 |
|
|  Σάββατο 10/1
ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΣΤΙΣ ΗΠΑ
Πτήση τού λεγόμενου «Αεροπλάνου τής Αποκάλυψης» φέρνει σενάρια πυρηνικού πολέμου
Live and let’s fly,zougla.gr
Έντονο προβληματισμό, πλήθος ερωτημάτων αλλά και… «τροφή» για θεωρίες συνωμοσίας, που φτάνουν έως και σε σενάρια πυρηνικής καταστροφής, πυροδότησε η πρόσφατη πτήση του αποκαλούμενου «Doomsday Plane» πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε μια χρονική περίοδο όπου η γεωπολιτική αβεβαιότητα βαθαίνει και οι διεθνείς εστίες έντασης πολλαπλασιάζονται, με τη Μέση Ανατολή στο επίκεντρο.
Το βράδυ της Πέμπτης, το Boeing E-4B Nightwatch, γνωστό παγκοσμίως ως «Doomsday Plane» ή αλλιώς «Αεροπλάνο της Αποκάλυψης», εθεάθη για πρώτη φορά στα περισσότερα από 50 χρόνια επιχειρησιακής του παρουσίας, να προσγειώνεται σε πολιτικό αεροδρόμιο.
Ειδικότερα, το αεροσκάφος καταγράφηκε στο διεθνές αεροδρόμιο του Λος Άντζελες, γεγονός που από μόνο του θεωρείται εξαιρετικά ασυνήθιστο.
Η εμφάνιση του Nightwatch προκάλεσε καταιγισμό σχολίων και εικασιών, καθώς πρόκειται για το ιπτάμενο κέντρο διοίκησης που ενεργοποιείται σε συνθήκες απόλυτης κρίσης.
Το αεροσκάφος σχεδιάστηκε τη δεκαετία του 1970, στο απόγειο του Ψυχρού Πολέμου, με σκοπό να λειτουργεί ως καταφύγιο επιβίωσης της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας των ΗΠΑ σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης.
Η πρόσφατη πτήση του καταγράφηκε από συστήματα παρακολούθησης, με πληροφορίες να αναφέρουν ότι κατευθύνθηκε προς την περιοχή της Ουάσινγκτον. Επισήμως, δεν έχει υπάρξει καμία διευκρίνιση για την αποστολή του, γεγονός που εντείνει τις υποψίες, δεδομένης της συγκυρίας αυξημένης διεθνούς έντασης.
Το Boeing E-4B είναι ένα από τα τέσσερα αεροσκάφη αυτού του τύπου που διαθέτουν οι Ηνωμένες Πολιτείες για σενάρια εθνικής ανάγκης. Μπορεί να φιλοξενήσει τον εκάστοτε πρόεδρο των ΗΠΑ, καθώς και την ανώτατη στρατιωτική ηγεσία, στην περίπτωση που τα επίγεια κέντρα διοίκησης έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας.
Σύμφωνα με την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ, το Nightwatch είναι σε θέση να συντονίζει στρατιωτικές επιχειρήσεις, να εκδίδει εντολές πολέμου και να διασφαλίζει τη λειτουργία της πολιτικής διοίκησης ακόμη και μετά από πυρηνικό πλήγμα.
Πρόκειται για τροποποιημένο Boeing 747, ενισχυμένο με ειδική θωράκιση ώστε να αντέχει σε ηλεκτρομαγνητικούς παλμούς, ενώ διαθέτει κυρίως αναλογικά συστήματα ελέγχου, περιορίζοντας τον κίνδυνο κυβερνοεπιθέσεων.
Μπορεί να παραμένει στον αέρα έως και επτά ημέρες, χάρη στη δυνατότητα ανεφοδιασμού εν πτήσει.
Το κόστος λειτουργίας του ξεπερνά τα 150.000 δολάρια την ώρα, καθιστώντας το ακριβότερο ενεργό αεροσκάφος της αμερικανικής πολεμικής αεροπορίας.
Αν και πτήσεις αυτού του είδους πραγματοποιούνται συχνά στο πλαίσιο ασκήσεων ετοιμότητας και εκπαίδευσης πληρωμάτων, ο χρόνος που εκδηλώθηκε το συγκεκριμένο περιστατικό δεν περνά απαρατήρητος.
Η αντιπαράθεση Ιράν – Ισραήλ βρίσκεται ξανά σε φάση όξυνσης, ενώ οι στρατιωτικές κινήσεις των ΗΠΑ σε διάφορα σημεία του πλανήτη ενισχύουν τα σενάρια γενικευμένης αποσταθεροποίησης.
Ιστορικά, το Nightwatch έχει ενεργοποιηθεί σε κομβικές στιγμές, όπως μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, αλλά και σε μεγάλες φυσικές καταστροφές, λειτουργώντας ως κινητό στρατηγείο.
Η ύπαρξή του, ωστόσο, υπενθυμίζει ότι ο σχεδιασμός δεν αφορά μόνο τον πόλεμο, αλλά και τη διαχείριση της επόμενης ημέρας σε ένα περιβάλλον εκτεταμένης καταστροφής.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
