 |
|
|  Παρασκευή 3/4
Ο Τραμπ παρομοιάζει εαυτόν ως «Ιησού Χριστό»
«Με αποκαλούν Βασιλιά και Σωτήρα»...
People,zougla.gr
Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ κατάφερε για ακόμη μία φορά να μετατρέψει μια επίσημη εκδήλωση σε προσωπικό σόου, προκαλώντας αμηχανία και γέλια στο πασχαλινό γεύμα του Λευκού Οίκου, όταν σύγκρινε τον εαυτό του με τον… Ιησού Χριστό.
Κατά την ετήσια εκδήλωση της 1ης Απριλίου, ο Τραμπ αναφέρθηκε στην Κυριακή των Βαΐων, περιγράφοντας την είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα και την υποδοχή του από τα πλήθη ως «βασιλιά».
Κάπου εκεί, η αφήγηση ξέφυγε από τη Βίβλο και πήγε στον ίδιο, όπως εξάλλου κάνει κατά κόρον.
«Με αποκαλούν βασιλιά τώρα. Μπορείτε να το πιστέψετε;» είπε με εμφανή ικανοποίηση, αποδεικνύοντας ότι, αν μη τι άλλο, διαθέτει σταθερή πίστη… στον εαυτό του.
Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και η πάστορας Πόλα Γουάιτ-Κέιν, πνευματική σύμβουλος του προέδρου, η οποία φρόντισε να ανεβάσει τον πήχη της… σύγκρισης ακόμη ψηλότερα.
Με λόγο που περισσότερο θύμιζε κήρυγμα παρά πολιτική τοποθέτηση, μίλησε για «διωγμούς», «προδοσία» και «δικαίωση», παραλληλίζοντας ευθέως τον Τραμπ με τη θεϊκή διαδρομή του Ιησού, μια σύγκριση που, αν μη τι άλλο, θα δοκίμαζε ακόμη και τους πιο πιστούς υποστηρικτές του.
«Κύριε Πρόεδρε, κανείς δεν πλήρωσε το τίμημα όπως εσείς. Παραλίγο να σας κοστίσει τη ζωή. Προδοθήκατε, συλληφθήκατε και κατηγορηθήκατε ψευδώς. Είναι ένα οικείο μοτίβο που μας έδειξε ο κύριός μας και σωτήρας μας», είπε. «Αλλά δεν τελείωσε εκεί για αυτόν, και δεν τελείωσε εκεί για εσάς».
«Ο Θεός είχε πάντα ένα σχέδιο. Την τρίτη ημέρα, αναστήθηκε, νίκησε το κακό, νίκησε τον θάνατο, την κόλαση και τον τάφο. Επειδή αναστήθηκε, όλοι ξέρουμε ότι μπορούμε να αναστηθούμε, και, κύριε, χάρη στην ανάστασή του αναστηθήκατε», πρόσθεσε. «Επειδή ήταν νικητής, ήσασταν νικητές. Και πιστεύω ότι ο Κύριος είπε να σας πει το εξής: Λόγω της νίκης του, θα είστε νικητές σε όλα όσα θα κάνετε».
Και ενώ η μεταφυσική διάσταση της εκδήλωσης είχε ήδη ξεφύγει από τα πρωτόκολλα, ο Τραμπ επανήλθε σε πιο… γήινα ζητήματα: την αγαπημένη του αίθουσα χορού των 400 εκατομμυρίων δολαρίων στον Λευκό Οίκο.
«Δεν είμαι βασιλιάς τελικά. Αν ήμουν, θα είχα ήδη εγκρίνει την αίθουσα χορού», σχολίασε, προκαλώντας νέο γύρο γέλιων (ίσως και με μια δόση ανακούφισης ότι η μοναρχία δεν περιλαμβάνεται ακόμη στο αμερικανικό Σύνταγμα).
Η ανακαίνιση και η κατασκευή της αίθουσας χορου, που παρουσιάστηκε ως «απαραίτητη» από τον ίδιο, φαίνεται να συνάντησε σοβαρά εμπόδια, καθώς ομοσπονδιακός δικαστής διέταξε την αναστολή της κατασκευής, υπενθυμίζοντας με νόημα ότι ο πρόεδρος είναι διαχειριστής του Λευκού Οίκου και όχι ιδιοκτήτης του.
Μια λεπτομέρεια που μάλλον δεν ταιριάζει με τη… γαλαζοαίματη καταγωγή του προέδρου.
Απαντώντας, ο Τραμπ επιλέγοντας το γνώριμο μονοπάτι των κοινωνικών δικτύων, εξέφρασε την απορία του για το πώς ένα έργο «χωρίς κόστος για τον φορολογούμενο» και «μπροστά από το χρονοδιάγραμμα» μπορεί να μπλοκάρεται. Ίσως γιατί, σε αντίθεση με τις βιβλικές αφηγήσεις, η αμερικανική πραγματικότητα επιμένει πεισματικά σε κάτι πεζό: ότι υπάρχουν και κανόνες.
Κάπως έτσι, ένα πασχαλινό γεύμα μετατράπηκε σε ακόμη ένα επεισόδιο του γνώριμου πολιτικού θεάτρου του Τραμπ, με δόσεις μεγαλείου, μεσσιανικού συμβολισμού και… εκλεκτού του Κυρίου.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
