 |
|
|  Δευτέρα 12/1
ΤΡΑΜΠ
«Δεν έχω ανάγκη το Διεθνές Δίκαιο»
POLITICΟ,zougla.gr
Οι κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ στο διεθνές πεδίο, από την επιχείρηση σύλληψης του Νικολάς Μαδούρο, μέχρι την αμφισβήτηση του ΝΑΤΟ και τις απειλές για τη Γροιλανδία, έχουν προκαλέσει έντονη ανησυχία στις Βρυξέλλες και αβεβαιότητα για το μέλλον της διεθνούς τάξης. Σε έναν κόσμο όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες και η προσωπική αίσθηση «ηθικής» του προέδρου Τραμπ συχνά αντικαθιστούν το διεθνές δίκαιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να υπερασπιστεί κανόνες και αξίες που διασφαλίζουν την ειρήνη, την ασφάλεια και την οικονομική σταθερότητα.
Σε συνέντευξή του στους New York Times, ο Τραμπ δήλωσε χαρακτηριστικά: «Δεν χρειάζομαι το διεθνές δίκαιο». Όπως σημειώνει σε ανάλυσή του το Politico, όμως, το διεθνές δίκαιο χρειάζεται τον Τραμπ, καθώς η προσέγγισή του θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο παγκόσμιες συμφωνίες όπως η Συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, αλλά και την ίδια την ΕΕ, η οποία παραμένει ο βασικός διεθνής θεσμός θέσπισης κανόνων.
Η Ένωση εκδίδει κάθε χρόνο περισσότερες από 2.000 νομικές πράξεις, οδηγίες και κανονισμούς που καθορίζουν την οικονομική και κοινωνική ζωή των 27 κρατών-μελών της.
Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχούν οι Ηνωμένες Πολιτείες και η έννοια του κράτους δικαίου υποβαθμίζεται, η νομοθετική μηχανή της ΕΕ κινδυνεύει να καταστεί γρήγορα αναχρονιστική. Η πρώτη εβδομάδα του 2026 ανέδειξε ξανά την αδυναμία και την αμηχανία της ευρωπαϊκής ηγεσίας απέναντι σε έναν πρόεδρο που δηλώνει ότι το μόνο που μπορεί να τον περιορίσει είναι η δική του ηθική κρίση.
«Βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά κρίσιμη στιγμή», σημείωσε ανώνυμα ένας διπλωμάτης ευρωπαϊκής χώρας. «Υπήρχε η τάση στα μέσα ενημέρωσης να σαρκάζουν τον Τραμπ και την ομάδα του, παρουσιάζοντάς τους ως ανόητους ή τρελούς. Είναι λάθος. Είναι ιδιαίτερα ικανοί». Όπως εξήγησε ο ίδιος, η αποστολή τους είναι ξεκάθαρη: να προωθήσουν τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της κυβέρνησης Τραμπ, χωρίς να ενδιαφέρονται για τη φήμη τους ως σύμμαχοι της Ευρώπης.
Ένα χρόνο μετά την έναρξη της δεύτερης θητείας του Τραμπ, οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν διεξάγει ποτέ μια πλήρη στρατηγική συζήτηση για το ενδεχόμενο απομάκρυνσης των ΗΠΑ από τους έως τώρα στενούς συμμάχους τους. Όπως σημείωσε ο ίδιος διπλωμάτης, «ο κύριος λόγος που αυτό δεν έχει συζητηθεί είναι η Ουκρανία». Η εξάρτηση της Ευρώπης από το ΝΑΤΟ για την ασφάλειά της και η ανάγκη για αμερικανική στήριξη στην επίτευξη εκεχειρίας στην Ουκρανία καθιστούν την Ευρωπαϊκή Ένωση δέσμια αυτής της κατάστασης.
Η πρόσφατη σύνοδος της «Συμμαχίας των Προθύμων» έφερε κάποια βήματα προς σχέδιο εκεχειρίας, με τις ΗΠΑ να παρέχουν στρατιωτική εγγύηση, ωστόσο η κοινή δήλωση που εκδόθηκε από πάνω από 30 κυβερνήσεις δεν περιλάμβανε σαφείς αναφορές στον ρόλο του Τραμπ ούτε υπέγραψαν οι εκπρόσωποί του. Η συγκυρία παραμένει εύθραυστη, ενώ η Ρωσία δεν έχει ακόμη ενταχθεί στις διαπραγματεύσεις, καθιστώντας επικίνδυνη κάθε πιθανή αποξένωση των ΗΠΑ σε αυτό το στάδιο.
Η απουσία μιας ανοικτής συζήτησης για τη νέα κατάσταση στη Δύση περιορίζει τη δυνατότητα των ευρωπαϊκών ηγεσιών να διασφαλίσουν την αναγκαία πολιτική στήριξη για μια βαθιά μετατόπιση εξωτερικής πολιτικής, ενδεχομένως μακριά από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
Ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν ήταν ένας από τους λίγους που μίλησαν ανοιχτά για αυτή την πρόκληση, προειδοποιώντας ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν να διαμορφώσουν τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής. Στην ομιλία του για την εξωτερική πολιτική τόνισε ότι η Ευρώπη δεν πρέπει να υποκύψει σε «νέο αποικιοκρατισμό» και πρέπει να επενδύσει στην «στρατηγική αυτονομία» της.
Ωστόσο, η φωνή του Μακρόν έχει χάσει βάρος: η δημοτικότητά του μειώνεται, το γαλλικό κοινοβούλιο βρίσκεται σε αδιέξοδο και η ακροδεξιά ενισχύεται στις δημοσκοπήσεις. Παρά τις ανησυχίες του, η επίσημη ομιλία του δεν ανέφερε ονομαστικά τις ενέργειες των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα ή τον ίδιο τον Τραμπ.
Αμφίβολη αμερικανική δέσμευση
Ακόμη και αν ο Τραμπ αποφασίσει να στηρίξει την Ευρώπη, να υποχωρήσει στο ζήτημα της Γροιλανδίας και να δεσμεύσει στρατεύματα για την επίβλεψη της ειρήνης στην Ουκρανία, η διάρκεια μιας τέτοιας δέσμευσης παραμένει αμφίβολη. Ευρωπαίοι διπλωμάτες εκφράζουν αμφιβολίες για την αξία οποιασδήποτε αμερικανικής υπογραφής σε μια ειρηνευτική συμφωνία, δεδομένου ότι ο Τραμπ δηλώνει έτοιμος να πράξει όπως εκείνος κρίνει.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
