 |
|
|  Δευτέρα 23/2
Dior Sauvage
Το άρωμα που πουλάει ένα μπουκάλι κάθε 30 δευτερόλεπτα
newmoney.gr
Υπάρχει ένα άρωμα που κατέρριψε κάθε κανόνα του marketing, δημιουργώντας μια δική του κατηγορία: το Dior Sauvage. Είναι το άρωμα που όλοι λατρεύουν να μισούν, αλλά και το άρωμα που πωλείται με τον εξωφρενικό ρυθμό του ενός μπουκαλιού κάθε 30 δευτερόλεπτα.
Πώς κατάφερε ένα προϊόν να γίνει το νούμερο ένα άρωμα παγκοσμίως, ξεπερνώντας ακόμα και τις γυναικείες κολόνιες, ενώ ταυτόχρονα ταυτίστηκε με τον όρο «fuckboy» και έγινε το απόλυτο «red flag» στα social media; Η απάντηση κρύβεται σε μια στρατηγική που συνδυάζει την αλγοριθμική εθιστικότητα, το τολμηρό celebrity branding και μια δόση αρχέγονης αρρενωπότητας.
Πριν από την εκρηκτική είσοδο του Sauvage το 2015, υπήρχε το Eau Sauvage του 1966. Δημιουργημένο από τον θρυλικό Edmond Roudnitska, εκείνο το άρωμα απευθυνόταν στον «κλασικό άνδρα» της εποχής: τον σοφιστικέ επαγγελματία που φορούσε κοστούμι και κινούνταν με αυτοπεποίθηση στα επιχειρηματικά κέντρα του Λονδίνου και του Παρισιού. Ακόμα και σήμερα, ισχυροί άνδρες όπως ο Εμμανουέλ Μακρόν και ο Βασιλιάς Κάρολος ταυτίζονται με αυτή την παράδοση, χρησιμοποιώντας το σε «βιομηχανικές ποσότητες» για να δηλώσουν την παρουσία τους πριν καν μιλήσουν.
Όμως, το 2015, ο François Demachy της Dior αποφάσισε να ταράξει τα νερά. Δημιούργησε το Sauvage, ένα άρωμα βασισμένο στο αμπροξάν και τον κέδρο. Η Véronique Courtois, CEO της Parfums Christian Dior, εξήγησε ότι η επιτυχία του βασίστηκε σε μια «όψη αρρενωπότητας μακριά από τα στερεότυπα». Το Sauvage δεν ήταν για τον άνδρα του γραφείου, αλλά για τον άνδρα που ήθελε να είναι «άγριος στην καρδιά».
Παρά τις πωλήσεις των 12 εκατομμυρίων μπουκαλιών ετησίως, το Sauvage απέκτησε μια φήμη που… δημιουργεί περίεργα συναισθήματα. Σε τυφλά τεστ που έγιναν στους δρόμους του Λονδίνου για το TikTok, οι αντιδράσεις της Gen Z ήταν καταιγιστικές.
«Μου προκαλεί PTSD (διαταραχή μετατραυματικού στρες)», ομολόγησε μια γυναίκα, εξηγώντας ότι της θυμίζει κάθε πρώην σύντροφο που την πλήγωσε.
Η σύνδεση του αρώματος με την «αμφίβολη συμπεριφορά» ενισχύθηκε από μια σοκαριστική δημοσκόπηση του illicitencounters.com: το 25% των γυναικών που είχαν απατηθεί, δήλωσαν ότι οι άπιστοι σύντροφοί τους φορούσαν Dior Sauvage. Οι νότες κορυφής από περγαμόντο Καλαβρίας και πιπέρι έγιναν για πολλές γυναίκες ένα βιολογικό σήμα κινδύνου:
Αν το άρωμα θεωρείται «προειδοποίηση», γιατί οι γυναίκες συνεχίζουν να μπαίνουν κρυφά στα πολυκαταστήματα για να το μυρίσουν ή να το αγοράσουν; Η απάντηση βρίσκεται στη χημεία. Το αμβροξάν είναι ένα συνθετικό συστατικό που λειτουργεί ως «φερομόνη». Είναι εξαιρετικά εθιστικό, δελεαστικό και προκαλεί μια πρωτόγονη έλξη που παρακάμπτει τη λογική. Είναι η «υπερδύναμη» του pick-up artist: μια μυρωδιά που σε κάνει να θέλεις να πλησιάσεις, ακόμα κι αν ξέρεις ότι ο άνθρωπος που τη φοράει είναι «χειριστικός».
Κανένα business story για το Sauvage δεν είναι ολοκληρωμένο χωρίς τον Τζόνι Ντεπ. Όταν ο ηθοποιός βρέθηκε στο επίκεντρο μιας θυελλώδους δικαστικής διαμάχης με την Άμπερ Χέρντ, πολλές μάρκες έσπευσαν να διακόψουν τη συνεργασία μαζί του. Η Dior έκανε το αντίθετο… έμεινε δίπλα του.
Το 2023, ο οίκος ανανέωσε το συμβόλαιό του για το αστρονομικό ποσό των 20 εκατομμυρίων δολαρίων. Η απόφαση αυτή δεν ήταν μόνο θέμα πίστης, αλλά μια ευφυής επιχειρηματική κίνηση. Η εικόνα του Ντεπ, ενός «ελεύθερου πνεύματος» που αμφισβητεί το κατεστημένο, ταίριαξε απόλυτα με το DNA του Sauvage. Οι πωλήσεις εκτοξεύτηκαν, αποδεικνύοντας ότι στην αγορά της πολυτέλειας, η αυθεντικότητα (ακόμα και η αμφιλεγόμενη) πουλάει περισσότερο από την πολιτική ορθότητα.
Η τεράστια επιτυχία του Sauvage έφερε και το φαινόμενο της υπερκατανάλωσης. Επειδή είναι ένα «προσιτό πολυτελές άρωμα» (περίπου 65 λίρες τα 60ml), έγινε η στολή των νεαρών ανδρών που θέλουν να θεωρούνται «άλφα αρσενικά».
Οι ειδικοί προειδοποιούν για την «ανoσία» καθώς οι χρήστες συνηθίζουν τη μυρωδιά και σταματούν να την αντιλαμβάνονται, με αποτέλεσμα να ψεκάζονται όλο και περισσότερο. Η Dior, αντιλαμβανόμενη την επιχειρηματική ευκαιρία, απάντησε προσφέροντας το Sauvage σε διάφορα επίπεδα έντασης, από το Eau de Toilette μέχρι το πανίσχυρο Elixir, τροφοδοτώντας έναν κύκλο που δεν σταματά ποτέ.
Το Dior Sauvage είναι το απόλυτο παράδειγμα του πώς ένα προϊόν μπορεί να κυριαρχήσει στην αγορά αγκαλιάζοντας την πολικότητα. Δεν προσπαθεί να αρέσει σε όλους. Αντιθέτως, τρέφεται από την κριτική. Όσο οι influencers το αποκαλούν «red flag», τόσο η επιθυμία για αυτό μεγαλώνει.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
