 |
|
|  Kυριακή 22/2
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ο επιχειρηματίας που πουλάει 15 χρόνια ρούχα με το κιλό
ΑΠΕ-ΜΠΕ,iefimerida.gr
Λίγο μετά τις δέκα το πρωί, τα στόρια ανεβαίνουν στο κατάστημα στην Τούμπα Θεσσαλονίκης, οι πρώτοι πελάτες μπαίνουν και μετά τη βόλτα και την έρευνα στους διαδρόμους, επιλέγουν με προσοχή τι θα αγοράσουν και ξεκινούν οι πρώτες συναλλαγές.
Πριν από το ταμείο, τα προϊόντα μπαίνουν στη ζυγαριά -και δεν πρόκειται για λαχανικά ούτε κρεατικά, αλλά για ρούχα. Δεκαπέντε χρόνια τώρα, ο Θανάσης Πετρίδης, ο πρώτος που έφερε τα ρούχα με το κιλό στη Θεσσαλονίκη, έχει ζυγίσει αρκετούς τόνους μέχρι σήμερα. Από τη ζυγαριά του έχουν περάσει πολλές «σεζόν»: εκατομμύρια μπλουζάκια, παντελόνια, μπουφάν, στρας, μέχρι και παπούτσια, και τα βίντεό του σαρώνουν στο TikTok. Μάλιστα, το τελευταίο διάστημα τού κάνουν μέχρι και βιντεοκλήσεις από το εξωτερικό και του ζητούν να στέλνει ζυγισμένα ρούχα και εκτός Θεσσαλονίκης. Να ζυγίζει δηλαδή σε ..ζωντανή σύνδεση.
«Ταξίδευα στο εξωτερικό συχνά. Σε μια βόλτα στο Παρίσι, όπου υπάρχει ένας ολόκληρος δρόμος με ρούχα που ζυγίζονται, γεννήθηκε η ιδέα, οπότε έφερα το ίδιο μοτίβο στη Θεσσαλονίκη», εξηγεί ο κ. Πετρίδης. Σημειώνει δε, ότι στην αρχή ο κόσμος το αντιμετώπιζε με δυσπιστία και περιέργεια και μάλιστα ρωτούσαν συνέχεια πώς λειτουργεί αυτό με το ζύγισμα αλλά τώρα πια τον έχουν μάθει και κάνουν μέχρι και …παζάρι στο απόβαρο.
«Η ζυγαριά και εγώ είμαστε ένα μετά από τόσα χρόνια στο κατάστημα. Ξεκινήσαμε με 20 ευρώ το κιλό και τώρα, λόγω των δύσκολων οικονομικών συνθηκών για τον κόσμο, το κιλό πάει στα 15 ευρώ, εκτός από λίγες εξαιρέσεις ρούχων ειδικής κατηγορίας», σημειώνει ο κ. Πετρίδης.
Ο Θανάσης Πετρίδης σπούδασε πληροφορική, αλλά ήθελε πάντα να κάνει κάτι διαφορετικό, καινοτόμο και κάτι που να του δίνει τη δυνατότητα να έρχεται σε επαφή με κόσμο και να δίνει χαρά. Φροντίζει, λοιπόν, στα βίντεο από τη ζυγαριά της Τούμπας να βάζει χιούμορ και φαντασία και έτσι βρέθηκε ψηλά στο TikTok, ενώ ντύνει αρκετούς ηθοποιούς και τραγουδιστές, και σε πολλές θεατρικές παραστάσεις πρωταγωνιστούν ρούχα από το κατάστημά του.
«Χαίρομαι που τα βίντεο έχουν μεγάλη ανταπόκριση, γιατί για εμένα δεν είναι μόνο η εμπορική σχέση, αλλά κυρίως η ανθρώπινη με όσους επιλέγουν να ψωνίσουν από το κατάστημα. Με μια πελάτισσα που έχει περάσει από τη ζυγαριά μας μεγάλο κομμάτι της γκαρνταρόμπας της και βρέθηκε να νοσηλεύεται το τελευταίο διάστημα, μιλούσαμε ώρες και μου έλεγε ότι ανυπομονεί να βγει και να τα πούμε ξανά από κοντά, της έκανα παρέα, δείχνοντας της και τις νέες παραλαβές. Δεν είναι πελάτες για μένα· είναι δικοί μου άνθρωποι και το ξέρουν», λέει χαρακτηριστικά.
Στα βίντεο που συχνά ανεβάζει κάνει επίδειξη το νέο εμπόρευμα, βγάζει ρούχα, αξεσουάρ, παπούτσια από τις κούτες σε ζωντανή σύνδεση και δίνει στιλιστικές συμβουλές, κάνοντας και συνδυασμούς. «Τα ρούχα μας είναι με το κιλό, αλλά όχι και τα ψεύτικα κομπλιμέντα, αν κάτι δεν μου αρέσει το λέω και προτείνω να μην μπει στη ζυγαριά», σημειώνει.
Το εμπόρευμα το φέρνει από το εξωτερικό, αυτό το διάστημα συγκεκριμένα από τη Γερμανία, και είναι ρούχα επώνυμα της χώρας από όπου προμηθεύεται και όχι φορεμένα. Έχει ζυγίσει από μικρές παραγγελίες, εκατό η διακόσια γραμμάρια, μέχρι και ρούχα που έχουν φτάσει τα δέκα κιλά.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
