 |
|
|  Πέμπτη 2/4
IΣΡΑΗΛ
Eιδικοί ερευνητές εντόπισαν τον τόπο ταφής 17χρονου στρατιώτη που θεωρούνταν αγνοούμενος για 78 χρόνια
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Τον τόπο ταφής ενός στρατιώτη των IDF που σκοτώθηκε κατά τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ το 1948 εντόπισε, 78 χρόνια μετά, ειδική μονάδα του ισραηλινού στρατού που ασχολείται με τον εντοπισμό αγνοουμένων στρατιωτών.
Ο Ντοβ (Ντούμπα) Πρέμετ, ο οποίος ήταν μόλις 17 ετών όταν σκοτώθηκε το 1948, είχε καταγραφεί επί δεκαετίες ως πεσών στρατιώτης με άγνωστο τόπο ταφής. Σύμφωνα με ανακοίνωση των IDF την Τετάρτη, η έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Πρέμετ είχε ταφεί σε ομαδικό τάφο στο κιμπούτζ Μαόζ Χάιμ, μαζί με ακόμη 16 στρατιώτες που σκοτώθηκαν στον ίδιο πόλεμο.
Ο Πρέμετ υπηρετούσε στον Λόχο Α του 11ου Τάγματος της Ταξιαρχίας Όντεντ. Την 1η Ιουνίου 1948 η μονάδα του αναπτύχθηκε στην περιοχή Μαλκία, προκειμένου να αντικαταστήσει δύναμη της Παλμάχ που είχε καταλάβει την περιοχή λίγες ημέρες νωρίτερα.
Στις 5 Ιουνίου, περίπου το μεσημέρι, ξέσπασαν σφοδρές μάχες, όταν η μονάδα δέχθηκε επίθεση από αριθμητικά ανώτερη δύναμη λιβανέζικου πεζικού, η οποία υποστηριζόταν από τεθωρακισμένα οχήματα και κινήθηκε προς την περιοχή από τρεις κατευθύνσεις.
Ο λόχος υπέστη βαριές απώλειες. Υπό σφοδρά πυρά, τμήματα της δύναμης υποχώρησαν προς το χωριό όπου βρισκόταν το διοικητήριο, αφήνοντας πίσω αρκετούς πεσόντες στρατιώτες.
Σύμφωνα με τα στοιχεία των IDF, ο Πρέμετ εκτιμάται ότι σκοτώθηκε σε θέση γνωστή ως «Λόφος του Δέντρου», όπου η σορός του παρέμεινε κοντά σε αμυντικό σημείο καθώς η μονάδα αποχωρούσε προς το βράδυ. Ένας τραυματίας στρατιώτης απομακρύνθηκε από την περιοχή, ωστόσο άλλοι, μεταξύ των οποίων και ο Πρέμετ, παρέμειναν στο σημείο.
Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις ανέφεραν ότι τα λείψανα των πεσόντων θάφτηκαν αργότερα σε κοινό τάφο, όμως η ταυτοποίηση του Πρέμετ επιβεβαιώθηκε μόλις πρόσφατα, μετά από νέα έρευνα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
