 |
|
|  Τετάρτη 1/4
CNN
Ο Τραμπ μπορεί να λήξει τον πόλεμο αλλά ο υπόλοιπος κόσμος θα πληρώσει ακριβά το τίμημα
CNN,zougla.gr
Ο Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται σαν να ετοιμάζεται να λήξει τον πόλεμο με το Ιράν. Ο αμερικανός πρόεδρος λέει στους συμμάχους των ΗΠΑ — οι οποίοι δεν συμμετείχαν στον πόλεμό του στο Ιράν επειδή δεν έλαβαν προειδοποίηση, δεν τον ήθελαν και πίστευαν ότι παραβίαζε το διεθνές δίκαιο — ότι θα υποστούν τις συνέπειες.
«Πήγαινε να πάρεις το δικό σου πετρέλαιο», τους έγραψε στο Truth Social χθες, ενώ λίγο νωρίτερα πηγές ανέφεραν στο CNN ότι η αμερικανική κυβέρνηση δεν μπορεί να υποσχεθεί ότι θα αποκαταστήσει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ πριν κηρύξει την λήξη του πολέμου.
Ο Τραμπ προέβλεψε αργότερα ότι ο πόλεμος θα «τελειώσει» μέσα σε δύο με τρεις εβδομάδες. «Δεν θα έχουμε καμία σχέση με αυτό που θα συμβεί στο Στενό του Ορμούζ», δήλωσε σε δημοσιογράφους στο Οβάλ Γραφείο.
Το Ιράν έχει χρησιμοποιήσει το θαλάσσιο πέρασμα για να σταματήσει τις κρίσιμες προμήθειες πετρελαίου και να κρατήσει όμηρο την παγκόσμια οικονομία. «Εάν ο πόλεμος τελειώσει, με το Ιράν να έχει τον έλεγχο της κρίσιμης πλωτής οδού, αυτό από μόνο του θα αποτελέσει μια στρατηγική νίκη» γράφει το CNN.
Εν μέσω των πληροφοριών ότι ο Τραμπ θέλει να τελειώσει ο πόλεμος, οι αξιωματούχοι φαίνεται να διαμορφώνουν ρητορική κάλυψη για να τον τερματίσουν χωρίς να διορθώσουν τις συνέπειες. Ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγσεθ ισχυρίστηκε την Τρίτη ότι οι ΗΠΑ είχαν επιτύχει «αλλαγή καθεστώτος» στο Ιράν – παρόλο που η χώρα εξακολουθεί να κυβερνάται από καταπιεστικούς ισλαμιστές, που εκπροσωπούν την καθεστωτική του αντίληψη περί εξουσίας.
Ο τερματισμός του πολέμου με το Ιράν να ελέγχει το στενό του Ορμούζ θα θεωρούνταν διεθνώς ως στρατηγική ήττα για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Ιράν σίγουρα θα ισχυριζόταν νίκη και θα μπορούσε να θεωρήσει ότι είχε δημιουργήσει ένα αποτρεπτικό μέσο για μελλοντικές επιθέσεις. Και πιθανότατα θα προσπαθούσε να αξιοποιήσει τη νέα του θέση, επιβάλλοντας διόδια για τα δεξαμενόπλοια που διέρχονται από τη διαδρομή. Αυτό θα παρείχε έσοδα για την ανοικοδόμηση στρατιωτικών, πυραυλικών, ακόμη και πυρηνικών προγραμμάτων που είχαν καταστραφεί από τις αεροπορικές επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
«Όλα αυτά θα αμφισβητούσαν την ικανότητα του Τραμπ να μετατρέπει σχεδόν οτιδήποτε σε νίκη – γράφει το CNN στην ανάλυσή του και συνεχίζει «αλλά θα μπορούσε να είναι ένα προτιμότερο τελικό αποτέλεσμα για τον πρόεδρο, επειδή οποιαδήποτε προσπάθεια να ανοίξει ξανά το στενό με τη βία θα διακινδύνευε βαριές απώλειες για τις ΗΠΑ και θα παρέτεινε τον πόλεμο με τρόπο που θα υπονόμευε περαιτέρω την διαβρωμένη πολιτική του εξουσία στο εσωτερικό».
«Η αποχώρηση των ΗΠΑ με αυτόν τον τρόπο μπορεί να προκαλέσει αναταραχή -γράφει το CNN. Αλλά θα ήταν συνεπής με τη μεθοδολογία του Τραμπ, η οποία στην πράξη ήταν πιο αποτελεσματική στην καταστροφή των status quo παρά στην οικοδόμηση νέων συστημάτων. Θα επέκτεινε επίσης την αρχή «Πρώτα η Αμερική», σύμφωνα με την οποία η χώρα θα πρέπει να ενεργεί ανά πάσα στιγμή εντός των ορίων των αποκλειστικών εθνικών της συμφερόντων. Και θα ενθάρρυνε την οργή του Τραμπ προς τους συμμάχους του ΝΑΤΟ, τους οποίους θεωρεί ότι καταχρώνται τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας.
«Παρόλο που οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο κορυφαίος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο, αυτό δεν απομονώνει τους καταναλωτές των ΗΠΑ από τις τιμές του πετρελαίου, επειδή οι τιμές του πετρελαίου είναι παγκόσμιες», δήλωσε η Rosemary Kelanic, διευθύντρια του προγράμματος σπουδών για τη Μέση Ανατολή στο think tank Defense Priorities. «Έτσι, όλοι στις Ηνωμένες Πολιτείες και όλοι στον κόσμο επηρεάζονται από αυτό το σοκ εφοδιασμού».
