 |
|
|  Κυριακή 24/5
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ
Με τον Χρυσό Φοίνικα τιμήθηκε η ταινία «Fjord» τού Κριστιάν Μουνγκίου
AΠΕ-ΜΠΕ,protothema.gr,zougla.gr
Ολοκληρώθηκε η τελετή λήξης τού 79ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, με την απονομή των βραβείων τής διοργάνωσης και την ανάδειξη των ταινιών που ξεχώρισαν στο πρόγραμμα, ολοκληρώνοντας έτσι τη φετινή διοργάνωση με τον Κρίστιαν Μουντζίου να αναδεικνύεται μεγάλος νικητής της βραδιάς, καθώς τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα για την ταινία «Fjiord» (Φιορδ).
Πρόκειται για τον δεύτερο Χρυσό Φοίνικα στην καριέρα τού Ρουμάνου σκηνοθέτη, έπειτα από εκείνον που είχε απονεμηθεί το 2007 για την ταινία «4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 ημέρες».
Ο Ρώσος σκηνοθέτης Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, ο οποίος κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο στις Κάννες για την ταινία του «Minotaur», κάλεσε στην ευχαριστήρια ομιλία του τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν να βάλει τέλος στη «σφαγή», αναφερόμενος στον πόλεμο στην Ουκρανία.
«Εκατομμύρια άνθρωποι από τη μια και από την άλλη πλευρά της γραμμής τού μετώπου δεν ονειρεύονται παρά ένα πράγμα, να σταματήσουν οι σφαγές», δήλωσε ο σκηνοθέτης, μιλώντας στα ρωσικά με διερμηνέα που μετέφραζε στα γαλλικά. Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ ζει σήμερα εξόριστος στη Γαλλία.
«Ο μόνος που μπορεί να βάλει τέλος σΆ αυτή τη σφαγή είναι ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Βάλτε τέλος σΆ αυτή τη σφαγή, ολόκληρος ο κόσμος το περιμένει», τόνισε.
Πρόεδρος της φετινής κριτικής επιτροπής ήταν ο Νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης Παρκ Τσαν-γουκ. Στην επιτροπή συμμετείχαν επίσης ο σεναριογράφος Πολ Λάβερτι, οι σκηνοθέτες Λόρα Βάντελ, Ντιέγκο Σέσπεντες και Κλόε Ζάο, καθώς και οι ηθοποιοί Ντέμι Μουρ, Ρουθ Νέγκα, Ισαάκ ντε Μπανκολέ και Στέλαν Σκάρσγκαρντ.
Το φεστιβάλ άνοιξε με την απονομή τιμητικού Χρυσού Φοίνικα στη θρυλική Μπάρμπρα Στρέιζαντ, ως αναγνώριση της συνολικής προσφοράς της στην τέχνη. Η Στρέιζαντ, η οποία έχει κατακτήσει και τα τέσσερα κορυφαία αμερικανικά βραβεία ψυχαγωγίας (EGOT), δεν κατάφερε να παραστεί λόγω τραυματισμού στο γόνατο. Κατόπιν επιθυμίας της, φόρο τιμής στη ζωή και την καριέρα της απέτισε η σπουδαία Γαλλίδα ηθοποιός Ιζαμπέλ Ιπέρ.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. ¶ραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
