 |
|
|  Τετάρτη 13/5
«Ήταν τέρας, μάς κακοποιούσε 25 χρόνια»
Ανατριχιαστικές καταγγελίες από την μυστική οικογένεια τού Μάικλ Τζάκσον
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Σοβαρές καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων σε βάρος τού Μάικλ Τζάκσον είδαν το φως της δημοσιότητας, μέσα από συνέντευξη που παραχώρησαν τέσσερα μέλη τής μυστικής του οικογένειας στην εκπομπή «60 Minutes Australia».
Οι Έντι, Άλντο, Ντόμινικ και Μαρί-Νικόλ Κάσιο, που επί χρόνια θεωρούνταν μέρος τού στενού κύκλου τού αποθανόντα τραγουδιστή, υποστήριξαν ότι υπήρξαν θύματα συστηματικής σεξουαλικής κακοποίησης και χειραγώγησης από την παιδική τους ηλικία.
Η σχέση της οικογένειας με τον τραγουδιστή ξεκίνησε τη δεκαετία τού 1980, όταν ο πατέρας τους, Ντόμινικ Κάσιο, γνώρισε τον Μάικλ Τζάκσον στο ξενοδοχείο Helmsley Palace της Νέας Υόρκης, όπου εργαζόταν.
Σύμφωνα με όσα περιγράφουν, η σχέση εξελίχθηκε γρήγορα σε στενή φιλία και η οικογένεια άρχισε να ταξιδεύει μαζί του σε όλο τον κόσμο, περνώντας συχνά χρόνο και στο Neverland Ranch, το διάσημο πάρκο του Μάικλ Τζάκσον.
Ο Έντι Κάσιο αποκάλυψε ότι γνώρισε τον τραγουδιστή όταν ήταν μόλις δύο ετών και θυμήθηκε πως ο Μάικλ Τζάκσον επισκεπτόταν συχνά το σπίτι τους αργά τη νύχτα χωρίς προειδοποίηση.
«Οι γονείς μου ήταν νέοι. Για αυτούς, το να θέλει ένας τόσο μεγάλος σταρ να γίνει φίλος τους τούς έκανε να νιώθουν ξεχωριστοί», είπε ο Έντι Κάσιο.
Τα τέσσερα αδέλφια ανέφεραν ότι η κακοποίηση διήρκεσε περίπου 25 χρόνια και περιλάμβανε περιστατικά τόσο στο Neverland Ranch όσο και κατά τη διάρκεια περιοδειών του τραγουδιστή.
Ο Ντόμινικ Κάσιο χαρακτήρισε τον Μάικλ Τζάκσον «τέρας». «Ήταν τέρας, κακός. Αυτό που έκανε ήταν σατανικό. Έχει ξεγελάσει ολόκληρο τον κόσμο ώστε να πιστεύει ότι ήταν ένας αθώος και τέλειος άνθρωπος», δήλωσε.
Ο Έντι Κάσιο υποστήριξε ότι η κακοποίηση ξεκίνησε όταν ήταν 11 ετών, κατά τη διάρκεια της περιοδείας «Dangerous» το 1993.
«Τότε ήταν που ο κόσμος μου άρχισε να αλλάζει», ανέφερε. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Μάικλ Τζάκσον άρχισε να τον αγγίζει ενώ κοιμόντουσαν στο ίδιο κρεβάτι. «Καθόμουν στην αγκαλιά του και με φίλησε στα χείλη», είπε.
Παράλληλα, ο Ντόμινικ Κάσιο περιέγραψε επίσης ένα φερόμενο «παιχνίδι» που, όπως είπε, ο τραγουδιστής αποκαλούσε «booty rumble».
«Με ξάπλωνε πάνω του με τα γεννητικά μου όργανα πάνω στα δικά του. Καθώς κουνιόταν, πίεζε το σώμα του πάνω μου», κατήγγειλε. Όπως ισχυρίστηκε, ο Μάικλ Τζάκσον «έπινε επίσης τα ούρα μου και μου έλεγε “έτσι δείχνω πόσο σε αγαπώ”».
Η Μαρί-Νικόλ κατήγγειλε ότι ο Μάικλ Τζάκσον την υποχρέωνε να βγάζει τα ρούχα της όταν ήταν μόλις 12 ετών, ενώ από την πλευρά του, ο Άλντο -το νεότερο μέλος της οικογένειας- ισχυρίστηκε ότι ο τραγουδιστής άρχισε να τον κακοποιεί ενώ βρίσκονταν μαζί στο κρεβάτι παίζοντας βιντεοπαιχνίδια.
Τα αδέλφια Κάσιο υποστήριξαν επίσης ότι ο Τζάκσον τους έδινε από πολύ μικρή ηλικία αλκοόλ και φαρμακευτικές ουσίες. Σύμφωνα με τους ίδιους, το λεγόμενο «Jesus juice» ήταν κρασί, ενώ το «Disney juice» περιείχε δυνατά αλκοολούχα ποτά.
Η Μαρί-Νικόλ ισχυρίστηκε ακόμη ότι σε ηλικία 11 ετών της χορηγήθηκαν Xanax και Vicodin, με τον τραγουδιστή να της λέει πως θα την έκαναν να «αιωρείται» και ότι θα της άρεσε η αίσθηση.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
