 |
|
|  Σάββατο 11/10
Οργισμένη αντίδραση τού Ντόναλντ Τραμπ για το Νόμπελ Ειρήνης στη Mαρία Ματσάδο
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ο Λευκός Οίκος επέκρινε την Παρασκευή την απόφαση της επιτροπής των βραβείων Νόμπελ να απονείμει το Νόμπελ Ειρήνης 2025 σε μία ηγέτιδα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας αντί του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.
«Ο Πρόεδρος Τραμπ θα συνεχίσει να συνάπτει ειρηνευτικές συμφωνίες, να τερματίζει πολέμους και να σώζει ζωές. Έχει την καρδιά ενός ανθρωπιστή και δεν θα υπάρξει ποτέ κανείς σαν αυτόν που να μπορεί να μετακινήσει βουνά με την απόλυτη δύναμη της θέλησής του», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Στίβεν Τσουνγκ σε ανάρτηση του στο X.
«Η Επιτροπή Νόμπελ απέδειξε ότι βάζει την πολιτική πάνω από την ειρήνη», πρόσθεσε ο ίδιος.
Ο ίδιος ο πρόεδρος δεν έχει ακόμη σχολιάσει την απόφαση για το Νόμπελ, αλλά ανήρτησε τρία βίντεο στον λογαριασμό του στο Truth Social που δείχνουν υποστηρικτές να γιορτάζουν τη συμφωνία για τη Γάζα.
Ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι τελείωσε οκτώ πολέμους αφότου ανέλαβε καθήκοντα και επιμένει ότι του αξίζει το Νόμπελ, αν και έχει πει πρόσφατα ότι δεν περίμενε καθόλου να το πάρει.
«Θα πάρω το Βραβείο Νόμπελ; Οπωσδήποτε όχι. Θα το δώσουν σε κάνα τύπο που δεν έχει κάνει απολύτως τίποτα», είπε ο Τραμπ στην ανώτατη στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ τον περασμένο μήνα.
Επίσης ανέφερε ότι θα είναι «μεγάλη προσβολή» στις Ηνωμένες Πολιτείες αν δεν το πάρει.
Οι υποψηφιότητες για το φετινό Νόμπελ έπρεπε να γίνουν πριν από τις 31 Ιανουαρίου. Ο Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο για δεύτερη θητεία στις 20 Ιανουαρίου.
ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ ΣΤΗ ΜΑΤΣΑΔΟ
Σημειώνεται πως στην 58χρονη ηγέτιδα της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας, Μαρία Κορίνα Ματσάδο (ή Ματσάντο) – και όχι στον Ντόναλντ Τραμπ – απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης 2025.
O πρόεδρος της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ ανακοίνωσε τον νικητή του πιο σημαντικού (ίσως) βραβείου της ανθρωπότητας, ενώ χιλιάδες χρήστες του Χ παρακολουθούσαν live.
Η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ αποφάσισε να απονείμει το Νόμπελ Ειρήνης 2025 στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο «για την ακούραστη δουλειά της στην προώθηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων για τον λαό της Βενεζουέλας και για τον αγώνα της να επιτύχει μια δίκαιη και ειρηνική μετάβαση από τη δικτατορία στη δημοκρατία».
Η Ματσάδο, η αποκαλούμενη “λιμπερταδόρα” (απελευθερώτρια), είναι υποχρεωμένη να ζει κρυμμένη στη χώρα της, σύμφωνα με την επιτροπή του Νόμπελ Ειρήνης.
«Η Μαρία Κορίνα Ματσάδο είναι τα τελευταία χρόνια ένα από τα πιο εξαιρετικά υποδείγματα πολιτικού θάρρους στη Λατινική Αμερική», δήλωσε ο πρόεδρος της Επιτροπής που απονέμει το περίβλεπτο βραβείο, Γέργκεν Βάτνε Φρίντνες, από το Όσλο.
«Όταν αυταρχικοί καταλαμβάνουν την εξουσία, είναι κρίσιμο να αναγνωρίζονται οι θαρραλέοι υποστηρικτές της ελευθερίας που ορθώνουν το ανάστημά τους και αντιστέκονται», σημείωσε στην ανακοίνωσή της, η επιτροπή του Νόμπελ Ειρήνης.
Η 58χρονη Ματσάδο «είναι μια σημαντική φυσιογνωμία της ενότητας στους κόλπους μιας πολιτικής αντιπολίτευσης που ήταν άλλοτε βαθιά διχασμένη, μιας αντιπολίτευσης που βρήκε έδαφος συνεννόησης για τη διεκδίκηση ελεύθερων εκλογών και μιας αντιπροσωπευτικής κυβέρνησης», πρόσθεσε ο πρόεδρος της επιτροπής.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
