 |
|
|  Πέμπτη 29/1
ΣΑΡΑ ΜΑΛΑΛΙ
Η πρώτη γυναίκα επικεφαλής τής Αγγλικανικής Εκκλησίας
AΠΕ-ΜΠΕ,zougla.gr
Σε τελετή στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο επικυρώθηκε σήμερα, Τετάρτη 28 Ιανουαρίου, ο ορισμός τής Σάρα Μαλάλι ως Αρχιεπισκόπου τού Καντέρμπουρι, η οποία γίνεται η πρώτη γυναίκα που θα ηγηθεί τής Εκκλησίας τής Αγγλίας.
Ο μεγαλοπρεπής καθεδρικός ναός μετατράπηκε σε δικαστήριο για την αρχαία Επικύρωση της Εκλογής, μια νομική τελετή που γίνεται εντός του πλαισίου της εκκλησιαστικής λειτουργίας και σηματοδοτεί τη στιγμή που ένας εκλεγμένος Αρχιεπίσκοπος αναλαμβάνει νομίμως τα καθήκοντά του.
Η Μαλάλι, η οποία θα υπηρετήσει επίσης ως πνευματική ηγέτιδα 85 εκατομμυρίων Χριστιανών σε 165 χώρες στην παγκόσμια Αγγλικανική Κοινωνία, έδωσε όρκο πίστης ως η 106η Αρχιεπίσκοπος τού Καντέρμπουρι ενώπιον ανωτέρων επισκόπων που ενεργούν ως Βασιλικοί Επίτροποι υπό την εξουσία του Βασιλιά Καρόλου.
Ο Βρετανός μονάρχης υπηρετεί ως ανώτατος κυβερνήτης της Εκκλησίας της Αγγλίας μετά την απόσχισή της από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον 16ο αιώνα, στην οποία προχώρησε ο Ερρίκος Η΄.
Η Μαλάλι, πρώην νοσηλεύτρια, διορίστηκε για πρώτη φορά τον Οκτώβριο θρησκευτική αξιωματούχος της Αγγλικανικής Εκκλησίας, αντικαθιστώντας τον Τζάστιν Γουέλμπι. Ο τελευταίος υποχρεώθηκε να παραιτηθεί τον Νοέμβριο 2024 για τον τρόπο που διαχειρίστηκε ένα σκάνδαλο σωματικών και σεξουαλικών επιθέσεων στους κόλπους της Αγγλικανικής Εκκλησίας.
Ο διορισμός τής Μαλάλι προκάλεσε άμεση κριτική από ορισμένους συντηρητικούς στο παγκόσμιο δίκτυο των Αγγλικανών που αντιτίθενται στη χειροτονία των γυναικών και παραμένουν διχασμένοι όσον αφορά τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.
Η 63χρονη Μαλάλι, η οποία αντιμετωπίζει επίσης ερωτήματα στο εσωτερικό της χώρας για αστοχίες εντός της Εκκλησίας, θα ενθρονιστεί στον Καθεδρικό Ναό του Καντέρμπουρι τον Μάρτιο, όταν θα δώσει και το πρώτο της κήρυγμα ως Αρχιεπίσκοπος, σηματοδοτώντας την έναρξη τής δημόσιας διακονίας της.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
