 |
|
|  Πέμπτη 16/10
Πολύνεκρη πυρκαγιά σε εργοστάσιο ενδυμάτων στο Μπαγκλαντές
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Τοξικό αέριο και κλειδωμένη πόρτα που εμπόδιζε την πρόσβαση σε μια στέγη, «ευθύνονται» για τους περισσότερους θανάτους καταστροφικής πυρκαγιάς σε εργοστάσιο ενδυμάτων στο Μπανγκλαντές και σε έναν παρακείμενο χώρο αποθήκευσης χημικών, όπως δήλωσε την Τετάρτη αξιωματούχος της πυροσβεστικής υπηρεσίας.
Η τραγωδία, που προκάλεσε τον θάνατο τουλάχιστον 16 ανθρώπων και τον κρίσιμο τραυματισμό αρκετών άλλων, υπογραμμίζει τις φτωχές επιδόσεις του Μπανγκλαντές στην ασφάλεια των εργοστασίων, παρά τις βελτιώσεις που επήλθαν έπειτα από παρόμοια συμβάντα το 2012 και 2013, τα οποία είχαν στρέψει την προσοχή παγκοσμίως στις επικίνδυνες συνθήκες εργασίας.
Πυκνός καπνός υψωνόταν από την απανθρακωμένη δομή εν μέσω των επιχειρήσεων των πυροσβεστών μία ημέρα μετά την πυρκαγιά στον τρίτο όροφο ενός τετραώροφου κτηρίου στην Ντάκα, την πρωτεύουσα, που τύλιξε γρήγορα την αποθήκη η οποία ήταν γεμάτη πλαστικά και χημικά.
«Τα θύματα δεν μπόρεσαν να διαφύγουν επειδή η πόρτα της στέγης ήταν κλειδωμένη», δήλωσε ο αξιωματούχος της πυροσβεστικής υπηρεσίας Τάλια Μπιν Τζασμίν. «Οι περισσότεροι πέθαναν από εισπνοή τοξικού αερίου μάλλον παρά από εγκαύματα».
«Υπάρχει ακόμη καπνός λόγω των αποθηκευμένων χημικών, και οι τοξικοί καπνοί καθιστούν δύσκολο να τεθεί υπό έλεγχο η πυρκαγιά», πρόσθεσε.
Δεκάδες συγγενείς περίμεναν έξω από το μαυρισμένο κτήριο, ορισμένοι κρατώντας φωτογραφίες των αγνοουμένων. Η ταυτοποίηση των πτωμάτων, πολλά από τα οποία είναι άσχημα καμένα, διενεργείται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Ντάκα.
Η κυβέρνηση ξεκίνησε έρευνα προκειμένου να προσδιοριστούν τα αίτια της πυρκαγιάς και να ταυτοποιηθούν οι υπεύθυνοι για τα κενά ασφαλείας.
Πολλοί εργάτες σε εργοστάσια ενδυμάτων σε κοντινή απόσταση αισθάνθηκαν αδιαθεσία από την εισπνοή του καπνού που κάλυψε το σημείο στην περιοχή Μιρπούρ της πρωτεύουσας. Οι αρχές διέταξαν αργότερα το προσωρινό κλείσιμο όλων των εργοστασίων εκεί γύρω ως προσωρινό μέτρο.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
