 |
|
|  Σάββατο 17/1
Αρχαίος λύκος,που έζησε πριν 14.400 χρόνια,βρέθηκε σε παγετώνα στην Σιβηρία
...αναμένεται να ρίξει φως στην εξαφάνιση τού μαλλιαρού ρινόκερου
Guardian,zougla.gr
Νέο φως στις τελευταίες εκατοντάδες χρόνια ζωής του μαλλιαρού ρινόκερου ρίχνει μια ασυνήθιστη επιστημονική μελέτη, η οποία βασίστηκε σε ένα κομμάτι κρέατος που βρέθηκε στο στομάχι ενός αρχαίου μικρού λύκου, διατηρημένου για χιλιάδες χρόνια στον μόνιμο πάγο της Σιβηρίας.
Τα εξαιρετικά καλοδιατηρημένα λείψανα ενός θηλυκού λύκου ηλικίας περίπου δύο μηνών κοντά στο χωριό Τουμάτ, στη βορειοανατολική Σιβηρία. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το ζώο πέθανε πριν από περίπου 14.400 χρόνια, όταν κατολίσθηση κατέρρευσε τη φωλιά του, παγιδεύοντας το ίδιο και άλλα μικρά στο εσωτερικό της, μεταδίδει ο Guardian.
Οι εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες επέτρεψαν όχι μόνο τη διατήρηση του σώματος του λύκου, αλλά και του περιεχομένου του στομαχιού του. Ανάμεσα στα ευρήματα, οι ερευνητές εντόπισαν ένα κομμάτι μαλλιαρού ρινόκερου, ενός μεγαλόσωμου φυτοφάγου που εξαφανίστηκε πριν από περίπου 14.000 χρόνια.
Η ανακάλυψη αυτή προσέφερε, σύμφωνα με τον δρ Καμίλο Τσακόν-Ντούκε, μέχρι πρόσφατα ερευνητή στο Κέντρο Παλαιογονιδιωματικής της Στοκχόλμης, μια σπάνια ευκαιρία: την πιθανότητα ανάκτησης γενετικού υλικού από έναν μαλλιαρό ρινόκερο που έζησε λίγο πριν από την εξαφάνιση του είδους.
Σε μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Genome Biology and Evolution, οι ερευνητές περιγράφουν πώς κατάφεραν να αποκωδικοποιήσουν το γονιδίωμα του ζώου από το μερικώς χωνεμένο κρέας. Πρόκειται για την πρώτη φορά που επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο σε ζώο της Εποχής των Παγετώνων, μέσω ευρημάτων από το στομάχι άλλου ζώου.
Τα αποτελέσματα εξέπληξαν τους επιστήμονες. Αντί να εντοπίσουν ενδείξεις «γονιδιωματικής διάβρωσης» —δηλαδή μείωση της γενετικής ποικιλότητας, συσσώρευση επιβλαβών μεταλλάξεων και σημάδια πληθυσμιακής κατάρρευσης— διαπίστωσαν ότι ο πληθυσμός του μαλλιαρού ρινόκερου παρέμενε σχετικά μεγάλος και σταθερός μέχρι λίγο πριν την εξαφάνισή του.
Συγκρίνοντας το DNA του συγκεκριμένου δείγματος με γενετικό υλικό από δύο παλαιότερους μαλλιαρούς ρινόκερους, ηλικίας 18.000 και 49.000 ετών αντίστοιχα, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το είδος εξαφανίστηκε σχετικά απότομα. Όπως σημειώνει ο δρ Τσακόν-Ντούκε, ο καθοριστικός παράγοντας φαίνεται να έδρασε μέσα σε ένα χρονικό παράθυρο μόλις 300 έως 400 ετών πριν από την οριστική εξαφάνιση.
Ο καθηγητής εξελικτικής γονιδιωματικής Λαβ Ντάλεν υποστηρίζει ότι τα ευρήματα δείχνουν πως οι μαλλιαροί ρινόκεροι διατηρούσαν βιώσιμους πληθυσμούς για χιλιάδες χρόνια αφότου εμφανίστηκαν οι πρώτοι άνθρωποι στην περιοχή. Αυτό ενισχύει την εκτίμηση ότι η εξαφάνισή τους δεν οφείλεται κυρίως στο κυνήγι, αλλά σε μια απότομη κλιματική μεταβολή.
Καθοριστικό ρόλο φαίνεται να έπαιξε το θερμό διάστημα Bølling–Allerød, μια απότομη φάση θέρμανσης στο τέλος της τελευταίας παγετώδους περιόδου, η οποία μετέβαλε ριζικά το τοπίο και τη βλάστηση μεταξύ 14.700 και 12.900 ετών πριν από σήμερα.
Το πώς ακριβώς ο μικρός λύκος κατανάλωσε κρέας μαλλιαρού ρινόκερου παραμένει ασαφές. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι είτε έφαγε από κουφάρι που είχε σκοτώσει η αγέλη είτε δέχθηκε το κομμάτι τροφής από ενήλικο λύκο.
Στο ίδιο σημείο, το 2015, εντοπίστηκαν και τα λείψανα δεύτερου μικρού λύκου, πιθανότατα αδελφής του πρώτου. Αναλύσεις έδειξαν ότι και τα δύο ζώα είχαν αρχίσει να τρέφονται με στερεά τροφή, χωρίς όμως να έχουν απογαλακτιστεί πλήρως — μια ακόμη λεπτομέρεια που κάνει το εύρημα μοναδικό για την κατανόηση της ζωής και του περιβάλλοντος της ύστερης Εποχής των Παγετώνων.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
