 |
|
|  Παρασκευή 14/11
Emma Stone
Η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο σύμφωνα με την επιστήμη
madamefigaro.gr,zougla.gr
Η Emma Stone δεν είναι απλώς μια βραβευμένη ηθοποιός ή η μούσα τού Γιώργου Λάνθιμου.
Τώρα, η σταρ ανακηρύχθηκε η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο, σύμφωνα με τη Χρυσή Τομή της ομορφιάς, μια αρχαιοελληνική αναλογία που αντιπροσωπεύει την ιδανική συμμετρία και αρμονία.
Η μέθοδος αυτή, που χρησιμοποιείται και στη σύγχρονη πλαστική χειρουργική, μετρά διάφορα χαρακτηριστικά του προσώπου – μάτια, μύτη, χείλη και άλλα – για να εκτιμηθεί πόσο κοντά βρίσκεται ένα πρόσωπο στο «τέλειο».
Παρά το γεγονός ότι η επιστημονική εγκυρότητα αμφισβητείται, οι υπολογισμοί δείχνουν ότι η Emma Stone φτάνει σχεδόν στην τελειότητα, με ποσοστό 95%.
«Τα αποτελέσματα της αναλογίας του προσώπου της Emma Stone αγγίζουν το 95%, σχεδόν τέλεια», δηλώνει ο Dr. Julian De Silva, επικεφαλής του Centre for Advanced Facial Cosmetic and Plastic Surgery στο Λονδίνο.
Άλλες διάσημες γυναίκες που πλησιάζουν την «επιστημονική τελειότητα» περιλαμβάνουν τη Zendaya, τη Beyoncé και τη Margot Robbie, σύμφωνα με την ίδια μελέτη.
Ο Dr. De Silva χρησιμοποίησε ειδικό πρόγραμμα στον υπολογιστή, χαρτογραφώντας το πρόσωπο της κάθε σταρ με βάση τη μαθηματική αναλογία της Χρυσής Τομής, προσπαθώντας να εξηγήσει τι καθιστά κάποιον φυσικά όμορφο.
Η Χρυσή Τομή (1,618) χρησιμοποιήθηκε από τον Leonardo da Vinci ακόμα και στο «Άνθρωπο του Βιτρούβιου» για να ορίσει τις ιδανικές αναλογίες του ανθρώπινου σώματος. Όσο πιο κοντά στον αριθμό 1.618 βρίσκονται οι μετρήσεις κάποιου, τόσο πιο αρμονικό και όμορφο θεωρείται το πρόσωπό του.
Στους άνδρες, ο Aaron Taylor-Johnson βρίσκεται στην κορυφή της λίστας, ακολουθούμενος από τον Lucien Laviscount και τον Robert Pattinson.
Η Emma Stone πλέον δεν είναι μόνο σταρ του κινηματογράφου – είναι η απόλυτη «επιστημονικά όμορφη» γυναίκα στον κόσμο.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
