 |
|
|  Σάββατο 11/10
ΕΔΩ ΛΟΝΔΙΝΟ
Ισόβια στους δολοφόνους 26χρονου ΄Ελληνα τουρίστα,με κίνητρο την ληστεία
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Σε ισόβια κάθειρξη καταδικάστηκαν 5 νεαροί άνδρες για τη δολοφονία του 26χρονου Έλληνα Αντώνη Αντωνιάδη που συνέβη στο Λονδίνο στις 7 Ιουλίου τού 2024.
Οι δράστες είχαν ακολουθήσει τον νεαρό Έλληνα τουρίστα από ένα κλαμπ στο West End και τον μαχαίρωσαν όταν αντιστάθηκε στην απόπειρα ληστείας.
Ο 26χρονος Shian Johnson θα εκτίσει τουλάχιστον 28 χρόνια, ο 20χρονος Sofian Alliche καταδικάστηκε σε 25 χρόνια, ο 18χρονος Amin Alliche σε 22 χρόνια, ο 21χρονος Joshua McCorquodale σε 26 χρόνια και ο 18χρονος Alfie Hipple σε 23 χρόνια. Όλοι κρίθηκαν ένοχοι για ανθρωποκτονία και ληστεία.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της δίκης, ο 26χρονος Έλληνας είχε στοχοποιηθεί από την παρέα των δραστών επειδή κρατούσε τσάντα Lacoste και φορούσε ρολόι Versace, τα οποία οι κατηγορούμενοι επιχείρησαν να του αποσπάσουν με τη βία.
Ο Αντώνης, υπάλληλος σε εταιρία εκτυπώσεων στην Ελλάδα, είχε ταξιδέψει στο Λονδίνο για διακοπές με δύο φίλους του.
Το βράδυ της 6ης Ιουλίου 2024, η παρέα διασκέδασε στο γνωστό κλαμπ 32 Portland Place, κοντά στο Oxford Circus, και αποχώρησε λίγο μετά τις 8 το πρωί.
Οι τρεις φίλοι είχαν καλέσει Uber για να επιστρέψουν στο διαμέρισμά τους στο New Cross. Λίγο αργότερα, ο 26χρονος δέχθηκε επίθεση από τους πέντε άνδρες που τον είχαν ακολουθήσει έξω από το κλαμπ.
Το δικαστήριο άκουσε πώς ο Αντώνης πάλεψε όταν οι δράστες προσπάθησαν να του πάρουν την τσάντα και, σε κάποιο σημείο, κατάφερε να χτυπήσει έναν από αυτούς με ένα μπουκάλι μπράντι που κρατούσε ακόμα από τη βραδινή του έξοδο.
Ωστόσο, τον περικύκλωσαν οι άλλοι τέσσερις ληστές, οι οποίοι τον χτύπησαν με γροθιές και κλωτσιές ενώ ήταν στο έδαφος και στη συνέχεια τον μαχαίρωσαν στο στήθος και στο μηρό.
Ο 26χρονος πέθανε στο νοσοκομείο δύο εβδομάδες αργότερα, στις 21 Ιουλίου.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
