 |
|
|  Τρίτη 9/12
...βρέθηκε στην Αλεξάνδρεια τής Αιγύπτου
Αρχαίο πλοίο 2.000 ετών αποκαλύπτει τα μυστικά τών Πτολεμαίων
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Μοναδική αρχαιολογική αποκάλυψη στην Αλεξάνδρεια: δύτες και αρχαιολόγοι ανακάλυψαν έναν θησαυρό του βυθού, την καρίνα ενός πλοίου αναψυχής ηλικίας περίπου 2.000 ετών, μήκους 35 μέτρων και πλάτους 7 μέτρων, στη βυθισμένη βασιλική νήσο Αντίρροδος. Οι ελληνικές επιγραφές που βρέθηκαν στο εσωτρόπιο της τροπίδας χρονολογούνται στον πρώτο μισό του 1ου αιώνα μ.Χ., επιβεβαιώνοντας ότι το σκάφος ναυπηγήθηκε στην Αλεξάνδρεια. Η θαλαμηγός διέθετε πολυτελή καμπίνα και φαίνεται ότι ήταν ένα πραγματικό «πλωτό παλάτι» που μαρτυρά τη χλιδή και την κομψότητα των Πτολεμαίων.
«Αυτό το ναυάγιο είναι ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο της αρχαίας Αιγύπτου», δήλωσε ο διευθυντής του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ενάλιας Αρχαιολογίας (IEASM), Φρανκ Γκόντιο. «Μας δίνει εικόνα για τη ζωή, τη θρησκεία, την πολυτέλεια και τη διασκέδαση των βασιλέων και των πλουσίων της εποχής».
Η Κλεοπάτρα, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές, χρησιμοποίησε παρόμοια πλοία για να εντυπωσιάσει τον Ιούλιο Καίσαρα την άνοιξη του 47 π.Χ., επιδεικνύοντας την ισχύ της Αιγύπτου, σε όλο της το μεγαλείο. Η περιοχή της βασιλικής νήσου, η οποία έχει βυθιστεί μερικώς κατά την αρχαιότητα, αποτέλεσε πεδίο ενδελεχών υποθαλάσσιων ερευνών από τη δεκαετία του 1990. Στον βυθό έχουν ήδη ανασυρθεί κολόνες, αγάλματα και άλλοι θησαυροί, πολλοί από τους οποίους εκτίθενται σήμερα στο Ελληνορωμαϊκό Μουσείο της Αλεξάνδρειας.
Η ανακάλυψη αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Αλεξάνδρεια θεωρείται μια από τις πιο ευάλωτες πόλεις στον κόσμο λόγω της κλιματικής αλλαγής, με προειδοποιήσεις ότι έως το 2050 ένα τρίτο της πόλης μπορεί να βυθιστεί ή να καταστεί ακατοίκητο. Με τις επόμενες έρευνες να επικεντρώνονται στην καρίνα και τα ευρήματα του πλοίου, οι επιστήμονες υπόσχονται ένα ταξίδι στον χρόνο, αποκαλύπτοντας τη ζωή, τη χλιδή και την ψυχαγωγία των πλουσίων της αρχαίας Αιγύπτου – ένα ταξίδι που κανένα βιβλίο ιστορίας δεν μπορεί να προσφέρει.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
