 |
|
|  Πέμπτη 1/1
H Τζακάρτα πλέον η μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο με 42 εκατ. κατοίκους
iefimerida.gr
Για χρόνια, η Τζακάρτα,πρωτευουσα τής Ινδονησίας, εμφανιζόταν στις δημογραφικές λίστες ως μια πολύ μεγάλη, αλλά όχι η μεγαλύτερη πληθυσμιακά πόλη.
Τα «επίσημα» στοιχεία για τον πληθυσμό της τη φέρνανε περίπου στην 30ή θέση, ανάμεσα σε άλλες ασιατικές μητροπόλεις με ταχύτατη ανάπτυξη.
Κάποια στιγμή, όμως, βρέθηκε ξαφνικά στην κορυφή. Όχι επειδή προστέθηκαν μέσα σε μία νύχτα εκατομμύρια κάτοικοι, αλλά επειδή άλλαξε ο τρόπος μέτρησης του πληθυσμού.
Οι πιο πρόσφατες εκτιμήσεις του ΟΗΕ δεν περιορίζονται πλέον στα αυστηρά διοικητικά όρια μιας πόλης, αλλά εξετάζουν ολόκληρη τη μητροπολιτική της ζώνη: το ενιαίο αστικό σύμπλεγμα που εκτείνεται πέρα από δήμους και επαρχίες. Σε αυτήν την καταγραφή συνυπολογίζονται ακόμη και οι λεγόμενες παραγκουπόλεις, δηλαδή ανεπίσημοι ή ημιεπίσημοι οικισμοί που αναπτύσσονται δίπλα στις καταγεγραμμένες κατοικίες και τις υποδομές με ηλεκτρικό ρεύμα, νερό και αποχέτευση.
Με αυτό το κριτήριο, η Τζακάρτα δεν αντιμετωπίζεται πλέον απλώς ως μια μεγάλη πόλη, αλλά ως μια τεράστια αστική ενότητα. Περιλαμβάνει προάστια και γειτονικές πόλεις όπως το Μπογκόρ, το Ντεπόκ, το Τανγκεράνγκ και το Μπεκάσι. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό: περίπου 42 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν και μετακινούνται μέσα σε αυτό το ενιαίο αστικό σύστημα. Έτσι, η Τζακάρτα «εκτοξεύτηκε» από την 33η θέση στην πρώτη, περισσότερο ως αποτέλεσμα μιας στατιστικής επαναξιολόγησης παρά ενός ξαφνικού δημογραφικού άλματος.
Οι τοπικές αρχές και αρκετοί Ινδονήσιοι ειδικοί αμφισβητούν τον ορισμό που χρησιμοποιήθηκε, ωστόσο παραδέχονται ότι το αποτέλεσμα μπορεί να λειτουργήσει ως καμπανάκι κινδύνου για τα χρόνια προβλήματα της μητρόπολης – από την κυκλοφοριακή συμφόρηση και τη ρύπανση έως το φαινόμενο της καθίζησης, με την πόλη να βυθίζεται, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που παρατίθενται, έως και 20 εκατοστά τον χρόνο.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
