 |
|
|  Παρασκευή 2/1
Σοκ στο Χόλιγουντ
Νεκρή η κόρη τού Τόμι Λι Τζόουνς
TMZ,zougla.gr
Η είδηση τού θανάτου τής Βικτόριας Τζόουνς, κόρης τού γνωστού ηθοποιού Τόμι Λι Τζόουνς, σόκαρε τους θαυμαστές και τη βιομηχανία τού κινηματογράφου. Η 34χρονη βρέθηκε νεκρή το πρωί της Πρωτοχρονιάς στο δωμάτιό της στο ξενοδοχείο Fairmont Hotel του Σαν Φρανσίσκο. Η είδηση δημοσιοποιήθηκε όταν το ξενοδοχείο κάλεσε ιατρική βοήθεια για περιστατικό έκτακτης ανάγκης, όμως παρά τις προσπάθειες διάσωσης της, η Βικτόρια έχασε τη μάχη με τη ζωή.
Ακόμα δεν έχει δημοσιοποιηθεί η αιτία του θανάτου της, ενώ την υπόθεση έχει αναλάβει το Αστυνομικό Τμήμα του Σαν Φρανσίσκο. Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν, ότι το προσωπικό του ασθενοφόρου προχώρησε σε καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση (CPR), αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε αποτέλεσμα.
Η Βικτόρια Τζόουνς ήταν γνωστή στο κοινό, κυρίως για την εμφάνισή της σε διάφορα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά έργα. Ήταν η κόρη του Τόμι Λι Τζόουνς και της δεύτερης συζύγου του, Κίμπερλι Κλάφλεϊ. Οι γονείς της ήταν παντρεμένοι από το 1981 έως το 1996 και απέκτησαν δύο παιδιά: τη Βικτόρια και τον Όστιν, που σήμερα είναι 43 ετών.
Η Βικτόρια είχε εκφράσει από νωρίς το ενδιαφέρον της για τον κόσμο του θεάματος, και συμμετείχε σε αρκετές παραγωγές. Ήταν μέλος του καστ της ταινίας Men in Black II, και εμφανίστηκε σε τηλεοπτικές σειρές όπως το One Tree Hill. Το 2005, έπαιξε στην ταινία The Three Burials of Melquiades Estrada, η οποία σκηνοθετήθηκε από τον ίδιο τον πατέρα της.
Παρά τις πρώιμες επιτυχίες της στο χώρο της υποκριτικής, απείχε εδώ και καιρό από τον κόσμο του θεάματος, και περιοριζόταν σε δημόσιες εμφανίσεις δίπλα στον πατέρα της σε κοσμικές εκδηλώσεις.
Η σχέση του Τόμι Λι Τζόουνς με την κόρη του ήταν στενή και τρυφερή. Σε παλαιότερη συνέντευξή του το 2006, είχε δηλώσει πως η Βικτόρια ήταν εξαιρετική ηθοποιός και είχε ιδιαίτερη αγάπη για την ισπανική γλώσσα. «Μιλάει άπταιστα ισπανικά και είναι καλή ηθοποιός», είχε πει τότε ο Τόμι Λι Τζόουνς.
Ο θάνατος της Βικτόριας αποτελεί πλήγμα για την οικογένεια, τους φίλους της και τους θαυμαστές της.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