Αυτό το οικονομικό πλήγμα απειλεί να πυροδοτήσει μια παγκόσμια ύφεση που θα κατακλύσει και τις ακτές των ΗΠΑ – πιθανώς μήνες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, στις οποίες οι Δημοκρατικοί ελπίζουν να πετύχουν μια μεγάλη νίκη που θα τους βοηθήσει να περιορίσουν την εξουσία του Τραμπ για δεύτερη θητεία.
Γενικότερα, οι επιπτώσεις του πολέμου στο Ιράν απειλούν τώρα με μια ακόμη συνέπεια: ένα ακόμη βαθύτερο ρήγμα στη διατλαντική συμμαχία. Αυτό θα υπογράμμιζε μόνο την ανάγκη οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι – και αυτοί που ο Καναδός πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ αποκαλεί «μεσαίες δυνάμεις» – να επενδύσουν περισσότερο στους δικούς τους στρατούς, κατανοώντας ότι η ομπρέλα ασφαλείας της Αμερικής μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει καταστεί αναξιόπιστη.
Οι ηγέτες των Συμμάχων μαθαίνουν στην απρόβλεπτη εποχή του Τραμπ ότι δεν μπορούν πλέον να βασίζονται στις εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ, καθώς ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος τις αναιρεί υπό την προϋπόθεση της γενικής υποστήριξης για τις πράξεις του.
Κάποιες, όπως η Βρετανία, αρχικά δεν έδωσαν άδεια στις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν αεροπορικές βάσεις για επιθετικές αποστολές στο Ιράν. Άλλες, όπως η Ισπανία, προχώρησαν πολύ παραπέρα και τυ αντιτάχθηκαν. Ως αποτέλεσμα, ο Τραμπ επέκρινε την «ειδική σχέση» με το Λονδίνο και απείλησε να διακόψει κάθε εμπορική σχέση με τη Μαδρίτη.
Και τελικά ο Τραμπ έφερε αυτούς τους ηγέτες σε δύσκολη θέση. Ο συχνός χρόνος που επέπληττε τους συμμάχους του, οι απατήσεις του να παραδώσει η Δανία τη Γροιλανδία, οι δασμολογικές επιθέσεις και η περιφρόνηση για τις θυσίες των συμμάχων της Αμερικής σήμαινε ότι είχαν λίγο χώρο να τον βοηθήσουν και να σώσουν τις δικές τους πολιτικές καριέρες. Αλλά το να μείνουν μακριά από τον πόλεμο δεν θα τους γλιτώσει από το να πληρώσουν το κόστος του πολέμου.
Οι υψηλές τιμές της ενέργειας και ο αυξανόμενος πληθωρισμός απειλούν να συντρίψουν τις εύθραυστες οικονομίες και να προκαλέσουν πολιτικό ρήγμα μεταξύ των εκλογέων προς τις ήδη αδύναμες κεντρώες κυβερνήσεις στην Ευρώπη. Σε ορισμένες χώρες της ΕΕ γίνεται ήδη λόγος για δελτίο βενζίνης και ντίζελ. Και υπάρχουν φόβοι στην ήπειρο ότι η κατάρρευση της κεντρικής κυβερνητικής εξουσίας στην Τεχεράνη θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια ακόμη μαζική έξοδο προσφύγων προς τα σύνορά της και να δοκιμάσει τα δημοσιονομικά και πολιτιστικά «φράγματα» της Ευρώπης.
Και δεν είναι αξιόπιστο ότι αυτές οι χώρες θα μπορούσαν απλώς – σύμφωνα με τα λόγια του Τραμπ – να προμηθευτούν το δικό τους πετρέλαιο, πολεμώντας. Χρειάστηκαν ήδη αρκετές εβδομάδες για να σταθμεύσει το Βασιλικό Ναυτικό της Βρετανίας ένα αντιπυραυλικό αντιτορπιλικό στα ανοιχτά της Κύπρου για να προστατεύσει τις δικές του βάσεις στο νησί. Η Γαλλία κατάφερε να στείλει μια ομάδα μάχης αεροπλανοφόρων για να φροντίσει τα συμφέροντά της και αυτά των συμμάχων της Μέσης Ανατολής. Αλλά χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ να ανοίξουν το Στενό του Ορμούζ και να το κρατήσουν ανοιχτό. Ακόμα και το ισχυρό Ναυτικό των ΗΠΑ θεωρεί επί του παρόντος πολύ επικίνδυνο να τολμήσει να πλησιάσει σε εμβέλεια ιρανικών drones και πυραύλων.
Αυτή είναι η θέση που διατυπωνουν δημόσια οι σύμμαχοι του Τραμπ αλλά δεν θα τους γλιτώσει από τις συνέπειες του πολέμου – μια πραγματικότητα που αντικατοπτρίζει αυτό που πραγματικά καθορίζει ως χαρακτηριστικό την δεύτερη θητεία του Τραμπ.
Εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι από την Ασία μέχρι την Ευρώπη και από την Αφρική μέχρι τη Μέση Ανατολή δεν τον ψήφισαν και δεν έχουν λόγο σε ό,τι κάνει. Ωστόσο, οι αποφάσεις του αλλάζουν ριζικά τη ζωή τους.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
