 |
|
|  Σάββατο 11/4
«Αηδίαζα με αυτόν τον κόσμο»...
Η κόρη τού δισ. Μασκ εναντίον των πλούσιων
Cosmopolitan,zougla.gr
Η Βίβιαν Γουίλσον είναι η τρανς κόρη του Ίλον Μασκ,που πλουσιότερου
ανθρώπου στον κόσμο.
Σε μια εποχή που η εξουσία και το χρήμα συχνά κληρονομούνται μαζί με
το όνομα, η Γουίλσον, επιχειρεί κάτι διαφορετικό: να σπάσει αυτή τη
συνέχεια. Έχει αλλάξει όνομα, έχει απομακρυνθεί πλήρως από τον πατέρα
της και χτίζει τη δική της πορεία ως μοντέλο, αλλά κυρίως ως αυτόνομη
ταυτότητα.
Η 22χρονη κόρη του Μασκ, δεν απορρίπτει απλώς τον πατέρα της
απορρίπτει ολόκληρο τον κόσμο που τον δημιούργησε. Και το κάνει
δημόσια, με λόγια που δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας.
Η κόρη του πλουσιότερου ανθρώπου στον κόσμο στρέφεται εναντίον της
τάξης της και αυτό δεν είναι απλώς μια προσωπική ρήξη, αλλά μια βαθιά
ανθρώπινη δήλωση.
Η ίδια μίλησε σε μια σπάνια και αποκαλυπτική συνέντευξη στο
Cosmopolitan αποδομώντας εκ των έσω τον κόσμο των υπερπλουσίων, μιλά
με θάρρος για την τάξη της και τον πατέρα της αποδεικνύοντας ότι πάνω
από όλα είναι άνθρωπος και όχι μία από τους κληρονόμους ενός
δισεκατομμυριούχου.
«Ήταν μια πολύ παράξενη εμπειρία, πολύ απομονωτική», λέει για την
παιδική της ηλικία. Μια παιδική ηλικία χτισμένη μέσα σε έναν κόσμο
όπου η πραγματικότητα φιλτράρεται από προνόμια, ιδιωτικά σχολεία και
κλειστούς κοινωνικούς κύκλους.
Η ίδια φοίτησε αρχικά στο Ad Astra, ένα ιδιότυπο εκπαιδευτικό
εγχείρημα εντός της SpaceX, πριν μεταφερθεί στο ιδιωτικό σχολείο
Crossroads School.
Όμως, ακόμη και τότε, η αίσθηση αποξένωσης δεν έφυγε ποτέ. Αντίθετα,
μεγάλωνε μαζί της.
«Ακόμα και ως παιδί, σκεφτόμουν: αυτό είναι λίγο άκομψο», λέει,
περιγράφοντας την πρώτη της επαφή με την κοινωνική ανισότητα.
Η εικόνα των άστεγων όπως παραδέχεται, της προκαλούσε «ναυτία». Μια
σπάνια παραδοχή από κάποιον που μεγάλωσε στην κορυφή της οικονομικής
πυραμίδας.
Δεν πρόκειται απλώς για προσωπική δυσφορία. Είναι μια συνολική
απόρριψη μιας νοοτροπίας.
Η Γουίλσον μιλά για ένα «επίπεδο αποστασιοποίησης από την ίδια την
πραγματικότητα», μια συνθήκη που-όπως λέει- ευνοεί τον πλούτο και
καλλιεργεί την ψευδαίσθηση της αξίας: ότι «το αξίζεις», την ώρα που
άλλοι κοιμούνται στον δρόμο.
Ακόμη πιο αιχμηρή γίνεται όταν αναφέρεται στη δύναμη του χρήματος:
«Έχω δει αυτές τις ανοησίες από πρώτο χέρι. Η επιθυμία για εξουσία
διαφθείρει τους ανθρώπους από μέσα».
Η ίδια συνεχίζοντας, περιγράφει έναν «ατελείωτο κύκλο απληστίας και
λαιμαργίας», όπου τίποτα δεν είναι αρκετό έναν κύκλο που, όπως λέει,
αλλοιώνει τον άνθρωπο. «Σε μετατρέπει σε κάποιον διαφορετικό»,
σημειώνει, αποκαλύπτοντας ότι αυτό αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους
φόβους της.
Και κάπου εκεί, η αφήγηση αλλάζει επίπεδο.
Γιατί η Γουίλσον δεν επιχειρεί απλώς να αποστασιοποιηθεί από τον
πατέρα της ή το οικογενειακό της όνομα. Επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει
τον εαυτό της έξω από το πλαίσιο της εξουσίας και του πλούτου.
«Το να είμαι η κόρη τού Έλον Μασκ είναι μέρος της ιστορίας μου, αλλά
δεν είναι το μέλλον της ιστορίας μου».
Σε μια εποχή όπου η κληρονομιά συχνά καθορίζει τα πάντα, η δήλωση αυτή
μοιάζει σχεδόν ριζοσπαστική.
Γιατί δεν είναι απλώς μια απόρριψη ενός επωνύμου.
Είναι μια ρήξη με μια ολόκληρη τάξη.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
