 |
|
|  Σάββατο 11/10
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΣΑΝ ΣΚΛΑΒΟΙ
Η Ελλάδα στη 2η θέση παγκοσμίως για υπερεργασία,ενω
6 στους 10 Έλληνες βιώνουν καθημερινό εργασιακό στρες
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Μια νέα διεθνής έρευνα της iSelect αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα είναι η 2η χώρα στον κόσμο με τους πιο καταπονημένους εργαζόμενους αμέσως μετά το Μεξικό.
Η μελέτη κατατάσσει 26 χώρες βάσει ωρών εργασίας, ημερών άδειας, μισθών, επιπέδων στρες και διαδικτυακών αναζητήσεων για το “burnout”.
Τα ευρήματα για την Ελλάδα είναι ανησυχητικά:
----Οι Έλληνες εργάζονται πάνω από 2.000 ώρες τον χρόνο,
---- το 59% δηλώνει καθημερινό στρες,
---- και η χώρα συγκεντρώνει τη 2η υψηλότερη βαθμολογία παγκοσμίως στο “Overworked Metric”.
Η έρευνα έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς οι συζητήσεις γύρω από το burnout, την ψυχική υγεία και την τετραήμερη εργάσιμη εβδομάδα κυριαρχούν διεθνώς.
Σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου της iselect.
Αποκαλύφθηκαν οι πιο υπερφορτωμένες εργασιακά χώρες του κόσμου
---- Μεξικό, Ελλάδα, Καναδάς, Μάλτα και ΗΠΑ στις πρώτες θέσεις – εν μέσω αυξανόμενου burnout και εκκλήσεων για μεταρρυθμίσεις στην ισορροπία εργασίας–ζωής
---- Το Μεξικό έχει τον χαμηλότερο μέσο μισθό και τις περισσότερες ώρες εργασίας ετησίως
---- Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τις λιγότερες ημέρες άδειας, με υψηλότερους μισθούς ως «αντιστάθμισμα»
Καθώς οι συζητήσεις γύρω από την εργασιακή εξουθένωση (burnout), την ψυχική υγεία και την τετραήμερη εργάσιμη εβδομάδα κυριαρχούν στα διεθνή μέσα, νέα έρευνα της iSelect έρχεται σε μια κρίσιμη συγκυρία.
Η μελέτη κατατάσσει τις χώρες μέσα από έναν μοναδικό δείκτη, που συνδυάζει στοιχεία όπως οι ώρες εργασίας, οι ημέρες άδειας, οι μισθοί, τα επίπεδα στρες και η διαδικτυακή συμπεριφορά των πολιτών σχετικά με την υπερεργασία.
Τα αποτελέσματα φωτίζουν τις χώρες όπου οι εργαζόμενοι βρίσκονται στα όρια — συχνά χωρίς τους μισθούς ή την υποστήριξη που θα αντιστοιχούσε στις προσπάθειές τους. Με την άνοδο των αδειών λόγω ψυχικής υγείας και τη βελτίωση της ευημερίας των εργαζομένων να γίνεται προτεραιότητα για τις επιχειρήσεις, η κατάταξη αυτή προσφέρει μια έγκαιρη, τεκμηριωμένη εικόνα για την πραγματικότητα που βιώνουν εκατομμύρια εργαζόμενοι παγκοσμίως.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
