 |
|
|  Δευτέρα 18/5
ΖΕΥΓΑΡΙ ΒΡΗΚΕ ΤΗΝ ΛΥΣΗ
...έχει μετακομίσει σε δωμάτιο ξενοδοχείου εδώ και σχεδόν τρία χρόνια, για να εξοικονομεί χρήματα από το νοίκι
NYP,marie claire
Μέχρι το 2023, ένα ζευγάρι Αμερικανών, η 47χρονη σήμερα Miranda Bowers και ο 40χρονος σύζυγός της, John, νοίκιαζε ένα σπίτι δύο επιπέδων και τριών υπνοδωματίων, για 2.300 δολάρια τον μήνα. Εκείνη τη χρονιά, όμως, ο John είχε ένα ατύχημα στη δουλειά, στο δεξί χέρι του, που κατέστησε αδύνατον να συνεχίσει να εργάζεται. Η Miranda, που έχει μια εταιρεία καθαρισμού, δεν ήταν σε θέση να συνεχίσει να πληρώνει μόνη της το νοίκι. Η απόφαση, τότε, του ζευγαριού να μετακομίσει σε ξενοδοχείο αποδείχτηκε τελικά η καλύτερη.
Έκτοτε, όπως λένε σήμερα σε ένα ρεπορτάζ στη New York Post, υπολογίζουν ότι εξοικονομούν κατά μέσο 12 χιλιάδες δολάρια τον χρόνο, όχι μόνο από το νοίκι αλλά και τους λογαριασμούς και τα έξοδα στάθμευσης του αυτοκινήτου, καθώς καλύπτονται όλα από το κόστος διαμονής στο ξενοδοχείο, που τους παρέχει ηλεκτρικό ρεύμα, νερό, Ίντερνετ και δωρεάν πάρκινγκ.
Ελπίζουν μάλιστα κάποια στιγμή να έχουν καταφέρει να αποταμιεύσουν αρκετά χρήματα ώστε να αγοράσουν ένα μικρό σπίτι, μέσα σε ένα κτήμα. «Όταν κλείνω σε αυτό το ξενοδοχείο μια εξάμηνη διαμονή, ξέρω ότι τα εβδομαδιαία έξοδά μου θα είναι 307 δολάρια. Κάθε μήνα, εξοικονομούμε γύρω στα 1.000 δολάρια» λέει η Miranda.
«Έχουμε μια μικρή κουζίνα με δύο εστίες και ένα ψυγείο κανονικού μεγέθους, οπότε μπορούμε να μαγειρεύουμε εμείς. Κάθε δύο εβδομάδες, μας καθαρίζουν το δωμάτιο αν το ζητήσουμε. Καθημερινά, μας φέρνουν καθαρά σεντόνια. Δεν ανησυχώ για το πόσο νερό θα χρησιμοποιήσω ή αν θα ανάψω τον κλιματισμό. Προτιμάμε, αντί να δίνουμε όλα τα χρήματά μας σε ένα μεγάλο σπίτι, να ζούμε απλά, να πηγαίνουμε διακοπές και να ζούμε τη ζωή μας. Τα παιδιά μας έχουν μεγαλώσει, οπότε δεν μας πειράζει να ζούμε σε ένα κοινόχρηστο κτίριο».
Μάλιστα στο δωμάτιο ξενοδοχείου που νοικιάζουν, η Miranda κατάφερε να βάλει ακόμα και ένα διαχωριστικό, για να δημιουργήσει έναν απομονωμένο χώρο εργασίας. «Πολλοί νομίζουν ότι το να μένεις σε ξενοδοχείο σημαίνει να ξοδεύεις πολλά χρήματα σε εστιατόρια, αλλά και αυτό το έχουμε λύσει. Μαγειρεύω καθημερινά. Μάλιστα στη Γιορτή των Ευχαριστιών και τα Χριστούγεννα, μαγείρεψα για το μισό ξενοδοχείο».
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
