 |
|
|  Τετάρτη 10/12
ΕΛ ΣΑΛΒΑΔΟΡ
13 απόστρατοι αξιωματικοί παραπέμπονται σε δίκη για τη σφαγή 986 πολιτών (ανάμεσά τους 558 παιδιά) το 1981
AFP,zougla.gr
Δεκατρείς απόστρατοι παραπέμφθηκαν σε δίκη για τη σφαγή 986 αμάχων, συμπεριλαμβανομένων 558 παιδιών, στο βορειοανατολικό τμήμα του Ελ Σαλβαδόρ το 1981, εν μέσω εμφυλίου πολέμου στη χώρα, ανακοίνωσε χθες μη κυβερνητική οργάνωση που αντιπροσωπεύει τις οικογένειες των θυμάτων.
Μεταξύ της 9ης και της 13ης Δεκεμβρίου 1981, το τάγμα Atlacatl, εκπαιδευμένο από τους Αμερικανούς και διαβόητο για τη βαναυσότητά του, πυρπόλησε σπίτια κι εκτέλεσε εν ψυχρώ κατοίκους της κοινότητας Ελ Μοσότε και γειτονικών χωριών, καθώς υπήρχαν υποψίες ότι συνεργάζονταν με τους αντάρτες του Μετώπου Εθνικής Απελευθέρωσης Φαραμπούντο Μαρτί (FMLN).
Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, οι γυναίκες βιάστηκαν προτού τουφεκιστούν, ενώ πολλά παιδιά ξεκοιλιάστηκαν από τους στρατιωτικούς.
Η οργάνωση Cristosal, η οποία αντιπροσωπεύει τα θύματα, διευκρίνισε ότι δικαστής στην πόλη Σαν Φρανσίσκο Γοτέρα (βορειοανατολικά) διέταξε την 26η Νοεμβρίου την προσαγωγή ενώπιον της δικαιοσύνης 13 κατηγορουμένων, συμπεριλαμβανομένου του πρώην υπουργού Άμυνας στρατηγού ε.α. Χοσέ Γκιγιέρμο Γκαρσία, 91 ετών, για τις δολοφονίες και τους βιασμούς των αμάχων.
Η ημερομηνία της δίκης ακόμη «δεν έχει οριστεί» ως αυτό το στάδιο, ενημέρωσε το Γαλλικό Πρακτορείο εκπρόσωπος της Cristosal.
Ήδη τον Ιούλιο ο Γκιγιέρμο Γκαρσία και άλλοι δυο πρώην ανώτεροι αξιωματικοί, 83 και 85 ετών αντίστοιχα, καταδικάστηκαν να εκτίσουν 60 χρόνια κάθειρξης για τη δολοφονία τεσσάρων ολλανδών δημοσιογράφων τον Μάρτιο του 1982, καθώς τα θύματα γύριζαν ντοκιμαντέρ για την εμφύλια ένοπλη σύρραξη στο Ελ Σαλβαδόρ (1980-1992).
Ο εμφύλιος πόλεμος στο Σαλβαδόρ ανάμεσα στις ένοπλες δυνάμεις και οργανώσεις ανταρτών της Αριστεράς στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 75.000 ανθρώπους, χωρίς να λογαριάζονται οι ως ακόμη και σήμερα περίπου 7.000 εξαφανισθέντες.
Η σφαγή στο Ελ Μοσότε θεωρείται η χειρότερη στην ιστορία της χώρας της κεντρικής Αμερικής.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
