νέα και για να δείξει η 23χρονη τραπεζική υπάλληλος, το λαμπερό της δαχτυλίδι.
Ωστόσο, καθώς έδειχνε το κόσμημα στην ενθουσιασμένη οικογένειά της, παρατήρησε ότι ο παράμεσος της είχε αρχίσει να πρήζεται και να πονάει έντονα.
«Πήγαμε στο σπίτι του (Τζέικομπ) και η μαμά του ήθελε να δει το δαχτυλίδι από κοντά, οπότε προσπάθησα να το βγάλω, αλλά δεν έβγαινε. Ήμουν απογοητευμένη και είπα: “μπορείς να το βγάλεις γιατί δεν αντέχω άλλο;”».
Δεν κατάφεραν να βγάλουν το ασημένιο δαχτυλίδι, οπότε η 23χρονη και ο 20χρονος πήγαν στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του νοσοκομείου Κρου, Leighton. Εκεί, οι γιατροί δοκίμασαν μερικές δοκιμασμένες μεθόδους για να το βγάλουν, χωρίς αποτέλεσμα.
Καλύψανε το δάχτυλο της με υγρό πιάτων για να βγάλουν το δαχτυλίδι αλλά δεν τα κατάφεραν. Στη συνέχεια έδεσαν ένα κομμάτι σπάγκο και το τράβηξαν, χωρίς και πάλι να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα.
Κινδύνεψε να χάσει το δάχτυλό της
Τελικά, οι γιατροί κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή εκτός από το να το κόψουν… Ήταν μια δύσκολη απόφαση, αλλά έσωσε το δάχτυλό της. Σύμφωνα με την Daily Mail, oι γιατροί της είπαν ότι αν είχε περιμένει μέχρι το επόμενο πρωί, θα είχε χάσει εντελώς το δάχτυλό της, λόγω της πλήρους διακοπής της κυκλοφορίας του αίματος.
«Θα μπορούσα να έχω χάσει το δάχτυλό μου. Αυτή (ένα μέλος του προσωπικού του νοσοκομείου) είπε ότι έκανα καλά που πήγα αμέσως, γιατί αν περίμενα μέχρι το επόμενο πρωί, το δάχτυλό μου πιθανότατα θα είχε νεκρωθεί. Δεν υπήρχε καθόλου κυκλοφορία στο δάχτυλό μου», δήλωσε η 23χρονη.
Το ζευγάρι ελπίζει πως το δαχτυλίδι μπορεί να επισκευαστεί. «Είμαι αρραβωνιασμένη, αλλά δεν αισθάνομαι αρραβωνιασμένη επειδή δεν φοράω το δαχτυλίδι μου. Όλοι θέλουν να το δουν και εγώ τους λέω: “Έχω μόνο μια φωτογραφία”», λέει η 23χρονη.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
