 |
|
|  Σάββατο 17/10
Με το διεθνές σήμα κινδύνου, παιδί στην Κύπρο αποκάλυψε υπόθεση ενδοοικογενειακής βίας
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Χάρη στη γρήγορη σκέψη και τα αντανακλαστικά ενός μικρού παιδιού εξιχνιάστηκε μία υπόθεση ενδοοικογενειακής βίας στην Κύπρο.
Οι αστυνομικοί των Βρετανικών Βάσεων επαίνεσαν το θάρρος του αγοριού, που χρησιμοποίησε το διεθνές σήμα κινδύνου και έτσι οδήγησε στην καταδίκη του πατέρα του, που κακοποιούσε τον ίδιο και τα αδέλφια του.
Οι αστυνομικοί έλαβαν ανώνυμη πληροφορία ότι φωνές ακούγονταν από ένα σπίτι στην περιοχή της Δεκέλειας, αλλά μόλις έφτασαν στο σημείο, η οικογένεια έμεινε σιωπηλή και τρομοκρατημένη.
Σύμφωνα με όσα δημοσιεύει ο Κυπριακός Τύπος, η οικογένεια, τα στοιχεία της οποίας δεν έχουν αποκαλυφθεί, φάνηκε να μη θέλει να συνεργαστεί. Μέχρι που οι αστυνομικοί παρατηρήσουν ότι ένα από τα τέσσερα παιδιά άρχισε να κάνει περίεργες γκριμάτσες προσώπου και σήμα κινδύνου με χειρονομίες.
Αφού αναγνώρισαν τα σήματα, ο άνδρας συνελήφθη αμέσως και τέθηκε υπό κράτηση, σύμφωνα με τον Υπαστυνόμο, Φάνο Χριστοδούλου.
Μιλώντας για την υπόθεση αυτή την εβδομάδα και μετά από ένα χρονικό διάστημα που δόθηκε στην οικογένεια για να αποδεχτεί τι συνέβη, ο Υπαστυνόμος δήλωσε: «Προφανώς αυτή ήταν μια εξαιρετικά οδυνηρή κατάσταση για την οικογένεια, η οποία θα μπορούσε πολύ εύκολα να συνεχιστεί. Χρειάστηκε μεγάλη γενναιότητα για να επικοινωνήσει το παιδί με τους αστυνομικούς μας και είμαι ανακουφισμένος που η Αστυνομία και η ομάδα που βρισκόταν στο σημείο μπόρεσε να αναγνωρίσει το σήμα κινδύνου με χειρονομίες και να μεταφέρει την οικογένεια σε ασφαλές μέρος».
Το διεθνές σήμα κινδύνου με χειρονομία γίνεται κρατώντας το χέρι πάνω, με τον αντίχειρα διπλωμένο μέσα στην παλάμη και στη συνέχεια διπλώνοντας τα τέσσερα δάχτυλα προς τα κάτω, έτσι ώστε να καλύπτουν τον αντίχειρα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
