 |
|
|  Σάββατο 31/1
ΘΡΗΝΟΣ ΣΤΟ ΚΟΝΓΚΟ
Τουλάχιστον 200 νεκροί από κατάρρευση ορυχείου
ΑΜΠΕ, Reuters,zougla.gr
Περισσότεροι από 200 άνθρωποι σκοτώθηκαν αυτήν την εβδομάδα όταν κατέρρευσε το ορυχείο κολτάν (κολουμβίτη-τανταλίτη) Ρουμπαγιά, στην ανατολική Λαϊκή Δημοκρατία τού Κονγκό.
Την ανακοίνωση αυτή έκανε στο πρακτορείο Reuters ένας εκπρόσωπος τού διορισμένου από τους αντάρτες κυβερνήτη της επαρχίας όπου βρίσκεται το ορυχείο, ο Λουμπούμπα Καμπέρε Μουγίσα.
Στο Ρουμπαγιά εξορύσσεται περίπου το 15% του παγκόσμιου κολτάν, από την επεξεργασία του οποίου παράγεται ταντάλιο, ένα μέταλλο με υψηλό σημείο τήξης, το οποίο είναι περιζήτητο από τους κατασκευαστές κινητών τηλεφώνων, ηλεκτρονικών υπολογιστών, τουρμπινών και την αεροδιαστημική βιομηχανία. Το ορυχείο, όπου καθημερινά οι ντόπιοι σκάβουν με τα χέρια για να κερδίσουν μερικά δολάρια, ελέγχεται από την αντάρτικη οργάνωση M23 από το 2024.
Η κατάρρευση σημειώθηκε την Τετάρτη και ο ακριβής απολογισμός παραμένει ασαφής.
Σύμφωνα με τον Μουγίσα, «περισσότεροι από 200 άνθρωποι έπεσαν θύματα αυτής της κατολίσθησης, μεταξύ των οποίων εργάτες στο ορυχείο, παιδιά και γυναίκες» που πωλούσαν εμπορεύματα. «Ορισμένοι άνθρωποι διασώθηκαν την τελευταία στιγμή και φέρουν σοβαρά τραύματα», πρόσθεσε.
Ένας σύμβουλος του κυβερνήτη, που ζήτησε να παραμείνει ανώνυμος, είπε ότι έχει επιβεβαιωθεί ο θάνατος τουλάχιστον 227 ανθρώπων.
Τα Ηνωμένα Έθνη καταγγέλλουν ότι η Μ23 λεηλατεί τον πλούτο του Ρουμπαγιά για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμό της, με τη στήριξη της κυβέρνηση της γειτονικής Ρουάντας, κάτι που το Κιγκάλι διαψεύδει.
Οι βαριά οπλισμένοι αντάρτες, που δηλώνουν ότι στόχος τους είναι να ανατρέψουν την κυβέρνηση της ΛΔ Κονγκό και να εγγυηθούν την ασφάλεια της μειονότητας των Τούτσι, κατέλαβαν και άλλα εδάφη, πλούσια σε μεταλλεύματα, κατά την αιφνιδιαστική, ταχεία προέλασή τους στο ανατολικό Κονγκό το 2025.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
