 |
|
|  Πέμπτη 8/1
Ο Τραμπ ξεφτιλίζει δημόσια τον Μακρόν
«"Σε ικετεύω, θα κάνω ό,τι θέλεις, κύριε" μού έλεγε και κλαψούριζε», δήλωσε ο Αμερικανός Πρόεδρος
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ο Ντόναλντ Τραμπ εξέθεσε δημόσια τον Εμανουέλ Μακρόν κατά τη διάρκεια ομιλίας του, ισχυριζόμενος πως ο Γάλλος Πρόεδρος τον ικέτευε, κλαψουρίζοντας, να μην αυξήσει τους δασμούς στα γαλλικά προϊόντα.
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ χλεύασε τον ομόλογό του, εξηγώντας ότι χρησιμοποίησε απειλές για την επιβολή δασμών προκειμένου να τον εξαναγκάσει να αυξήσει τις τιμές των συνταγογραφούμενων φαρμάκων.
Απευθυνόμενος σε Ρεπουμπλικάνους βουλευτές, ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδοτούν την παγκόσμια υγειονομική περίθαλψη εδώ και δεκαετίες και ότι η πολιτική του επέβαλε την ταχεία συμμόρφωση των άλλων χωρών.
Σύμφωνα με τον ηγέτη των Ρεπουμπλικάνων, ζήτησε από τον Μακρόν να αυξήσει τις χρεώσεις για τα συνταγογραφούμενα φάρμακα, επειδή οι Αμερικανοί πληρώνουν «14 φορές» περισσότερο από τους Γάλλους καταναλωτές – κάτι που ο Γάλλος Πρόεδρος αρχικά αρνήθηκε.
Στη συνέχεια, ήρθε η απειλή επιβολής δασμού 25% σε όλες τις γαλλικές εισαγωγές στις ΗΠΑ, μεταξύ αυτών σαμπάνιες και κρασιά. Αυτό, όπως ισχυρίστηκε ο Τραμπ, έκανε τον Μακρόν να τον «ικετεύσει» για μια συμφωνία και να υποκύψει στις απαιτήσεις της κυβέρνησής του.
«”Ντόναλντ, έχουμε συμφωνία. Θα ήθελα να αυξήσω τις τιμές των συνταγογραφούμενων φαρμάκων κατά 200% ή ό,τι άλλο θέλεις. Ό,τι θέλεις, Ντόναλντ, σε παρακαλώ, μην το πεις στον πληθυσμό, σε ικετεύω”. Όλες οι χώρες είπαν το ίδιο πράγμα», είπε ο Τραμπ, μιμούμενος τη φωνή του Μακρόν.
Ο ηγέτης των Ρεπουμπλικάνων δήλωσε ότι αν είχε επιβάλει δασμούς στα γαλλικά προϊόντα, θα ήταν «42 φορές πιο ακριβά» από τη ζητούμενη αύξηση των τιμών των φαρμάκων. Συμφωνώντας με το αίτημά του, η Γαλλία αύξησε τις τιμές των φαρμάκων από 10 δολάρια ανά χάπι σε 30 δολάρια, ενώ οι τιμές στις ΗΠΑ μειώθηκαν.
Ούτε ο Μακρόν, ούτε η γαλλική κυβέρνηση έχουν σχολιάσει τις δηλώσεις του Τραμπ.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
