 |
|
|  Kυριακή 22/2
76ο Φεστιβάλ Βερολίνου
Χρυσή Άρκτος στα «Κίτρινα Γράμματα» τού Ιλκέρ Τσατάκ
zougla.gr
Τη Χρυσή ‘Αρκτο στο 76ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου κέρδισε η ταινία «Κίτρινα Γράμματα» τού γερμανοτουρκικής καταγωγής σκηνοθέτη Ιλκέρ Τσατάκ. Ένα πολιτικό δράμα που ακολουθεί ένα ζευγάρι Τούρκων καλλιτεχνών του θεάτρου των οποίων η ζωή ανατρέπεται όταν χάνουν τις δουλειές τους και το σπίτι τους λόγω πολιτικών διώξεων από μια αυταρχική κυβέρνηση, η οποία δοκιμάζει τα ιδανικά και τον γάμο τους.
Παραλαμβάνοντας το βραβείο ο Ιλκέρ Τσατάκ δήλωσε πως δεν χρειάζεται να πει περισσότερα γιατί η ταινία του μιλάει πολιτικά από μόνη της. Η ταινία που γυρίστηκε στη Γερμανία, καθώς όπως δήλωσε ο σκηνοθέτης της δεν θα μπορούσε ποτέ να γυριστεί στην Τουρκία, βασίστηκε πάνω σε αληθινές μαρτυρίες Τούρκων καλλιτεχνών που απολύθηκαν από τις δουλειές τους, την περίοδο 2019-2020, γιατί, όπως είπε ο σκηνοθέτης, πήραν μέρος σε διαδηλώσεις, υπέγραψαν μία διακήρυξη για ειρήνη ή απλώς κάπνισαν σε κλειστό χώρο.
Την Αργυρή ‘Αρκτο -Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής κέρδισε η ταινία «Salvation» του Τούρκου σκηνοθέτη Εμίν Αλπέρ, στην συμπαραγωγή της οποίας συμμετέχει και η ελληνική εταιρεία παραγωγής Horsefly Films του Γιώργου Τσούργιαννη. Η ταινία διαδραματίζεται σε ένα τουρκικό ορεινό χωριό και αφηγείται μια ιστορία βίας, πίστης και σωτηρίας, με φόντο την αναβίωση μιας παλιάς οικογενειακής βεντέτας.
Σε μία συναισθηματικά φορτισμένη ομιλία, ο Τούρκος σκηνοθέτης δήλωσε: «Έκανα μια ταινία για ένα αποτρόπαιο έγκλημα και προσπάθησα να καταλάβω τι αισθάνθηκαν οι επιζώντες. Αυτό που έμαθα είναι ότι η μεγαλύτερη μοναξιά στον κόσμο είναι αυτή που νιώθεις όταν υποφέρεις, όταν χάνεις τα δικαιώματα σου, όταν σε βομβαρδίζουν αυτοί που δεν σε θεωρούν άνθρωπο… Ας σπάσουμε τη σιωπή και ας τους θυμίσουμε ότι δεν είναι μόνοι τους. Προς τους Παλαιστίνιους στη Γάζα που ζουν και πεθαίνουν σε φρικτές συνθήκες, δεν είστε μόνοι. Προς τους Ιρανούς που υποφέρουν από μια δικτατορία δεν είστε μόνοι. Προς όλους που υποφέρουν στη Μέση Ανατολή, δεν είστε μόνοι. Και στους δικούς μου ανθρώπους, που βρίσκονται στη φυλακή, τον δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης και όλους τους δημάρχους που είναι στη φυλακή, δεν είστε μόνοι».
Αναφορά στην Παλαιστίνη έκανε και η Λιβανέζα σκηνοθέτρια Μαρί-Ρόουζ Οστά, που κέρδισε τη Χρυσή ‘Αρκτο για την μικρού μήκους ταινία της «Someday a Child». Όπως είπε, η ταινία της είναι για ένα παιδί με υπερδυνάμεις, ωστόσο «τα παιδιά στη Γάζα και στην πατρίδα μου, τον Λίβανο, δεν έχουν υπερδυνάμεις για να υπερασπιστούν τις ζωές τους από τις ισραηλινές βόμβες. Αν αυτό το βραβείο έχει κάποια σημασία, πέρα από τη χαρά που μου δίνει, αυτή είναι ότι η ζωή κανενός παιδιού δεν πρέπει να είναι διαπραγματεύσιμη».
Η τελετή απονομής των βραβείων είχε έντονη πολιτική χροιά. Στην αρχική της ομιλία, η Αμερικανίδα καλλιτεχνική διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, Τρίσα Τατλ, αναφέρθηκε στις διαμαρτυρίες και την έντονη κριτική που δέχθηκε η Μπερλινάλε, για το γεγονός ότι δεν πήρε θέση σχετικά με τον πόλεμο στη Γάζα. Ιδιαίτερη κατακραυγή προκάλεσε στην αρχή του Φεστιβάλ, και η δήλωση του Γερμανού σκηνοθέτη και προέδρου της φετινής κριτικής επιτροπής Βιμ Βέντερς πως το σινεμά «είναι το αντίθετο της πολιτικής και πρέπει να μένει έξω από την πολιτική».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
