 |
|
|  Σάββατο 18/4
ΛΥΘΗΚΕ ΜΥΣΤΗΡΙΟ 68 ΕΤΩΝ
Ανάλυση DNA αποκάλυψε την τύχη οικογένειας που είχε εξαφανιστεί στο Όρεγκον τών ΗΠΑ
NYP,protothema.gr
Λύθηκε το μυστήριο εξαφάνισης οικογένειας μετά από 68 χρόνια: Ανάλυση DNA ταυτοποίησε τα οστά που βρέθηκαν σε αυτοκίνητο μέσα στον ποταμό Κολούμπια και διαπιστώθηκε πως ανήκουν σε μέλη της οικογένειας Μάρτιν από το Όρεγκον, τα ίχνη της οποίας είχαν χαθεί το 1958.
Σύμφωνα με την New York Post, ταυτοποιήθηκαν τα οστά των γονιών Κένεθ και Μπάρμπαρα Μάρτιν καθώς επίσης και της κόρης τους, Μπάρμπι. Το γραφείο του σερίφη ανακοίνωσε ότι ολοκλήρωσε την έρευνά του και δεν βρήκε στοιχεία που να υποδηλώνουν έγκλημα.
Το αυτοκίνητο βρέθηκε μέσα στον ποταμό από έναν δύτη που το έψαχνε για αρκετά χρόνια.
Η οικογένεια είχε εξαφανιστεί τον Δεκέμβριο του 1958 και λίγους μήνες μετά, εντοπίστηκαν οι σοροί δύο παιδιών. Ωστόσο οι γονείς και μία κόρη παρέμεναν αγνοούμενοι για 68 χρόνια, μέχρι και την ταυτοποίηση των οστών.
Η εξαφάνιση της οικογένειας Μάρτιν είχε απασχολήσει εκτενώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ενώ υπήρχαν θεωρίες πως είχαν πέσει θύματα εγκληματικής ενέργειας, με αποτέλεσμα να δίδεται αμοιβή 1000 δολαρίων για πληροφορίες. «Πού ψάχνεις αν έχεις ήδη ψάξει σε κάθε μέρος που θα υποδείκνυαν η λογική και τα αποσπασματικά στοιχεία;», ρωτούσε σε άρθρο το Associated Press το 1959, μήνες μετά την εξαφάνιση.
Από το νερό ανασύρθηκαν μόνο το σασί και μερικά εξαρτήματα που ήταν κολλημένα πάνω του, λόγω του «βαθμού στον οποίο το όχημα είχε καλυφθεί από ιζήματα», ανέφερε το γραφείο του σερίφη.
Η ανάλυση αυτών των αντικειμένων επέτρεψε στους ερευνητές να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι πράγματι επρόκειτο για το αυτοκίνητο της οικογένειας Μάρτιν.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
