 |
|
|  Κυριακή 1/2
ΥΓΕΙΑ
...ποιες χώρες ακολουθούν
H Γερμανία η χώρα με το υψηλότερο ποσοστό ναρκισσισμού
ygeiamou.gr
Η ιδέα ότι ο ναρκισσισμός χαρακτηρίζει συγκεκριμένους λαούς
περισσότερο από άλλους αμφισβητείται από διεθνή μελέτη, η οποία
δείχνει ότι τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά εμφανίζονται σε όλες τις
κοινωνίες – απλώς με διαφορετικές εκφάνσεις.
Σύμφωνα με έρευνα του Michigan State University, η Γερμανία καταγράφει
τα υψηλότερα συνολικά επίπεδα ναρκισσισμού παγκοσμίως. Η ανάλυση
βασίστηκε σε απαντήσεις 45.000 ατόμων από 53 χώρες, που κλήθηκαν να
αξιολογήσουν στοιχεία της προσωπικότητάς τους.
Στην πρώτη πεντάδα των χωρών με τα υψηλότερα ποσοστά βρέθηκαν επίσης
το Ιράκ, η Κίνα, το Νεπάλ και η Νότια Κορέα. Στον αντίποδα, τα
χαμηλότερα επίπεδα ναρκισσισμού καταγράφηκαν στη Σερβία, την Ιρλανδία,
το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ολλανδία και τη Δανία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες
κατατάχθηκαν στο ανώτερο τρίτο της λίστας, αλλά όχι στην κορυφή.
Όπως εξηγεί ο William Chopik, αναπληρωτής καθηγητής ψυχολογίας της
προσωπικότητας και ένας εκ των ερευνητών, «ο ναρκισσισμός συχνά
συνδέεται στη δημόσια συζήτηση με τις ΗΠΑ, όμως τα δεδομένα δείχνουν
μια πολύ πιο σύνθετη εικόνα».
Η μελέτη ανέδειξε κοινά μοτίβα ανεξαρτήτως χώρας. Οι νεότερες ηλικίες
εμφάνισαν υψηλότερα επίπεδα ναρκισσισμού, κάτι που, σύμφωνα με τους
ερευνητές, μπορεί να έχει και αναπτυξιακή λειτουργία. Στην πρώιμη
ενήλικη ζωή, η αυτοπεποίθηση ενδέχεται να βοηθήσει στη διαμόρφωση
ταυτότητας και στη διεκδίκηση κοινωνικής θέσης.
Παράλληλα, οι άνδρες βαθμολογήθηκαν υψηλότερα από τις γυναίκες, εύρημα
που αποδίδεται εν μέρει σε βαθιά ριζωμένες κοινωνικές αντιλήψεις γύρω
από την ανδρική κυριαρχία. Υψηλότερα επίπεδα ναρκισσισμού καταγράφηκαν
επίσης σε άτομα που δήλωσαν ότι κατέχουν υψηλότερη κοινωνική ή
επαγγελματική θέση.
Οι ερευνητές διαχώρισαν τον ναρκισσισμό σε δύο βασικές διαστάσεις:
-H μία,η ναρκισσιστική «επιβεβαίωση» (admiration), αφορά
χαρακτηριστικά όπως η υπερβολική αυτοεκτίμηση και η προβολή
επιτευγμάτων.
-Η άλλη,η ναρκισσιστική «ανταγωνιστικότητα» (rivalry), σχετίζεται με
συγκρούσεις, υποτίμηση των άλλων και έντονη αμυντικότητα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι χώρες με πιο συλλογικές
κουλτούρες δεν εμφάνισαν χαμηλότερο ναρκισσισμό, όπως ανέμεναν οι
επιστήμονες. Αντίθετα, σε αρκετές περιπτώσεις καταγράφηκαν υψηλότερα
επίπεδα, πιθανώς λόγω της μεγαλύτερης έμφασης στις ιεραρχίες και την
κοινωνική σύγκριση.
Στη συγκεκριμένη έρευνα δεν περιλαμβάνεται η Ελλάδα, επομένως δεν
υπάρχουν διαθέσιμα δεδομένα για τη θέση της χώρας μας στον παγκόσμιο
«χάρτη» του ναρκισσισμού. Οι ερευνητές, ωστόσο, τονίζουν ότι το
φαινόμενο δεν αφορά συγκεκριμένες εθνικότητες, αλλά επαναλαμβανόμενα
κοινωνικά και ψυχολογικά μοτίβα.
Ο ναρκισσισμός δεν έχει «διαβατήριο». Δεν περιορίζεται σε μία χώρα,
μία γενιά ή ένα κοινωνικό στρώμα. Όπως δείχνει η μελέτη, εμφανίζεται
παντού, άλλοτε ως αυτοπεποίθηση και άλλοτε ως ανταγωνισμός, συχνά για
λόγους που σχετίζονται με την ηλικία, το περιβάλλον και τις κοινωνικές
δομές. Ίσως, μάλιστα, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι να δείξουμε
ποιος είναι πιο ναρκισσιστής, αλλά να κατανοήσουμε πότε και γιατί ο
ναρκισσισμός γίνεται πρόβλημα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
