 |
|
|  Παρασκευή 3/10
ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Απέβαλαν πεντάχρονο από Ιδιωτικό Νηπιαγωγείο διότι … πάσχει από Διαβήτη
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Σε μία άνευ προηγουμένου καταγγελία προέβη η «Πανελλήνια Ένωση Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη» (ΠΕΑΝΔ), για ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό περιστατικό, που σημειώθηκε σε γνωστό Ιδιωτικό Νηπιαγωγείο, με «πρωταγωνιστή» ένα πεντάχρονο παιδί που πάσχει από Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1.
Σύμφωνα με καταγγελίες της οικογένειας και της ΠΕΑΝΔ, το παιδί κινδύνευσε να υποστεί σοβαρή υπογλυκαιμία εξαιτίας της ανεπαρκούς φροντίδας από τη σχολική νοσηλεύτρια, η οποία φέρεται να μην είχε την απαιτούμενη γνώση χειρισμού αντλίας ινσουλίνης, ούτε έδειξε διάθεση να επιμορφωθεί περαιτέρω, παρά το γεγονός ότι οι γονείς είχαν μεριμνήσει να της παρασχεθεί σχετική εκπαίδευση από ειδικό.
Το Σχολείο είχε αποδεχθεί την εγγραφή του παιδιού, γνωρίζοντας την πάθησή του, και έχοντας λάβει οδηγίες από τον θεράποντα ιατρό. Παρ’ όλα αυτά, σύμφωνα με τους γονείς και την ΠΕΑΝΔ, η ελλιπής ανταπόκριση της νοσηλεύτριας οδήγησε σε επικίνδυνες καταστάσεις για την υγεία του μαθητή, με αποτέλεσμα την τελική απομάκρυνσή του από το Σχολείο.
Όπως αναφέρουν οι γονείς, οι λόγοι που δόθηκαν για την απόφαση αποβολής του παιδιού προκαλούν προβληματισμό:
---- Ο ήχος του αισθητήρα γλυκόζης «ενοχλούσε» τους μαθητές κατά τη διάρκεια του μαθήματος.
---- Η συχνή ανάγκη του παιδιού να επισκέπτεται την τουαλέτα θεωρήθηκε «παρεμβολή» στη σχολική διαδικασία.
---- Η κατανάλωση χυμού ή κράκερ για τη ρύθμιση του σακχάρου προκάλεσε αντιδράσεις σε άλλους μαθητές, καθώς – όπως καταγγέλλεται – δεν υπήρξε καμία προσπάθεια ενημέρωσης της τάξης για την ιδιαιτερότητα του συμμαθητή τους.
Η οικογένεια κάνει λόγο για «απαράδεκτη στάση», τόσο της Διεύθυνσης όσο και της δασκάλας, επισημαίνοντας πως το παιδί υπέστη ψυχολογική πίεση και τελικά την εμπειρία της απόρριψης, λόγω της πάθησής του.
Η μητέρα του παιδιού βρίσκεται σε ιδιαίτερα δύσκολη ψυχολογική κατάσταση, ενώ ο πατέρας, όπως αναφέρουν οι ίδιες πηγές, έχει ήδη επιβαρυνθεί οικονομικά με δάνειο προκειμένου να μπορέσει να καλύψει τα δίδακτρα του Ιδιωτικού Σχολείου, στο οποίο είχαν διαβεβαιωθεί ότι υπήρχε επαρκής υποστήριξη με νοσηλεύτρια σε κάθε βαθμίδα.
Το περιστατικό έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και ερωτήματα τα οποία διατυπώνει η ΠΕΑΝΔ, προαναγγέλλοντας περεταίρω κινήσεις:
---- Θα αποδοθούν ευθύνες στη σχολική μονάδα και στη νοσηλεύτρια για την ελλιπή υποστήριξη;
---- Θα υπάρξει επίσημη γραπτή αιτιολόγηση για την απομάκρυνση του παιδιού;
---- Θα αναλάβουν οι αρμόδιοι φορείς την αναγκαία παρέμβαση;
Η οικογένεια καλεί τις αρμόδιες Αρχές να εξετάσουν το ζήτημα άμεσα, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι παρόμοια περιστατικά δεν θα επαναληφθούν, αλλά και για να προστατευτούν τα δικαιώματα παιδιών με χρόνιες παθήσεις στο σχολικό περιβάλλον.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
