 |
|
|  Παρασκευή 7/11
66ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκής
Στον Γιώργο Τσεμπερόπουλο απονεμήθηκε Τιμητικός Χρυσός Αλέξανδρος για το σύνολο της προσφοράς του στο σινεμά
zougla.gr
«Οι πρώτοι μου κινηματογραφικοί εραστές ήταν δύο άνδρες, ο Σάκης Μανιάτης και ο Γιώργος Πανουσόπουλος, δύο σινεματζήδες που με την κάμερα πάντα επ’ ώμου και με έναν φακό ζουμ μικρό μπορούσαν να κάνουν θαύματα και δεν χρειαζόντουσαν πολλά πολλά» υπογράμμισε ο σπουδαίος δημιουργός ταινιών, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Γιώργος Τσεμπερόπουλος, στον οποίο απονεμήθηκε χθες ο Τιμητικός Χρυσός Αλεξάνδρος του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για το σύνολο της προσφοράς του στο σινεμά.
«Μέσα από αυτή την αίθουσα και τις άλλες και την παλιά, στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών και μέσα από τη μαγεία του σινεμά 50 χρόνια τώρα έχω ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο» τόνισε ο σκηνοθέτης σημειώνοντας ότι η Θεσσαλονίκη του έχει προσφέρει μόνον χαρές.
«Σε αυτή την πόλη έχω περάσει πολύ σημαντικές και όμορφες στιγμές της ζωής μου, πράγματα που ήταν σημαντικά για τη ζωή μου και ευχαριστώ πραγματικά τη Θεσσαλονίκη. Χαίρομαι πολύ που την υπηρέτησα, υπηρέτησα και το Φεστιβάλ μερικά χρόνια στο διοικητικό συμβούλιο» ανέφερε.
«Δεν θα ήμουν εδώ, αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που έγραψαν για μένα, οι σεναριογράφοι των ταινιών μου, η Κατερίνα Μπέη, ο Ντένης Ηλιάδης, ο Γιάννης Τσίρος και ο αείμνηστος Βασίλης Αλεξάκης» επισήμανε.
Τόνισε ακόμη ότι το σινεμά που κάνει επιδιώκει πάντα να αντλεί από την κοινωνία μέσα, να ζει μέσα στην κοινωνία, άρα θέλει την αίθουσα και την επικοινωνία. «Γι αυτό τον Χρυσό Αλέξανδρο μπορώ να τον θεωρήσω ένα ακόμα πιο μεγάλο βραβείο που είναι ένα ολόχρυσο Lifetime Achievement Βραβείο Κοινού» τόνισε.
Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης φέτος παρουσιάζουμε τις έξι μεγάλου μήκους ταινίες του Γιώργου Τσεμπερόπουλου, για πρώτη φορά τις τέσσερις μικρού μήκους που γύρισε όταν σπούδαζε στην Αμερική και τη μόνη ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε, το φιλμ Μαύρο + Άσπρο των Θανάση Ρεντζή και Νίκου Ζερβού, είπε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του, Ορέστης Ανδρεαδάκης.
«Το σινεμά που υπηρετείς εδώ και 50 χρόνια είναι ένα σινεμά ανθρωποκεντρικό. Σε κάθε ταινία σου βλέπουμε ένα μωσαϊκό από χαρακτήρες αλλά ταυτόχρονα παρακολουθούμε και την ιστορία της Ελλάδας που αλλάζει. Όπως έγραψε και ο αδερφός σου, ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς “οι ιστορίες σου γράφουν τη δική τους μικρή ιστορία ενώ η μεγάλη ιστορία τους κλείνει ειρωνικά το μάτι”. Οι ιστορίες σου δεν είναι απλώς ταινίες, αλλά βαθιές τομές καθαρές με χιούμορ, με θυμό, με ευαισθησία. Κάθε πλάνο σου κουβαλά μια αλήθεια, μια μνήμη μια ευθύνη. Εκεί βρίσκει κανείς το σφυγμό της εποχής μας αλλά και κάτι πιο διαχρονικό τη μάχη να παραμείνουμε άνθρωποι μέσα στο θόρυβο που όπως μου είπες δεν σου αρέσει καθόλου» τόνισε ο κ. Ανδρεαδάκης.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
