 |
|
|  Τετάρτη 26/11
Λαφαζάνης για βιβλίο Τσίπρα
«Μόνο πολιτικά ανώμαλος θα έγραφε τέτοιο βιβλίο»
ΟΡΕΝ,zougla.gr
Σε ιδιαίτερα σκληρούς χαρακτηρισμούς κατά του Αλέξη Τσίπρα προχώρησε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης στις πρώτες του τοποθετήσεις για όσα αναφέρει ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στο νέο του βιβλίο.
Ο πρώην υπουργός της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι «μόνο πολιτικά ανώμαλος θα μπορούσε να συγγράψει ένα τέτοιο βιβλίο», ενώ κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα πως «το μοναδικό που τον απασχολούσε ήταν η πρωθυπουργική καρέκλα», χαρακτηρίζοντάς τον «τόσο κυνικό που με φόβιζε και έλεγα “πού το πάει αυτός ο άνθρωπος;”».
Τόνισε ακόμη πως του είχε επισημάνει από νωρίς ότι το σύνθημα περί κατάργησης των Μνημονίων «με ένα νόμο και ένα άρθρο» ήταν ανεδαφικό. «Τα Μνημόνια είναι νομοθεσία. Δεν καταργούνται έτσι. Εκείνος όμως επέμενε γιατί αυτό άρεσε στον κόσμο. Δεν ήταν αφελής. Ήξερε πολύ καλά ότι είχαν χρειαστεί πέντε χρόνια για να οικοδομηθεί το πλαίσιο. Ήταν καθαρά επικοινωνιακή φούσκα. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η καρέκλα, τίποτε άλλο. Ήταν κυνικός και αδίστακτος και εγώ τον φοβόμουν», είπε χαρακτηριστικά.
Μιλώντας στο ΟΡΕΝ, ο κ. Λαφαζάνης ανέφερε ότι «ο Τσίπρας πέρασε από πολλές φάσεις, ξεκινώντας από την ανάδειξή του στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με τη στήριξη του Αλαβάνου, αφού χωρίς το “δαχτυλίδι” δύσκολα θα εκλεγόταν στο συνέδριο. Στη συνέχεια, ο Αλαβάνος αποχώρησε και αυτό λέει πολλά για το πώς αντιμετωπίζει όσους τον βοήθησαν».
Αναφερόμενος στις μεταξύ τους σχέσεις, τόνισε πως «οι συγκρούσεις ανάμεσα σε εμένα και τον Τσίπρα ήταν σφοδρές. Έκαναν συνέδρια με μοναδικό στόχο να μας πετάξουν έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν το κατάφεραν γιατί είχαμε ισχυρή δύναμη στο κόμμα». Παράλληλα υποστήριξε πως «από το 2012 του είχα ξεκαθαρίσει ότι πρέπει να επιστρέψουμε στο εθνικό νόμισμα. Η σύγκρουση υπήρχε πριν ακόμη γίνουμε κυβέρνηση. Ο Τσίπρας δεν το αποδεχόταν, αλλά με κρατούσε γιατί δεν μπορούσε να με απομακρύνει, λόγω της απήχησης του αριστερού ρεύματος. Εμείς δώσαμε στον ΣΥΡΙΖΑ τη λαϊκή του πνοή».
Για την υπόθεση του «ριφιφί στο νομισματοκοπείο», είπε ότι «αυτή την ιστορία την είπε πρώτος ο Τσίπρας και την αναπαρήγαγαν τα μέσα. Πρόκειται για ανοησίες. Το κατασκεύασε για να συνθηματοποιήσει τις κατηγορίες εναντίον μου. Το νομισματοκοπείο δεν μπορεί να καταληφθεί, χρειάζεσαι στρατό. Και δεν κόβει νομίσματα αν δεν υπάρχει εντολή από την ΕΚΤ».
Συνεχίζοντας, ανέφερε ότι «ο Τσίπρας με θεωρούσε ειλικρινή, ό,τι κι αν λέει σήμερα. Όταν έκανε την κωλοτούμπα, αποχώρησα από το κυβερνητικό σχήμα και παραιτήθηκα από υπουργός. Τον Βαρουφάκη τον αντιμετώπιζε αλλιώς. Ήξερε ότι ήταν άνθρωπος της πιρουέτας, αλλά τον έβρισκε χρήσιμο όσο υπάκουε για τις διαπραγματεύσεις. Και ο ίδιος μου είχε πει ότι δεν είχε άλλη επιλογή. Πολλούς τους θεωρούσε ανεπαρκείς. Το να επιτίθεται σε όλους και να εμφανίζει τον εαυτό του αθώο είναι πολιτική αυτοκτονία μέσω του βιβλίου. Δεν μπορείς να περιγράφεις έτσι ανθρώπους με τους οποίους συγκυβέρνησες».
Απαντώντας στις αιχμές του Αλέξη Τσίπρα κατά των πρώην υπουργών του, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δήλωσε πως «πίστευα ότι είχε τη στοιχειώδη εξυπνάδα να μην το κάνει. Είναι πανικόβλητος, προσπαθεί να πιαστεί από κάπου για να επιστρέψει. Νόμισε ότι αν πυροβολεί γύρω του θα βγει αλώβητος. Μόνο πολιτικά ανώμαλος θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο. Είναι σκέψη πολιτικού βρικόλακα, να ρουφήξει το αίμα των γύρω του για να εμφανιστεί δικαιωμένος».
Τέλος, αναφερόμενος στη σύσκεψη με τον Μεντβέντεφ, είπε: «Εγώ δεν μίλησα. Ας υποθέσουμε ότι τον προσφώνησα σύντροφο – εκείνος θα το έβρισκε τιμητικό, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν τα κόμπλεξ του Τσίπρα. Έχουν βγει από τη μήτρα του ΚΚΣΕ. Η Ρωσία δεν μπορούσε να μας δώσει λύση, μόνο μια μικρή ανάσα. Ο στόχος μου ήταν το άνοιγμα προς τη Ρωσία με αγωγό. Το πρότεινα, το αποδέχτηκαν. Ήταν μια συμφωνία στρατηγικής σημασίας».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
