 |
|
|  Παρασκευή 5/12
30 ΩΡΕΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ
Η απευθείας πτήση-ρεκόρ που ενώνει τρεις ηπείρους και καλύπτει 20.000 χλμ
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Η China Eastern Airlines ανακοίνωσε την Πέμπτη την έναρξη της μεγαλύτερης σε απόσταση απευθείας πτήσης παγκοσμίως, ένα νέο δρομολόγιο που καλύπτει περίπου 20.000 χιλιόμετρα, ενώνει τρεις ηπείρους και το ταξίδι διαρκεί 25 έως 29 ώρες.
Η πτήση MU745 απογειώθηκε από το αεροδρόμιο Πουντόνγκ της Σαγκάης με προορισμό το Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας και τελικό προορισμό το Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Σύμφωνα με την εταιρεία, η διαδρομή διασχίζει το Ανατολικό και το Δυτικό Ημισφαίριο καθώς και το Βόρειο και το Νότιο, καταγράφοντας νέο παγκόσμιο ρεκόρ ως η μεγαλύτερη «one-way» πτήση.
Εκτός από την επίτευξη της μεγαλύτερης απόστασης, το νέο δρομολόγιο μειώνει πάνω από τέσσερις ώρες τον συνολικό χρόνο ταξιδιού μεταξύ Κίνας και Νότιας Αμερικής. Η γραμμή θα εκτελείται δύο φορές την εβδομάδα με πτήσεις μετ’ επιστροφής.
Η China Eastern εξηγεί ότι λόγω του μεγάλου μήκους των διαδρομών και των περιορισμών απόδοσης των αεροσκαφών, οι απευθείας πτήσεις μεταξύ Κίνας και Νότιας Αμερικής απαιτούσαν μέχρι σήμερα ενδιάμεσες στάσεις. Η νέα διαδρομή ακολουθεί ένα «νότιο πέρασμα» με στάση στο Όκλαντ, σε αντίθεση με τον προηγούμενο «βόρειο διάδρομο» μέσω Ευρώπης ή Βόρειας Αμερικής.
Με αυτήν την αλλαγή, ο συνολικός χρόνος ταξιδιού μειώνεται από περίπου 30 σε περίπου 25 ώρες και οι ανταποκρίσεις γίνονται πιο άμεσες και λειτουργικές. Σημειώνεται ότι το ταξίδι της επιστροφής φτάνει τις 29 ώρες.
Το νέο δρομολόγιο καλύπτει το κενό των απευθείας συνδέσεων από τη Σαγκάη προς μεγάλες πόλεις της Νότιας Αμερικής και διαμορφώνει έναν νέο άξονα πτήσεων πάνω από τον Ειρηνικό. Η εταιρεία κάνει λόγο για μία «νότια λεωφόρο» που ενισχύει τη συνδεσιμότητα ανάμεσα στις τρεις ηπείρους και αναμορφώνει τους χάρτες του διεθνούς αεροπορικού ταξιδιού.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
