 |
|
|  Παρασκευή 15/5
ΚΑΣΤΟΣ
Το κρυφό διαμάντι τού Ιονίου όπου δεν υπάρχουν αυτοκίνητα και η ζωή κυλά σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ανάμεσα στις ανατολικές ακτές της Λευκάδας και τον Μύτικα Αιτωλοακαρνανίας βρίσκεται ένας από τους πιο ήσυχους και άγνωστους προορισμούς τού Ιονίου. Ο λόγος για τον Καστό, το μικρότερο κατοικημένο νησί των Ιονίων Νήσων, με έκταση λίγο μεγαλύτερη από πέντε τετραγωνικά χιλιόμετρα, που τα τελευταία χρόνια προσελκύει ταξιδιώτες οι οποίοι αναζητούν απομόνωση, ηρεμία και μια πιο αυθεντική ελληνική εμπειρία.
Ο Καστός μοιάζει να κινείται σε διαφορετικούς ρυθμούς από τον υπόλοιπο κόσμο. Όταν το καΐκι δένει στο λιμάνι, η πρώτη αίσθηση που αποκομίζει ο επισκέπτης είναι η απόλυτη ησυχία. Στο νησί δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, ενώ οι μετακινήσεις γίνονται κυρίως με τα πόδια. Τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια συνδέουν τα σπίτια με το λιμάνι και τα μόνα οχήματα που συναντά κανείς είναι λίγα αγροτικά που χρησιμοποιούνται για μεταφορά αγαθών ή εξυπηρέτηση ηλικιωμένων κατοίκων.
Η απουσία της έντασης και του μαζικού τουρισμού είναι αυτό που κάνει τον Καστό να ξεχωρίζει. Το νησί προσφέρει μια διαφορετική εκδοχή του Ιονίου, μακριά από την πολυκοσμία πιο γνωστών προορισμών.
Στην είσοδο του λιμανιού δεσπόζει ένας παλιός ανεμόμυλος, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία του νησιού. Αν και σταμάτησε να λειτουργεί το 1949, ο μηχανισμός του παραμένει σχεδόν ανέπαφος και θυμίζει την εποχή που οι κάτοικοι βασίζονταν αποκλειστικά σε παραδοσιακές μεθόδους παραγωγής.
Γύρω από το λιμάνι απλώνεται αμφιθεατρικά ο οικισμός, με διώροφα πέτρινα σπίτια, κεραμοσκεπές και χρωματιστά παντζούρια. Οι ελιές καλύπτουν μεγάλο μέρος του νησιού και αποτελούν βασικό στοιχείο της τοπικής ζωής εδώ και αιώνες.
Ο σημερινός οικισμός, ωστόσο, δεν ήταν πάντα χτισμένος δίπλα στη θάλασσα. Οι πρώτοι κάτοικοι είχαν εγκατασταθεί ψηλότερα, στην περιοχή του Αγίου Αιμιλιανού, σε υψόμετρο περίπου 155 μέτρων, ώστε να προστατεύονται από τις επιδρομές πειρατών που λυμαίνονταν το Ιόνιο. Οι Σαρακηνοί πραγματοποιούσαν συχνές επιθέσεις και οι κάτοικοι επέλεγαν να χτίζουν τα σπίτια τους μακριά από το οπτικό πεδίο των πλοίων.
Ακόμη και σήμερα, ο κόλπος Σαρακίνικο στη δυτική πλευρά του νησιού διατηρεί το όνομα που συνδέεται με εκείνη την περίοδο. Με τη σταδιακή μείωση της πειρατείας τον 19ο αιώνα, οι κάτοικοι μετακινήθηκαν ξανά προς τη θάλασσα και δημιουργήθηκε ο σημερινός παραθαλάσσιος οικισμός.
Ο Καστός δεν διαθέτει μεγάλα ξενοδοχεία ή πολυτελή τουριστικά συγκροτήματα. Αντίθετα, στηρίζεται στη χαμηλής έντασης τουριστική ανάπτυξη, με μικρές ταβέρνες και παραδοσιακά καταλύματα.
Οι επισκέπτες μπορούν να δοκιμάσουν φρέσκα θαλασσινά, τοπικά τυριά και ελαιόλαδο που παράγεται στο ίδιο το νησί, ενώ η καθημερινότητα παραμένει στενά συνδεδεμένη με την αλιεία, την καλλιέργεια ελιάς και τη γεωργία.
Τα κρυστάλλινα νερά, οι μικροί απομονωμένοι όρμοι και η ήρεμη ατμόσφαιρα έχουν μετατρέψει τον Καστό σε ιδανικό προορισμό για όσους θέλουν να απομακρυνθούν από τον γρήγορο ρυθμό της πόλης. Πολλοί επιλέγουν το νησί για ήσυχες διακοπές, ρομαντικές αποδράσεις ή ακόμη και ταξίδια ευεξίας.
Την ώρα που όλο και περισσότεροι ταξιδιώτες αναζητούν πιο αυθεντικές εμπειρίες, νησιά όπως ο Καστός κερδίζουν έδαφος. Το μικρό νησί του Ιονίου παραμένει ένας τόπος όπου η καθημερινότητα συνεχίζει να κινείται αργά, διατηρώντας μια εικόνα Ελλάδας που σε πολλά άλλα μέρη έχει πλέον χαθεί.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
