 |
|
|  Σάββατο 21/2
"ΟΧΙ" ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΗΠΑ
...στους δασμούς τού Τραμπ-
Ο πρόεδρος δεν έχει δικαίωμα να τους επιβάλει- «Ντροπή» λέει ο ίδιος
CBS,CNN,protothema.gr
Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάνθηκε την Παρασκευή με ψήφους 6 έναντι 3 ότι ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει την εξουσία να επιβάλλει μονομερώς δασμούς σε σχεδόν όλες τις χώρες του κόσμου βάσει ομοσπονδιακού νόμου περί έκτακτων εξουσιών.
Η απόφαση, που θεωρείται σημαντικό πλήγμα στην οικονομική πολιτική του προέδρου, δίχασε το Δικαστήριο. Υπέρ των δασμών ψήφησαν τρεις από τους θεωρούμενους συντηρητηρικούς δικαστές και κατά οι τρεις προοδευτικοί και άλλοι τρεις συντηρητικοί.
Στην Ελλάδα, όπως και σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είχαν επιβληθεί δασμοί της τάξης του 20% που αργότερα αναθεωρήθηκαν σε 15%.
Σε μια πρώτη αντίδραση, ο Τραμπ χαρακτήρισε «ντροπή» την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου κατά τη διάρκεια του πρωινού που παρέθεσε στο Λευκό Οίκο σε κυβερνήτες.
Το CNN, που επικαλείται δύο άτομα που γνωρίζουν τις δηλώσεις του, προσθέτει ότι ο πρόεδρος είπε στους παρευρισκόμενους ότι έχει εφεδρικό σχέδιο στο μυαλό του.
Ειδικότερα, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο Νόμος περί Διεθνών Έκτακτων Οικονομικών Εξουσιών ( IEEPA) δεν εξουσιοδοτεί τον πρόεδρο να επιβάλλει δασμούς.
Με την απόφασή του το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε δύο αποφάσεις κατώτερων δικαστηρίων που έκριναν ότι ο IEEPA δεν εξουσιοδοτεί τους πιο σαρωτικούς από τους δασμούς του προέδρου, οπότε τους έκρινε παράνομους.
Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι ότι η απόφαση περιορίζει την ικανότητα του προέδρου να χρησιμοποιεί τον IEEPA, δεν εμποδίζει τον πρόεδρο να επιβάλλει δασμούς βάσει διαφορετικών εμπορικών αρχών. Ο Τραμπ έχει βασιστεί σε άλλους νόμους για να επιβάλει δασμούς στις εισαγωγές χαλκού, χάλυβα και αλουμινίου, καθώς και σε άλλα προϊόντα.
Η νομική μάχη για τους δασμούς, όπως επισημαίνει το CBS, ήταν η πρώτη στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο αξιολόγησε τη νομική βάση μιας από τις πολιτικές της δεύτερης θητείας του – και μάλιστα μία από τις κεντρικές πολιτικές.
Το Ανώτατο Δικαστήριο επέτρεψε στον πρόεδρο να εφαρμόσει προσωρινά πολλά από τα σχέδιά του, ενώ προχωρούσαν οι νομικές διαδικασίες, ωστόσο η απόφαση να ακυρώσει τους δασμούς του Τραμπ σε σχεδόν σε όλες τις χώρες του κόσμου είναι μέχρι στιγμής η σημαντικότερη ήττα της δεύτερης θητείας του.
Πέρα από αυτό το ζήτημα, το Ανώτατο Δικαστήριο θα αποφασίσει και αν θα επιτρέψει στον πρόεδρο να απολύει χωρίς αιτία υπαλλήλους ανεξάρτητων ομοσπονδιακών οργανισμών. Τον Απρίλιο θα ακούσει τα επιχειρήματα σχετικά με τη νομιμότητα του σχεδίου τού προέδρου να καταργήσει την ιθαγένεια στη βάση της γέννησης.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
