 |
|
|  Παρασκευή 10/4
THE GUARDIAN
Νετανιάχου, o πιο ηττημένος ενός πολέμου χωρίς νικητές
Guardian,zougla.gr
Ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο, δεν είναι απλώς μια στρατιωτική σύγκρουση, όπως αποκαλύπτεται τόσο μέσα από τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου και τις αναλύσεις έμπειρών δημοσιογράφων, όσο και από τα ίδια τα λόγια και τις δηλώσεις αρκετών Αμερικανών και Ισραηλινών αξιωματούχων –μερικοί εκ των οποίων βρίσκονται σε πολύ νευραλγικές θέσεις μέσα στις κυβερνήσεις τους.
Η εξέλιξη μίας επίθεσης που διαφημίστηκε λίγο-πολύ ως ένας «μακρύς περίπατος λίγων εβδομάδων», ξεγύμνωσε τις βαθιές στρατηγικές αδυναμίες και τις πολιτικές εμμονές τού Μπέντζαμιν Νετανιάχου.
Η εύθραυστη εκεχειρία που ανακοινώθηκε μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν δεν αποτελεί νίκη για κανέναν από τους εμπλεκόμενους, άσχετα από το ότι ο καθένας για λογαριασμό του αυτοπαρουσιάζεται ως νικητής. Αντίθετα, αποτελεί ένδειξη μιας αποτυχίας που είχε αβάσιμες προβλέψεις και στρατηγικές επιλογές χωρίς ρεαλιστική βάση, παρά την συνεχή επιμονή των επιτιθέμενων (ΗΠΑ-Ισραήλ).
Μέσα από τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων, έτσι όπως διαμορφώθηκαν βγήκε στην επιφάνεια η εικόνα πώς η πολιτική του Νετανιάχου στηρίζεται περισσότερο στην προσωπική του επιβίωση και την επικοινωνιακή αφήγηση παρά στην ασφάλεια και τη διεθνή θέση του Ισραήλ. Και όλο αυτό πηγάζει από τα ίδια τα γεγονότα, τόσο στο πεδίο της μάχης, όσο και στη διπλωματία και την εσωτερική πολιτική σκηνή του Ισραήλ.
Σε έναν πόλεμο ο οποίος κατέληξε να μην έχει νικητές, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ φαίνεται πως είναι ο μεγαλύτερος χαμένος, καθώς εισέρχεται σε μια εύθραυστη και αβέβαιη εκεχειρία με το Ιράν, την οποία δεν ήθελε με τίποτα.
Παράλληλα δεν πρέπει να ξεχνάμε πώς η εκτίμηση των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, ότι οι ισραηλινές προσδοκίες για «αλλαγή καθεστώτος και επανάσταση στο Ιράν» ήταν «γελοίες»-όπως πολλά στελέχη τους έχουν δηλώσει- αποδείχθηκε σωστή, ενώ η ισραηλινή «πρόβλεψη» ότι ο πόλεμος θα τελείωνε σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες αποδείχθηκε τραγικά λανθασμένη.
Δεν πρέπει επίσης να ξεχνάμε ότι ο Νετανιάχου φέρεται να πίεζε ασφυκτικά τον Ντόναλντ Τραμπ να μην συμφωνήσει σε εκεχειρία με την Τεχεράνη, θέλοντας οι ΗΠΑ να συνεχίσουν να είναι το «όπλο» του Ισραήλ σε έναν πόλεμο που ουσιαστικά αυτό ήθελε και επεδίωξε.
«Δεν υπήρξε ποτέ τέτοια πολιτική καταστροφή σε ολόκληρη την ιστορία μας. Το Ισραήλ δεν ήταν καν κοντά στο τραπέζι όταν ελήφθησαν αποφάσεις που αφορούσαν τον πυρήνα της εθνικής μας ασφάλειας», έγραψε στο X ο ηγέτης της αντιπολίτευσης, Γιαΐρ Λαπίντ.
«Ο στρατός εκτέλεσε όλα όσα του ζητήθηκαν και το κοινό επέδειξε αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα, αλλά ο Νετανιάχου απέτυχε πολιτικά, απέτυχε στρατηγικά και δεν πέτυχε κανέναν από τους στόχους που ο ίδιος έθεσε. Θα χρειαστούν χρόνια για να αποκαταστήσουμε τη ζημιά που προκάλεσε, λόγω αλαζονείας, αμέλειας και έλλειψης στρατηγικού σχεδιασμού», πρόσθεσε ο Λαπίντ.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ο επικεφαλής του αριστερού κόμματος των Δημοκρατών, Γιαΐρ Γκολάν, χαρακτήρισε «στρατηγική αποτυχία» του Νετανιάχου την εκεχειρία.
«Υποσχέθηκε μια ιστορική νίκη και ασφάλεια για γενιές, και στην πράξη πήραμε μία από τις πιο σοβαρές στρατηγικές αποτυχίες που έχει γνωρίσει ποτέ το Ισραήλ. Πρόκειται για πλήρη αποτυχία που θέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια του Ισραήλ για τα επόμενα χρόνια», δήλωσε.
Η πραγματικότητα είναι ότι ο Μπένγιαμιν Νετανιάχου ρίσκαρε τα πάντα στον πόλεμο και, αποτυγχάνοντας να εξασφαλίσει την πτώση του ιρανικού θεοκρατικού καθεστώτος, την κατάσχεση των αποθεμάτων υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου της Τεχεράνης ή μια ουσιαστική αποδυνάμωση του κράτους, έπληξε τη διεθνή θέση του Ισραήλ που ήταν ήδη βαριά τραυματισμένη από τις ενέργειές του στη Γάζα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
