 |
|
|  Δευτέρα 10/11
Συνελήφθη στη Βενεζουέλα ύποπτος για βομβιστική επίθεση σε αεροπλάνο το 1994, η οποία αποδίδεται στη Χεζμπολάχ
zougla.gr,ΑΜΠΕ, AFP
Οι Αρχές του Παναμά ανακοίνωσαν την Κυριακή ότι συνελήφθη στη Βενεζουέλα ο φερόμενος ως δράστης μιας βομβιστικής επίθεσης σε αεροσκάφος, που στοίχισε τη ζωή σε 21 ανθρώπους το 1994. Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν Εβραίοι και υπεύθυνη για την επίθεση θεωρήθηκε η λιβανέζικη οργάνωση Χεζμπολάχ.
Το αεροσκάφος (πτήση Alas Chiricanas 901) εξερράγη αφού απογειώθηκε από αεροδρόμιο της επαρχίας Κολόν, τη νύχτα της 19ης Ιουλίου 1994. Όλοι οι επιβάτες, στην πλειονότητά τους μέλη της εβραϊκής κοινότητας του Παναμά, σκοτώθηκαν. Μεταξύ αυτών ήταν και τρεις Αμερικανοί. Αυτή ήταν η χειρότερη επίθεση που έχει σημειωθεί στην ιστορία του Παναμά.
Το παράρτημα της Ιντερπόλ στο Καράκας επιβεβαίωσε στην αντίστοιχη υπηρεσία του Παναμά ότι συνελήφθη ο Βενεζουελάνος Αλί Ζάκι Άγκε Χαλίλ. Η σύλληψη έγινε στις 6 Νοεμβρίου στο νησί Μαργκαρίτα της Πολιτείας Νουέβα Εσπάρα. Σύμφωνα με την Ιντερπόλ, είναι σε εξέλιξη η διαδικασία έκδοσης του υπόπτου.
Το υπουργείο Εξωτερικών του Παναμά ανέφερε το Σάββατο ότι ξεκίνησε «διπλωματικές και δικαστικές διαδικασίες» ώστε ο ύποπτος «να οδηγηθεί ενώπιον της δικαιοσύνης». Παράλληλα, εξέφρασε την «ανησυχία» του επειδή ζούσε «ατιμώρητος στη Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας» ένας άνθρωπος που «συνδέεται με την τρομοκρατική επίθεση που διαπράχθηκε στην πτήση 901 στις 19 Ιουνίου 1994».
Τον Οκτώβριο του 2024 οι ΗΠΑ προσέφεραν αμοιβή 5 εκατομμυρίων δολαρίων για κάθε πληροφορία που θα οδηγούσε στους δράστες της επίθεσης. Η έρευνα ξανάνοιξε από την παναμέζικη δικαιοσύνη αφού το 2018 ο τότε πρόεδρος του Παναμά, ο Χουάν Κάρλος Βαρέλα, επισκέφθηκε το Ισραήλ και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου του είπε ότι οι ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών ήταν βέβαιες ότι η συντριβή του αεροσκάφους οφειλόταν σε «τρομοκρατική επίθεση» που διαπράχθηκε από τη Χεζμπολάχ.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
