 |
|
|  Kυριακή 12/4
ARTEMIS II
Επιστροφή με θερμοκρασία 2.700 βαθμούς Κελσίου και με ταχύτητα που άγγιζε τα 40.000 χιλιόμετρα την ώρα
NASA,zougla.gr
Η αποστολή Artemis ΙΙ ολοκλήρωσε τον κύκλο της με μια θεαματική (και δυνητικά επικίνδυνη) επιστροφή στη Γη, έπειτα από 9 ημέρες, 1 ώρα και 32 λεπτά στο διάστημα.
Το διαστημόπλοιο κατέληξε στα νερά του Ειρηνικού Ωκεανού, σηματοδοτώντας το τέλος ενός ταξιδιού που έφερε ξανά την ανθρωπότητα ένα βήμα πιο κοντά στη Σελήνη.
Για λίγα λεπτά όμως, τίποτα δεν ήταν βέβαιο.
Στο πιο κρίσιμο στάδιο κάθε επανδρωμένης αποστολής, η επικοινωνία κόπηκε. Για έξι ολόκληρα λεπτά, το κέντρο ελέγχου στο Χιούστον και ο υπόλοιπος κόσμος δεν είχαν καμία ένδειξη για την τύχη των τεσσάρων αστροναυτών: Ριντ Γουάιζμαν, Βίκτορ Γκλόβερ, Χριστίνα Κοχ και Τζέρεμι Χάνσεν.
Ήταν η στιγμή της επανεισόδου. Η στιγμή που όλα κρίνονται.
Η κάψουλα Ωρίων, αφού αποσυνδέθηκε από το ευρωπαϊκό σκάφος υποστήριξης, εισήλθε στην ατμόσφαιρα με ταχύτητα που άγγιζε τα 40.000 χιλιόμετρα την ώρα. Μια ταχύτητα σχεδόν αδιανόητη, ικανή να μετατρέψει κάθε λάθος σε καταστροφή.
Η τριβή με την ατμόσφαιρα μετέτρεψε το σκάφος σε μια φλεγόμενη σφαίρα. Θερμοκρασίες που ξεπερνούσαν τους 2.700 βαθμούς Κελσίου τύλιξαν τον Ωρίωνα, δοκιμάζοντας στο όριο την αντοχή της θερμικής ασπίδας.
Μέσα σε αυτή την «πύρινη φυσαλίδα» πλάσματος, κάθε επικοινωνία διακόπηκε. Οι αστροναύτες ήταν μόνοι, βασιζόμενοι αποκλειστικά στα όργανα και την εκπαίδευσή τους. Όπως έχει περιγράψει ο Βίκτορ Γκλόβερ, είναι σαν να ταξιδεύεις «μέσα σε μια φλόγα».
Η επιβράδυνση ήταν βίαιη, αλλά ακριβώς υπολογισμένη. Η κάψουλα έπεσε από ταχύτητες υπερηχητικές σε επίπεδα που επιτρέπουν ασφαλή προσθαλάσσωση.
Σε ύψος περίπου 8.000 μέτρων, η ταχύτητα είχε ήδη μειωθεί σημαντικά και ενεργοποιήθηκε το πολύπλοκο σύστημα αλεξιπτώτων:
Και τέλος τα τρία κύρια, τεράστια αλεξίπτωτα που «φρέναραν» οριστικά την κάθοδο.
Η τελική ταχύτητα περιορίστηκε κάτω από τα 32 χλμ./ώρα — το όριο για ελεγχόμενη προσθαλάσσωση.
Στην καρδιά της αγωνίας βρισκόταν η θερμική ασπίδα. Κατασκευασμένη από τιτάνιο και καλυμμένη με υλικό Avcoat, είχε ήδη απασχολήσει τη NASA με τις φθορές που εντοπίστηκαν στην αποστολή Άρτεμις Ι.
Αυτή τη φορά, όλα έπρεπε να λειτουργήσουν άψογα. Και λειτούργησαν.
Η ασπίδα άντεξε θερμοκρασίες σχεδόν μισές από εκείνες της επιφάνειας του Ήλιου, επιβεβαιώνοντας ότι το σύστημα μπορεί να υποστηρίξει επανδρωμένες αποστολές βαθύτερα στο διάστημα.
Η κάψουλα διένυσε συνολικά πάνω από 1,1 εκατομμύρια χιλιόμετρα, με στόχο την ασφαλή επιστροφή ανοιχτά του Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια.
Σε ταχύτητες τέτοιες που θα μπορούσαν να καλύψουν την απόσταση Νέα Υόρκη–Τόκιο σε λιγότερο από 20 λεπτά, η επιστροφή αυτή δεν ήταν απλώς μια διαδικασία. Ήταν μια δοκιμασία ακριβείας, αντοχής και ψυχραιμίας.
Τίποτα από αυτά δεν αφέθηκε στην τύχη. Η NASA, σε συνεργασία με την Καναδική Διαστημική Υπηρεσία, προετοίμασε το πλήρωμα με εξαντλητικές προσομοιώσεις για κάθε πιθανό σενάριο αστοχίας.
Οι αστροναύτες γνώριζαν ότι η επιστροφή είναι το πιο επικίνδυνο κομμάτι της αποστολής και είχαν εκπαιδευτεί για το χειρότερο.
Η Άρτεμις ΙΙ δεν ήταν απλώς μια αποστολή. Ήταν μια υπενθύμιση ότι, όσο προχωρημένη κι αν είναι η τεχνολογία, το διάστημα παραμένει ένα αφιλόξενο πεδίο όπου κάθε δευτερόλεπτο μετρά. Και όπου, μερικές φορές, έξι λεπτά σιωπής μοιάζουν με αιωνιότητα.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
