 |
|
|  Σάββατο 11/4
ΠΥΓΜΑΧΙΑ ΣΕ... ΚΛΟΥΒΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΙΟΥΣ!!!
Ο γιος τού πρώην Αμερικανού προέδρου Μπάιντεν, «προσκαλεί» τους γιους τού Τραμπ σε αγώνα εντός... κλουβιού, προκειμένου να λύσουν τις… διαφορές τους
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ένα σκηνικό… εναλλακτικής πολιτικής αντιπαράθεσης, κάνει τον γύρο των ΗΠΑ, με τον Χάντερ Μπάιντεν να πετάει το… γάντι (της πυγμαχίας) στους Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ και Έρικ Τραμπ, καλώντας τους σε έναν αγώνα μέσα σε κλουβί. Ναι, καλά διαβάσατε. Κλουβί.
Ο γιος του πρώην προέδρου Τζο Μπάιντεν αποφάσισε ότι, αντί για ανακοινώσεις, tweets και βαρετές πολιτικές αντιπαραθέσεις, ίσως ήρθε η ώρα για κάτι πιο… χειροπιαστό. Έτσι, πρότεινε στους γιους του Ντόναλντ Τραμπ να λύσουν τις διαφορές τους όπως όλοι οι πολιτισμένοι άνθρωποι του 2026: με έναν αγώνα μικτών πολεμικών τεχνών.
Η ιδέα, δεν προέκυψε σε κάποια… σύσκεψη του Λευκού Οίκου, αλλά μέσα από ένα τηλεφώνημα με τον σχολιαστή Άντριου Κάλαχαν, ο οποίος φαίνεται πως σκέφτηκε: «Και γιατί όχι;».
Ο Χάντερ Μπάιντεν όχι μόνο δεν δίστασε, αλλά δήλωσε «100% μέσα», ξεκαθαρίζοντας ότι αν το event οργανωθεί, εκείνος είναι έτοιμος να εμφανιστεί ούτως ή άλλως.
Από την άλλη πλευρά, ο Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ και ο Έρικ Τραμπ τηρούν σιγή ιχθύος. Είτε σχεδιάζουν την απάντησή τους, είτε το έχουν ρίξει στις… εντατικές προπονήσεις.
Στα social media, φυσικά, έχει στηθεί πανηγύρι. Χρήστες συγκρίνουν την πιθανή αναμέτρηση με ιστορικά αθλητικά events.
Η χρονική συγκυρία δίνει ακόμη μεγαλύτερη δόση σουρεαλισμού, καθώς στις 14 Ιουνίου προγραμματίζεται ένα μεγάλο UFC event (σ.σ. Ultimate Fighting Championship, είναι η μεγαλύτερη διοργάνωση στον κόσμο για αγώνες μικτών πολεμικών τεχνών MMA), στον Λευκό Οίκο για τα 250 χρόνια από την ανεξαρτησία των ΗΠΑ.
Κι έτσι, κάπως αβίαστα, η αμερικανική πολιτική σκηνή φλερτάρει ανοιχτά με το ενδεχόμενο να μετατραπεί σε fight card.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
