 |
|
|  Tρίτη 3/3
164 ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΚΗΔΕΥΤΗΚΑΝ ΟΜΑΔΙΚΑ ΣΤΟ ΙΡΑΝ
Σκοτώθηκαν οταν το σχολείο τους δέχθηκε επίθεση με πυραυλους-Την ωρα τής κηδείας χιλιάδες Ιρανοί υποσχέθηκαν εκδίκηση
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Το Ιράν πραγματοποίησε ομαδική τελετή κηδείας για τις 164 μαθήτριες και τα 20 μέλη του προσωπικού του σχολείου θηλέων που σκοτώθηκαν το Σάββατο , από πλήγμα πυραύλου στην πόλη Μινάμπ στα νότια της χώρας.
Η ιρανική κρατική τηλεόραση παρουσίασε την Τρίτη χιλιάδες ανθρώπους να κατακλύζουν την κεντρική πλατεία στο Μινάμπ.
Μια μητέρα, κρατώντας τη φωτογραφία της κόρης της Ατένας, την χαρακτήρισε ως «τεκμήριο των αμερικανικών εγκλημάτων», λέγοντας ότι τα παιδιά «πέθαιναν στο δρόμο του Θεού».
Το πλήθος φώναζε αντιαμερικανικά και αντισραηλινά συνθήματα όπως «Θάνατος στην Αμερική», «Θάνατος στο Ισραήλ» και «Καμία παράδοση».
Η επίθεση συνέβη το Σάββατο, μετά από κοινές αεροπορικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, σηματοδοτώντας μέχρι στιγμής το πιο φονικό περιστατικό στο πλαίσιο του πολέμου εναντίον της Τεχεράνης μέχρι σήμερα, με ξεκάθαρο στόχο αμάχους.
Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, κατηγόρησε τις δύο χώρες για τη δολοφονία των μαθητριών, σημειώνοντας ότι πρόκειται για ταφόπλακες άνω των 160 αθώων κοριτσιών, τα σώματα των οποίων διαμελίστηκαν από τον βομβαρδισμό.
Οι αρχές στην Τεχεράνη απηύθυναν έκκληση για διεθνή δράση και αλληλεγγύη, καθώς επίσης πολλά νοσοκομεία και σχολεία επλήγησαν από τις επιδρομές των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Ο εκπρόσωπος του ιρανικού Υπουργείου Εξωτερικών, Εσμαΐλ Μπαγκάεϊ, δήλωσε ότι οι δύο χώρες «συνεχίζουν να βομβαρδίζουν αδιακρίτως κατοικημένες περιοχές, χωρίς να εξαιρούν νοσοκομεία, σχολεία, εγκαταστάσεις της Ερυθράς Ημισελήνου ή πολιτιστικά μνημεία».
Το περιστατικό καταδικάστηκε από την UNESCO και την βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης ακτιβίστρια Μαλάλα Γιουσαφζάι.
Η σκόπιμη επίθεση σε σχολείο, νοσοκομείο ή άλλη μη στρατιωτική δομή αποτελεί έγκλημα πολέμου βάσει του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, δήλωσε ότι «το Υπουργείο Πολέμου θα διερευνούσε αν πρόκειται για δική μας επίθεση» και τόνισε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα στόχευαν σκόπιμα ένα σχολείο.
Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ ανέφερε ότι «εξετάζει αναφορές για ζημιές σε αμάχους» στο πλαίσιο συνεχιζόμενων στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Η αναπληρώτρια γενική γραμματέας του ΟΗΕ για την οικοδόμηση της ειρήνης, Ρόζμαρι ΝτιΚάρλο, δήλωσε ότι είναι ενήμερη για τις αναφορές από το Ιράν και ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι εξετάζουν το περιστατικό.
Το γεγονός αποδεικνύει, για άλλη μια φορά, ότι ειδικά το Ισραήλ μας έχει συνηθίσει σε επιθέσεις που πλήττουν αμάχους, και κυρίως παιδιά, σε πολεμικές επιχειρήσεις με χαρακτηριστικά εγκλήματος πολέμου, όπως έχει κάνει πολλές φορές στη Γάζα. Τόσες φορές ώστε ακόμη και η αναγνώριση ως «λάθους χτυπήματος» να μην γίνεται πια πιστευτή.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
