 |
|
|  Τετάρτη 3/6
Εφυγε απο τη ζωή ο δημοσιογράφος Νάσος Αθανασίου
Ο άνθρωπος πίσω από την πρώτη live εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης
zougla.gr
Ανεξίτηλο αποτύπωμα στη δημοσιογραφία και την ελληνική ενημέρωση άφησε ο Νάσος Αθανασίου, που έφυγε σε ηλικία 75 ετών από τη ζωή, μετά από μακρά ασθένεια. Συγγραφέας, ερευνητής και έντονα πολιτικοποιημένος άνθρωπος, ο Νάσος Αθανασίου υπήρξε από τους πρωτοπόρους της ενημέρωσης, ξεκινώντας ήδη από το 1976 την πρώτη «ζωντανή» ενημερωτική εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση με τίτλο «Κάθε μεσημέρι».
Ο καταξιωμένος δημοσιογράφος και παρουσιαστής εργάστηκε στον τηλεοπτικό σταθμό της ΕΤ1 με τον Γιώργο Παπαδάκη και τη Σεμίνα Διγενή, στην εμβληματική ενημερωτική εκπομπή «Τρεις στον αέρα».
Εργάστηκε επίσης στην εκπομπή «Σήμερα» το 1972, με συνεργάτες τους δημοσιογράφους Σπύρο Καρατζαφέρη, Τέρενς Κουίκ, Ντένη Αντύπα και Φωτεινή Πιπιλή.
Τρία χρόνια αργότερα έκανε την εκπομπή «Ρεπόρτερς» με τους Χρήστο Οικονόμου και Βασίλη Παπαθανασόπουλο στην κρατική τηλεόραση, όπου έκανε συνεντεύξεις που… άφησαν εποχή, όπως εκείνη με τον αξέχαστο Θανάση Βέγγο.
Για αρκετά χρόνια συνεργάστηκε και με τον τηλεοπτικό σταθμό Mega κάνοντας την «Εκπομπή», με σειρά συνεντεύξεων από πρωταγωνιστές της επικαιρότητας. Χαρακτηριστική ήταν εκείνη με τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Yπήρξε πολυσχιδής προσωπικότητα με έντονη παρουσία τόσο στον χώρο της δημοσιογραφίας, όσο και στην πολιτική ζωή της χώρας. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθηνών, είχε εργαστεί στις εφημερίδες Έθνος, Καθημερινή, Ελεύθερος Τύπος και στα περιοδικά Ένα και Εικόνες.
Ασχολήθηκε με την πολιτική και διετέλεσε βουλευτής Αττικής του ΣΥΡΙΖΑ από τον Μάιο του 2012 έως και το 2023. Το 2023, αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και εντάχθηκε στη Νέα Αριστερά, συμμετέχοντας στο Μεταβατικό Πανελλαδικό Συντονιστικό Νέας Αριστεράς. Διετέλεσε επίσης, διοικητικό μέλος της ΕΣΗΕΑ και την εκπροσώπησε αρκετές φορές στη Διεθνή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων.
|
|
|
|
ΤΟΠΟ ΣΤΑ ΝΙΑΤΑ!
|
Όλα τριγύρω
αλλάζουνε και όλα
στα ίδια μένουν...
ΛΕΕΙ μια λογική ότι, «μεγαλύτερη και από τη σοφία είναι η εμπειρία».
Διότι δεν πρέπει μόνο να είναι κανείς σοφός για να καταλάβει ότι με
την εξουσία «παίζουν» πάντα οι ίδιοι και οι ίδιοι εραστές (κατά μια
έννοια «νταβατζήδες» οι οποίοι και δεν επιτρέπουν σε άλλους να την
αγγίξουν), αλλά θα πρέπει να είναι κανείς και αρκετά έμπειρος ώστε να
την έχει ζήσει για χρόνια αυτήν την στενή σχέση μεταξύ των παραγόντων
- εραστών και της εξουσίας...
ΕΙΠΑ τις προάλλες να θυμηθώ τα παλιά και τα ρεπορτάζ της δεκαετίας του
80, πήρα το αμάξι και τον δρόμο για την Κάρλα, με μουντό καιρό και
πολύ αέρα για να παρακολουθήσω τα εγκαίνια της δημιουργίας της λίμνης,
σχεδόν έναν αιώνα από την αποξήρανσή της. Ιστορικό γεγονός λέω, δεν θα
το χάσω, ποιός ξέρει κάποιοι άλλοι απόγονοι της δικής μας εποχής
μπορεί να την ... αποξηράνουν πάλι, ψάχνοντας ίσως για λύσεις σε
θέματα διατροφικών αναγκών, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θα έχει ανάγκη ο
τόπος και εκείνη η γενιά.
