 |
|
|  Δευτέρα 24/11
Διασώθηκαν 17 παιδιά, που βρίσκονταν στα χέρια υπερορθόδοξης εβραϊκής οργάνωσης,στην Κολομβία
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Οι κολομβιανές αρχές διέσωσαν 17 παιδιά που βρίσκονταν στα χέρια της υπερορθόδοξης εβραϊκής σέκτας Λεβ Ταχόρ στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, ανάμεσά τους κάποια από άλλα κράτη, ανακοίνωσε χθες Κυριακή η υπηρεσία μετανάστευσης.
Η Λεβ Ταχόρ («αγνή καρδιά» στα εβραϊκά) αντιμετώπισε πρόσφατα διώξεις για κακοποίηση και κακομεταχείριση παιδιών σε χώρες όπως η Γουατεμάλα. Οι Αρχές της Κολομβίας έλαβαν προειδοποιήσεις για την παρουσία τους στη χώρα.
«Διασώσαμε 17 παιδιά και εφήβους από την εβραϊκή ορθόδοξη εβραϊκή σέκτα Λεβ Ταχόρ (…) Υπήρχαν διεθνείς ειδοποιήσεις για εγκλήματα σε βάρος ανηλίκων οι οποίες σχετίζονταν με την κοινότητα αυτή», σημείωσε η υπηρεσία μετανάστευσης μέσω X, με φωτογραφίες κάποιων από τα παιδιά.
Σύμφωνα με την αστυνομία, τα παιδιά είναι διαφόρων εθνικοτήτων (ιδίως Γουατεμάλας, ΗΠΑ και Καναδά).
«Ορισμένα στοιχεία αφήνουν να εννοηθεί πως κάποια είχαν απαχθεί», κάτι που σημαίνει πως πρόκειται πιθανόν για υπόθεση «εμπορίας ανθρώπων με κάλυψη το θρησκευτικό δόγμα», κατά την ίδια πηγή.
Σε βάρος κάποιων πιστών της σέκτας εκκρεμεί κόκκινη ειδοποίηση της Interpol — ή αλλιώς διεθνές σήμα από κάποια αστυνομική υπηρεσία που ζητεί από τις αστυνομίες σε όλο τον κόσμο να συλλάβουν τα πρόσωπα που αφορούν.
Σύμφωνα με τις κολομβιανές αρχές, μέλη της σέκτας βρίσκονταν στην επικράτεια «σε αναζήτηση χώρας όπου δεν θα αντιμετώπιζαν περιορισμούς στη συνέχιση των φερόμενων παράνομων δραστηριοτήτων τους».
Η σέκτα, που ιδρύθηκε τα χρόνια του 1980, ασκεί ριζοσπαστική εκδοχή του ιουδαϊσμού, που προβλέπει ιδίως ότι οι γυναίκες πρέπει να καλύπτονται με μαύρους χιτώνες από την κορυφή ως τα νύχια.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
