 |
|
|  Παρασκευή 6/3
ΠΟΛΕΜΟΣ
Πάνω από 150 ελληνικά πλοία εγκλωβισμένα στον Περσικό Κόλπο
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Η αγωνία για την τύχη των Ελλήνων αξιωματικών και των άλλων ναυτολογημένων ναυτικών στα ελληνόκτητα πλοία που βρίσκονται στα Στενά του Ορμούζ και στον Περσικό κόλπο, έχει κορυφωθεί ανάμεσα στους συγγενείς τους.
Η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία, μέσω του γενικού της γραμματέα, Εμμανουήλ Τσικαλάκη, απηύθυνε έκκληση στο υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής και προσωπικά στον υπουργό Βασίλη Κικίλια, ζητώντας άμεσες ενέργειες για την ασφάλεια των πληρωμάτων, την απεμπλοκή τους και την παλιννόστησή τους.
Παράλληλα, η Ομοσπονδία απαίτησε να χαρακτηριστεί χωρίς καθυστέρηση ως εμπόλεμη ζώνη η ευρύτερη περιοχή του Περσικού Κόλπου, της Ερυθράς Θάλασσας και της Αραβικής Θάλασσας, και να υλοποιούνται άμεσα οι διαδικασίες παλιννόστησης των ναυτικών, με ευθύνη και δαπάνη των πλοιοκτητών, για όσους επιθυμούν να αποχωρήσουν από τα πλοία που διαπλέουν τις παραπάνω περιοχές.
Η πραγματοποίηση της παλιννόστησης, ωστόσο, αντιμετωπίζει δυσκολίες, καθώς οι χώρες της ευρύτερης περιοχής του Περσικού έχουν αναστείλει τις αεροπορικές συνδέσεις με άλλες πόλεις και χώρες, επικαλούμενες λόγους ασφαλείας.
Ο υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Στέφανος Γκίκας, παρουσίασε στην Ολομέλεια της Βουλής επικαιροποιημένα στοιχεία για τα ελληνικών συμφερόντων πλοία που βρίσκονται σε εμπόλεμες περιοχές της Μέσης Ανατολής.
Σύμφωνα με την συγκεκριμένη ενημέρωση, στην ευρύτερη περιοχή —Περσικός Κόλπος, Αραβική Θάλασσα, Κόλπος Ομάν— βρίσκονται αυτή τη στιγμή 32 πλοία υπό ελληνική σημαία. Στον Περσικό Κόλπο βρίσκονται 10 και στις προσβάσεις της περιοχής άλλα 3 πλοία με ελληνική σημαία.
Συνολικά, ο αριθμός των πλοίων ελληνικών συμφερόντων στην περιοχή του Περσικού Κόλπου, στα Στενά του Ορμούζ και στον Κόλπο Ομάν φτάνει τα 160, συμπεριλαμβανομένων αυτών με ελληνική σημαία.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
