 |
|
|  Δευτέρα 12/1
Δαχτυλίδι τού Τιτανικού λάμπει ξανά στο Λας Βέγκας
travel
Στο Λας Βέγκας, εκεί όπου το φως και το θέαμα σπάνια γνωρίζουν όρια, ένα νέο είδος λάμψης προσελκύει το ενδιαφέρον των επισκεπτών.
Η έκθεση TITANIC: The Artifact Exhibition στο Luxor Hotel & Casino παρουσίασε ένα μοναδικό εύρημα, ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι που ανασύρθηκε από το ναυάγιο του Τιτανικού και εκτίθεται για πρώτη φορά.
Το πολύτιμο κόσμημα, με τρία ευρωπαϊκής κοπής διαμάντια, το κεντρικό σε σχήμα δάκρυ δύο καρατίων πλαισιωμένο από δύο στρογγυλά του ενός καρατιού, βρέθηκε το 1987, κατά την πρώτη αποστολή ανάδυσης αντικειμένων από τον βυθό, από την εταιρεία RMS Titanic Inc.
Το δαχτυλίδι εντοπίστηκε μέσα σε μία δερμάτινη τσάντα, που είχε παραμείνει θαμμένη για 75 χρόνια στον πυθμένα του Ατλαντικού. Σύμφωνα με τους συντηρητές, η τσάντα πιθανότατα ανήκε σε έναν από τους ταμίες του πλοίου, οι οποίοι είχαν αναλάβει να φυλάξουν τα τιμαλφή των επιβατών κατά τη διάρκεια της εκκένωσης, μια αποστολή που, όπως αποδείχθηκε, δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Η πρόεδρος της RMST, κα Tomasina Ray, χαρακτήρισε το δαχτυλίδι ένα από τα πιο κομψά τεκμήρια του Τιτανικού, υπογραμμίζοντας ότι αντικατοπτρίζει τη λεπτότητα της Εδουαρδιανής εποχής και τις προσωπικές ιστορίες που εξακολουθούν να συνδέουν τους ανθρώπους με την κληρονομιά του πλοίου.
Η ανάσυρση του αντικειμένου αποτέλεσε ορόσημο για την υποβρύχια εξερεύνηση του ναυαγίου. Με τη βοήθεια του βαθυσκάφους Nautile, οι ερευνητές ανέσυραν το δερμάτινο σακουλάκι που έκρυβε κοσμήματα και προσωπικά αντικείμενα, μια εικόνα που καταγράφηκε και στο τηλεοπτικό αφιέρωμα Return to the Titanic, επιστροφή στον Τιτανικό, με παρουσιαστή τον Τέλι Σαβάλας.
Σήμερα, το διαμαντένιο δαχτυλίδι παρουσιάζεται μαζί με περισσότερα από 5.500 αυθεντικά αντικείμενα που έχουν ανακτηθεί από το ναυάγιο, ανάμεσά τους και το επιβλητικό Big Piece, ένα τμήμα του κύτους του πλοίου βάρους 15 τόνων, το οποίο εκτίθεται αποκλειστικά στο Λας Βέγκας.
Η έκθεση TITANIC: The Artifact Exhibition υποδέχεται καθημερινά επισκέπτες από τις 11 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα, προσφέροντας μια βιωματική εμπειρία που συνδυάζει ιστορία, συγκίνηση και ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο, εκεί όπου η πολυτέλεια συναντά τη μοίρα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
