 |
|
|  Τετάρτη 4/2
Δολοφονήθηκε γιος τού Καντάφι στη Λιβύη
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Νεκρός είναι ο Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι, ο γνωστότερος από τους γιους τού πρώην δικτάτορα της Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι, και δυνητικά διάδοχός του, όπως μετέδωσαν πολλά λιβυκά Μέσα Ενημέρωσης.
Ο 53χρονος Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι ήταν καταζητούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Το 2015 καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από λιβυκό δικαστήριο, για την καταστολή των ειρηνικών διαδηλώσεων του 2011, που οδήγησαν στην ανατροπή του πατέρα του.
Στη συνέχεια όμως του χορηγήθηκε αμνηστία.
Σύμφωνα με το τηλεοπτικό κανάλι Libya al-Ahrar, «πρόσωπα στο στενό περιβάλλον» του Καντάφι επιβεβαίωσαν τον θάνατό του «χωρίς να αποκαλύψουν τα αίτια».
Από την πλευρά του, το επίσημο ειδησεογραφικό πρακτορείο της Λιβύης, επικαλέστηκε τον σύμβουλό του, τον Αμπντάλα Οθμάν, ο οποίος δεν διευκρίνισε εάν επρόκειτο για «θάνατο από φυσικά αίτια» ή για «δολοφονία».
Το κανάλι Al Arabiya ωστόσο μετέδωσε, επικαλούμενο μια πηγή προσκείμενη στην οικογένεια Καντάφι, ότι ο Σαΐφ αλ Ισλάμ πυροβολήθηκε στον κήπο του στην πόλη Ζεντέν από τέσσερα άτομα που διέφυγαν.
Ο Καντάφι είχε ανακοινώσει το 2021 ότι σκόπευε να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία της χώρας, όμως οι εκλογές που επρόκειτο να διεξαχθούν τότε αναβλήθηκαν επ’ αόριστον.
Μέχρι και τη σημερινή ανακοίνωση του θανάτου του, ήταν άγνωστο το πού βρισκόταν ο Σαΐφ αλ Ισλάμ Καντάφι.
Ήταν ο δεύτερος γιος του εκλιπόντος Λίβυου ηγέτη Μουάμαρ Καντάφι και της δεύτερης συζύγου του, Σαφία Φαρκάς. Αποτελούσε μέλος του στενού κύκλου του πατέρα του, αναλαμβάνοντας ρόλους δημοσίων σχέσεων και διπλωματικής εκπροσώπησης εκ μέρους του.
Παρότι του προσφέρθηκε η δεύτερη υψηλότερη θέση στο κράτος, την αρνήθηκε δημόσια και δεν κατείχε ποτέ επίσημο κυβερνητικό αξίωμα.
Σύμφωνα με αξιωματούχους του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ στην Τρίπολη, κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του πατέρα του ήταν το δεύτερο πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπο στη Λιβύη και κατά περιόδους λειτουργούσε ως de facto πρωθυπουργός. Συχνά αναφερόταν ως πιθανός διάδοχος του πατέρα του, κάτι που ο ίδιος απέρριπτε.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