ΕΙΔΑ λοιπόν στην Κάρλα, τι άλλο; νερά...πολλά νερά... Τις γνωστές
«μπάρες» της δεκαετίας του 90, να γίνονται ταμιευτήρες και δυο τρεις
ταμιευτήρες μαζί να σχηματίζουν σήμερα μια μικρή λίμνη. Τον
περιφερειάρχη να ομιλεί στο βήμα για την σπουδαιότητα του έργου, που
χρειάστηκε δεκαετίες να υλοποιηθεί (και την συμβολή βεβαίως πολλών
ανθρώπων της εξουσίας, της κεντρικής και της τοπικής). Είδα πλειάδα
ανθρώπων της διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, (ακόμα και της
...παραδιοίκησης) είδα σπουδαίους υπαλλήλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που
βοήθησαν στην επιτάχυνση εκταμίευσης των πόρων, να συμμετέχουν όλοι
στη γιορτή, κυρίως χειροκροτώντας ή φωτογραφιζόμενοι (ανα)μεταξύ τους,
για τον εμπλουτισμό του κοινωνικού βιογραφικού τους ενόψει ενδεχομένως
της όποιας εκλογικής αναμέτρησης...
ΜΠΡΟΣΤΑ από τους φωτογράφους, μια ομήγυρη «παραγόντων» με γύρισαν
δεκαετίες πίσω. Οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα, πιο γερασμένα πλέον
από τον χρόνο, έπιαναν θέσεις απέναντι από τις κάμερες με μια μαεστρία
επαγγελματική, που απέκτησαν από την πολυετή ενασχολησή τους με τα
κοινά. Πάει λέω...Ή εγώ γέρασα και τους βλέπω όλους ίδιους, ή δεν
υπάρχουν νέοι στον τόπο αυτό να δώσουν άλλη ζωντάνια, άλλη προοπτική
σε ότι έχει σχέση με την ανάπτυξη ακόμα και με την πολιτική
εκπροσώπηση. Δήμαρχοι δεκαετιών, παλιοί πρόεδροι κοινοτήτων, σύμβουλοι
σιτεμένοι από τον χρόνο, πολιτικοί και διευθυντές υπηρεσιών που
ξέχασαν να συνταξιοδοτηθούν, όλοι εκείνοι οι «πολιτευτές», αλλά και οι
πρωτοκλασάτοι κομματάνθρωποι - «ιδιαίτεροι» όλων των χώρων, που
...σταφίδωσε τα πρόσωπά τους ο χρόνος, «γυρολόγοι των εκδηλώσεων»
ιδίως των εγκαινίων (μετα φαγητού παρακαλώ), προσδοκώντας τουλάχιστον
δημοσιότητα, δεν λένε ακόμα να εγκαταλείψουν, να αποτραβηχτούν
παραχωρώντας τις θέσεις τους σε νέους ανθρώπους, ορεξάτους για
δουλειά, πιο δυνατούς να χαράξουν το μέλλον που άλωστε τους ανήκει...
ΔΕΝ είχε τελειώσει η τελετή των εγκαινίων εκεί στα παρακάρλια χωράφια
και μελαγχόλησα. Πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Άραγε τι ζητούσα και
γω εκεί; Πάνε πάνω από τρεις δεκαετίες τώρα από την πρώτη σύσκεψη που
είχα παρακολουθήσει τότε ως ρεπόρτερ της «Ελευθερίας» για την
δημιουργία της λίμνης αλλά και την (στα χαρτιά ακόμη) εκτροπή του
Αχελώου! Οι παλιοί «παράγοντες» πρέπει να κλείσουν τον κύκλο της ζωής
τους στα κοινά. Κρίμα όμως, γιατί από μόνοι τους δεν το κάνουν ποτέ οι
περισσότεροι. Η εξουσία είναι μια πλούσια ερωμένη, κρατά ομήρους τους
«τσιμπιμένους» μαζί της. Οι μόνοι που μπορούν να βάλουν τέλος σ´αυτές
τις σχέσεις είναι οι ψηφοφόροι. Κανείς άλλος...
|
|
Γράφει ο Δημοσιογράφος Χρήστος Τσαντήλας
|
Αναλυτικά στη σελίδα "Θέματα" >>
|
 |
|
|
|
